แค่ของเลียนแบบ

อินโทร แค่ของเลียนแบบ

อชิตะ ค่อยๆปลดเนคไทสีน้ำตาลเข้มที่เข้ากับชุดสูทราคาแพง  พชร

่      เข้าใจว่าคนตรงหน้าปลดเนคไทจากคอเพื่อต้องการให้เค้าผ่อน

คลายอารมณ์

ในตอนนี้

ชายหนุ่มมาหา อชิ หรือนายอชิตะ ในเวลาที่

เรียกได้ว่าดึกมากๆ ตีสาม เป็นเวลาที่ใครหลายๆคนคงจะ

นอนหลับพักผ่อน แต่ทว่า ไม่ใช่เวลาของทั้งสองคน พชร เมามายและมาหาอชิตะ เพื่อระบายความในใจ

และต้องการคนที่ให้คำปรึกษา

ปลอบใจตัวเองได้ในเวลาที่เกิด

ปัญหา และก็หนีไม่พ้นเพื่อน

คนนี้ที่ชื่อ อชิตะ หนุ่มหน้าหวาน

ในตาเศร้า    พชร พร่ำเพ้อต่างๆนาๆ หัวเราะบ้าง ร้องบ้าง จนคนที่นั่งฟังเงียบๆ

มาได้สักพัก เอื้อมมือขึ้นไป

ประครองใบหน้าทั้งสองข้าง และพูดด้วยน้ำเสียงหวาน

และออ่นโยน

"หลับตานะครับ พัช"

พชรหลับตาลงอย่างว่าง่าย และคนตรงหน้าก็ค่อยๆเอาเนคไทที่ถอดออกมาปิดตาและผูกเป็นปมไว้ที่ด้านหลังท้ายทอยของพชร อชิตะ ค่อยๆบรรจงจูบลงไปที่หน้าผากของพชร และค่อยเลื่อนไปตามจุดต่างๆของใบหน้า เปลือกตา

ใบหู ปลายจมูก และแก้ ทั้งสองข้างก่อนที่จะหยุดที่จุดสุดท้ายพร้อมกับเอ่ยเสียง

ออกไปคล้ายๆเป็นการขออณุญาติไปในที

"ให้ผมทำหน้าที่แทนคนของคุณ และอย่าเปิดตาจนกว่าเราจะหยุด"

อชิตะพูดขอด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวเพราะเจ็บกับคำพูดของตัวเอง ถึงจะรู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองกำลังทำ

อะไร และเป็นอะไรสำหรับ พชร  อชิตะก็อยากทำให้คนตรงหน้า ผ่อนคลายที่สุด สบายใจที่สุด ถึงแม้ว่า ตัวของอชิตะเอง

จะเป็นได้แค่ของปลอม ที่คอย

ปลอบประโลมใจ ในยามที่พชร

ทุกข์ใจเรื่องของหญิงสาวที่ชื่อ ริศา คนรักของพชร