รักเเท้ดูเเลไม่ได้

"

ไม่ไปรับน้องหรอว่ะ ไอ้มาร์ค" เจ้าของชื่อหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทตรงๆ ก็จะส่งยิ้มพิมพ์ใจให้เพื่อนตัวเอง

"

มึงไปรับดิ่" น้ำเสียงราบเรียบ ถูกส่งให้อีกฝ่ายอย่างไม่ใส่ใจอะไรนัก เเละถอนหายใจออกมาอย่างนึกรำคาญ

"

เอ้า ไอ้ห่านี่ เเฟนมึง มึงก็ไปรับดิ่ ปล่อยคนโสดเเบบพวกกูไปเที่ยวซะนะ"

"

งั้นกูไปด้วย น้องเขาโตเเล้วเเค่ทางกลับบ้านคงไม่ลืมหรอกมั้ง"

"

พูดจาหมาๆเเบบนี้ได้ไงว่ะ ตอนจีบเขามึงก็เทียวไปรับไปส่งตลอด เเล้วพอคบกัน นี่เเค่

7

เดือนเองนะ"

"

เเล้ว

???"

"

มึงไปรับน้องเขาเลย"

"

ไม่ไป โอเคนะ กูกลับไปเเต่งตัวที่คอนโดก่อนนะ เเล้วเจอกัน บาย"

ร่างสูงของ

เดือนคณะ

สุดหล่อที่หลายๆคนชอบมองใบหน้าของเจ้าตัวนักหนา ไม่มีใครเคยครอบครองใจของชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเเดงได้นานเกินเดือนหรอก ยกเว้นก็เเต่คนปัจจุบันที่เป็นน้องชายของเพื่อนสนิท มาร์คถึงได้คบนานขนาดครบ

7

เดือน

"

ไอ้เวร" ได้เเต่ตะโกนด่าไล่หลังไอ้เพื่อนเวรที่รีบวิ่งลงบันไดตึกคณะที่รีบขับรถออกไปเลยทันที เเจ็คสันไม่ทันมองว่าใครอีกคนเดินมายืนข้างหลังตัวเอง

"

บ่นไรว่ะ เเจ็คสัน"

น้ำเสียงนิ่งๆเป็นเอกลักษณ์ของชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาไม่ต่างจากอีกคนที่พึ่งเดินก้าวออกจากตึกคณะดังขึ้น

"

ก็..."

"

ไอ้มาร์คไปไหนของมัน"

"

เอ่อ..."

"

ไปรับไอ้เเบมหรอ"

"

เอ่อ...ชะ...ใช่ เออเดี๋ยวกูไปซื้อของนะ ต้องรีบไป ไปก่อนนะ"

เเจ็คสันรีบวิ่งจากตึกคณะไปอีกคน ปล่อยให้เเจบอมได้เเต่มองตามเพื่อนสนิทงงๆ จนหนุ่มหล่ออีกคนเดินมาหา

"

ไง" เเจบอมยืนงงอยู่หน้าคณะ จนเพื่อนสนิทของเขาอีกคนที่ไม่รู้เดินมาจากทางไหนเข้ามาทัก

"

มีไร"

"

เหมือนจะได้เเวะไปโรงเรียนมัธยมยังไงไม่รู้"

"

ทำไม"

จินยองไม่ตอบอะไร เพียงเเต่คว้ากุญเเจรถในมือเเจบอมเเล้วให้เจ้าของเดินตามมาที่รถ ก่อนทั้งคู่จะขับออกไป

"

ทำไมยังไม่มาอีกนะ" เด็กหนุ่มมัธยมก้มลงมองนาฬิกาข้อมือราคาเเพงที่เป็นของขวัญวันเกิดที่เเฟนซื้อให้

ปริ๊นนน

รถคันหรูที่เเสนจะคุ้นตาจอดหน้าหนุ่มน้อย คิ้วสวยขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย ในเมื่อวันนี้รถที่มาจอดไม่ใช่ของเเฟนตัวเอง เเต่เป็นเพื่อนเเฟนต่างหาก

"

ขึ้นรถสิเเบม วันนี้ไอ้มาร์คไม่ว่างมารับอ่ะ"

"

อ่อ ครับ เเล้ว..."

"

รีบขึ้นมาเถอะ คันหลังบีบเเตรไล่เเล้ว"

"

ครับๆๆ"

"

หึ!! เป็นอย่างที่นายบอกจริงๆด้วยสินะ ไปกันเถอะ"

"

โอเค จัดไปเลยเพื่อนรัก"

รถคันสวยขับออกไปอย่างรวดเร็ว ใช้เวลาไม่นานก็มาจอดหน้าคอนโดสุดหรู ที่ระบบรักษาความปลอดภัยเเน่นหนาเเละดีที่สุด

"

เข้าไปเลยมั้ย"

"

เเน่นอนสิ"

สองร่างก้าวไปที่ประตูพร้อมกัน เดินเข้าไปในลิฟต์เเละกดหมายเลขชั้นที่ตัวเองต้องการทันที

ติ๊ง!!

เเจบอมเงยหน้าขึ้นก่อนจะสาวเท้าไปตามทางเดินของคอนโด เเละหยุดที่หน้าห้องของเพื่อนสนิท เขาไม่ได้กดรหัสเหมือนทุกครั้งที่มา เพียงเเต่โทรหาเจ้าของห้องให้มาเปิด ถึงเเม้จะโดยปฏิเสธจากอีกฝ่าย เเต่น้ำเสียงที่นิ่งกว่าปกติ ทำให้ปลายสายรู้ทันทีว่า ควรสลัดความขี้เกียจออกจากตัวเองเเบบฉับพลัน

เเอดดด

ผัวะ!!!

"

มึงทำเหี้ยไรไว้"

"

มึงต่อยกูทำไมเนี่ย"

"

ไปเลิกกับน้องกูซะ!!! ถ้าวันนี้มึงยังไม่จัดการ มึงเจอกูเเน่!!"

นี่ไม่ใช่ครั้งเเรกที่เเจบอมมาเตือนมาร์ค เขารู้นิสัยเพื่อนตัวเองดี เขาพยายามที่จะห้ามน้องชายตัวเองเเล้ว ไม่ให้คบกับเพื่อนเขา เเต่น้องชายยังคงยืนยันที่จะคบ เพราะเชื่อว่า ความรักจะทำให้เปลี่ยนนิสัยคนอย่างมาร์คได้

เฮอะ!!! ตลกสิ้นดี

เรื่องเเบบนี้มันไม่ใช่นิสัยเเล้ว เเต่มันเป็นสันดานของไอ้เพื่อนตัวดีนี่มากกว่า

"

กูบอกไปเเล้ว มีเเต่น้องมึงนั้นเเหละที่ยื้อกูไว้ ถุย" มาร์คถุยน้ำลายที่ผสมกับเลือดที่ไหลออกจากมุมปากลงบนพื้น ก่อนจะพยุงตัวขึ้น

"

ฝากบอกน้องมึงด้วยนะ ว่าเลิกยุ่งกับกูสักที กูรำคาญ"

"

ไอ้เลวเอ๊ยยย"

เเจบอมที่เตรียมจะเข้าไปต่อยอีกฝ่ายได้เเต่สบถออกมา เพราะจินยองรั้งเขาเอาไว้ไม่ให้ไปต่อยมาร์ค จินยองพยายามดึงคนเลือดร้อนกลับ เพื่อไม่ให้มีเรื่องกันมากไปกว่านี้