มารร่ายร้าย
ทศนะ
:
พี่คิดว่าตัวเองเก่งแต่เรื่องบนเตียงเป็นคนเดียวเหรอ
!!!
อย่า
!
ดูถูก
!
ผม
!
อย่างนั้น
!
พิณลาทร์
:
แล้วไง .. ได้ฉันแล้วก็แล้วไปสิ จะมาเกาะแกะอะไรนักหนา ติดใจแค่ไหนฉันก็ไม่กินของเก่าหรอกนะ เฮอะ
!
บรรนิศา
:
ในเมื่อพี่เป็นของฉัน แล้วเรื่องอะไรที่ฉันจะปล่อยพี่ไปให้ผู้หญิงคนอื่น ในเมื่อผู้หญิงคนนั้นเอาตัวแลกได้...ฉันก็ทำได้เหมือนกัน
คียศักดิ์
:
อ่อนหัดอย่างแก จะมาสู้คนที่มาก
‘
ประสบการณ์
’
อย่างฉันได้เหรอ เด็กน้อยเอ๊ย หลีกทางแล้วกลับไปกินนมแม่ที่บ้านไป
!!
วรวัธน์
:
ก็ผมรักพี่มันผิดตรงไหนฮะ ทำไมต้องทำท่าทางรังเกียจผมด้วย เพราะผมมันจนเหรอฮะ พี่ถึงรังเกียจผม...
จาตุพัฒน์
:
ฉันจะปล่อยเธอไปในวันนี้ แต่อย่าเสียน้ำตาให้ฉันเห็น เพราะถ้าถึงวันนั้น..ต่อให้เธอไม่มีหัวใจมาให้ ฉันก็จะยึดครอง
!
“ฉันไม่กินเด็กนานนักหรอกนะ .. ยิ่งเด็ก
‘
เก่าๆ
’
อย่างนาย อย่าหวังว่าฉันจะสน
!
” พิณลาทร์เชิดหน้าใส่หนุ่มน้อยหน้าใสอย่างถือดี
เธอสะพายกระเป๋าแบรนด์ดังให้กระชับ ก่อนจะสวมแว่นกันแดดสีชาก้าวออกไปจากบริเวณนั้นอย่างไม่แยแส แต่ทว่า...
คนร่างเล็กเดินไปเพียงไม่กี่ก้าว .. ก็ถูก
‘
เด็กน้อย
’
ที่เธอดูถูกเมื่อสักครู่กระชากแขนติดมือกลับมาจนแทบกระเด็น
!
หญิงสาวหันกลับไปมองทศนะอย่างเสียอารมณ์ เธอถอดแว่นและจับจ้องชายตรงหน้าอย่างไม่หวั่นเกรงว่าเขาจะมีพละกำลังเหนือกว่า
!
“ถึงผมจะเด็กแค่อายุ แต่พี่ก็พิสูจน์แล้วนี่ว่า
‘
ของผม
’
ไม่ได้เด็กตาม” ทศนะจงใจเบียดกายส่วนร่างแนบชิดโคนขาเนียนละอ่อน
“แต่ยังไงเรื่องประสบการณ์นายก็เทียบไม่ติด หลบไปซะทศนะ ฉันไม่อยากเสียเวลากับนายอีก ฮึ่ย” สาวน้อยสะบัดตัวเพื่อให้หลุดจากการเกาะกุม แต่ก็ไม่ได้ผลเมื่อร่างสูงยังเลือกที่จะไม่ปล่อย
“พี่ก็สอนผมสิ .. สอนผมให้มีประสบการณ์ทุกคืน...ทุกคืน” ทศนะเฉียดปากไปมาบริเวณพวงแก้มใสที่เจือเครื่องสำอางเล็กน้อย เขาจงใจขบเม้มเลาะเล็มใบหูเล็กแผ่วๆ ทว่าให้ความรู้สึกเหมือนดูดกลืนเข้าไปเต็มปาก
!
“ผมเรียนรู้ไว รับรองว่าต่อไปจะทำให้พี่กระอักคาอ้อมกอดเลยล่ะ..”
“อย่างพี่น่ะก็แค่ของโบราณแล้ว คิดเหรอว่าพี่ทศจะสนใจไปได้นาน เดี๋ยวเขาเจอของใหม่พี่ก็โดนเขี่ยทิ้งแล้วล่ะ เชื่อเถอะ” บรรนิศาจีบปากจีบคอจิกกัดพิณลาทร์อย่างไม่มีความเคารพยำเกรง
ขณะยกมือคล้องแขนล่ำของทศนะไว้แน่น
ทั้งที่เธออายุห่างจากพิณลาทร์เหยียยบห้าปี
!
.. แก่แดด พิณลาทร์กร่นด่าสาวน้อยตรงหน้าในใจ แต่เธอก็มีความเป็นผู้ดีและผู้ใหญ่พอที่จะไม่ต่อปากต่อคำ
พิณลาทร์เดินเชิดหน้าผ่านทศนะไปราวกับไม่สนใจใดๆ ทั้งสิ้น แต่นาทีที่เธอกำลังเดินพ้นทั้งคู่ไปนั้น หญิงสาวอาศัยจังหวะที่บรรนิศาเผลอ คว้าต้นคอแกร่งประกบจูบท่ามกลางประชาชนนับสิบ
!
สาวสุดเฉี่ยวบดขยี้กลีบปากหนาอมชมพูราวผู้หญิงของทศนะอย่างดุเดือด โดยที่ชายหนุ่มก็ให้ความร่วมมืออย่างดีโดยการเกี่ยวเอวบางเข้าหาตัว
บรรนิศายืนอ้าปากค้างอยู่กับที่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ติด สาวน้อยมองทั้งสองร่างที่จูบกันท่ามกลางสาธารณะและแดดที่เริ่มแผดเผา
!
แต่พิณลาทร์กลับทำให้บรรยากาศเริ่มร้อนระอุมากขึ้น...และมากขึ้น
!
นานนับสิบนาทีกว่าทั้งสองจะค่อยๆ ผละออกจากกัน ดวงตาคมมองหญิงสาวในนอ้อมแขนอย่างเชิญชวน..
ทศนะบอกพิณลาทร์ผ่านดวงตาว่า .. เขาต้องการมากกว่านี้
“แค่นี้ไม่พอสำหรับผมหรอกนะ พิณลารท์”
“อีกนานมั้ย เมื่อไหร่นายจะเลิกตอแยฉันสักที
!
ฮะ พูดภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอว่ะ”
โครม
!
คียศักดิ์เตะเก้าอี้ตัวที่อยู่ใกล้สุดเสียงดังด้วยความโมโห ทำไอ้เด็กนี้ถึงต้องคอยตามรังควานเขาทุกเมื่อด้วย
!
ไปให้มันพ้นๆ ไม่ได้เหรอไง
“ผม..คือ ผะ ผม ... ”
เฮอะ
!
กลัวเขาจนตัวสั่นขนาดนี้ ยังจะกล้ามายุ่งวุ่นวายด้วยอีก ... คิดอะไรอยู่กันแน่ ?
“กลับไปซะ” ประโยคไล่สั้นๆ กับน้ำเสียงราบเรียบนั่นไม่ควรจะมีความหมายอะไร
แต่มันกลับกัดกินเข้าไปในหัวใจของวรวัธน์อย่างแสนสาหัส หนุ่มน้อยยืนถือดอกกุหลาบสีขาวในมือแน่น เขาก้มหน้าซ้อนน้ำตาที่คลอเบ้าอยู่ทั้งสองดวงตา .. เจ็บ
คำๆ นี้มันก้องอยู่ในใจของเขา...
“เฮ้ยๆ แล้วจะร้องหาพระแสงอะไรเนี๊ย” คียศักดิ์โวยตามนิสัยของคนใจร้อน
เขามองชายร่างเล็กตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ กะอีแค่ผู้ชายร้องได้ทำไมเขาถึงต้องรู้สึกผิดขนาดนี้ก็ไม่รู้ มือใหญ่แตะลงบนบ่าบอบบางก่อนจะถอนหายใจเบาๆ
คียศักดิ์ช่างใจอยู่นานก่อนจะตัดสินใจดึงคนตัวเล็กกว่าเข้ามากอด เขาลูบหัวน้อยๆ ไปมาราวกับกำลังปลอบเด็กสาวขวบ
“ฮึก ฮือ .. ทะ ทำไมคุณต้องไล่ผมด้วย” วรวัธน์ต่อว่าเขาน้ำเสียงสั่นเครือ
“ไม่ได้ไล่ .. เฮ้อ เอาเป็นว่าฉันขอโทษ” ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองต้องขอโทษเด็กดื้อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขนาดนี้ แต่คียศักดิ์แค่รู้สึกผิดอยู่ในใจลึกๆ
นานพอควรกว่าคนในอ้อมกอดจะสงบสติอารมณ์ลงได้ คียศักดิ์ดันวรวัธน์ออกมาเพื่อจับจ้องใบหน้าขาวใสที่แดงก่ำจากการร้องไห้หนัก
ดวงตาคมสำรวจใบหน้าในอุ้งมืออย่างลืมตัว เขากอบกุมหน้าน้อยเอาไว้แผ่วเบา .. จู่ๆ ก็รู้สึกอยากลิ้มลองริมฝีปากจิ้มลิ้มสีชมพูสดนั่น
ไวเท่าความคิด เขาโน้มหน้าเข้าหาคนตัวเตี้ยเรื่อยๆ และเรื่อยๆ ...
“คุณจะทำอะไรน่ะฮะ
!
” วรวัธน์ผลักคนตรงหน้าออกด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
“จูบไง ไม่เคยเหรอ..ฮึ”
“คะ คุณจะทำอะไรน่ะ อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นฉันจะตะโกนให้สุดเสียงเลยคุณน่ะมันมาเฟียจอมหื่น เป็นผู้ชายนิสัยไม่ดีรังแกเพศแม่ รังแกผู้หญิงไม่มีทางสะ .. อื้อ
!!
”
ยังไม่ทันจะด่าทอเขาจบ จาตุพัฒน์ก็เคลื่อนตัวเข้าหาร่างเล็กไวราวกับนินจา บีบปลายคางมนไว้ในอุ้งมือก่อนจะประกบริมฝีปากบดขยี้และสั่งสอนคนปากดี
!
ชายหนุ่มสอดแทรกลิ้นตวัดดูดกลืนความหวานลงคอเสียงดังลั่นห้อง ปาดลิ้นสากไปตามไรฟันจนทั่วทุกซอกทุกมุม สาวน้อยรู้สึกขนลุกชันยามลิ้นหนาเคลื่อนมาเกี่ยวลิ้นน้อยๆ ของตนเอาไว้ เขาสอดส่ายเกี้ยวพันราวกับจะกลืนกินลิ้นเธอเข้าไปในปาก
“อื้อออ” บรรนิศาประท้วงอีกครั้งเมื่อเธอเริ่มหายใจไม่ทัน
จนจาตุพัฒน์ต้องยอมผละออกมาทั้งที่อยากดื่มน้ำผึ้งหวานต่อใจจะขาด เขาก้มมองใบหน้านวลปลั่งอย่างนึกสงสัย .. ทำไมเธอถึงจูบไม่เป็น ?
“อยู่กับฉันอย่าถือดี ไม่งั้นอย่าหาว่าไม่เตือน” สั่งสอนไปก็ล้วงลึกเข้าไปสัมผัสผิวกายนุ่มอย่างรวดเร็ว “เข้าใจมั้ยบรรนิศา” ถามย้ำอีกครั้งเสียงเข้ม
“อะ คุณ มะ ไม่เอา...” สาวน้อยปัดมือใหญ่ออกพัลวัน “ฉันไม่ได้เต็มใจ มะ มาหาคุณสักหน่อย หือ อย่าค่ะ
!
”
คนตัวเล็กถอยตัวออกห่างมือที่ล้วงล้ำเข้าไปใต้กระโปรงเนื้อดี แต่จาตุพัฒน์หาได้ฟังไม่ เขาไต่ฝ่ามือร้อนไปตามขาเรียวจนถึงเนินเนื้ออูมพอดีมือ
“ทำไมฉันถึงต้องหยุด บอกมาสิ”
“พระ เพราะฉันมีคู่หมั้นแล้ว ฉันรักเขามาก..ตั้งใจจะเก็บสิ่งที่หวงแหนที่สุดให้เขาคนเดียว ได้โปรด คุณอย่าทำร้ายฉันเลยนะคะ” บรรนิศายกมือไหว้คนตรงหน้าน้ำตาคลอ
นั่นทำเอาจาตุพัฒน์หยุดกึกทุกการกระทำ เขาจับจ้องลึกเข้าไปยังดวงตากลมโตที่อ้อนวอนแทบขาดใจ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ และผละห่างร่างนุ่มนิ่มที่อีกไม่นานเขาควรได้ครอบครองเธอ
“ก็ได้ แต่ถ้าไม่สมหวังกับมันเมื่อไหร่ เธอเตรียมตัวเจอฉันเอาไว้แล้วกัน
!
ถึงตอนนั้นฉันจะไม่ฟังคำขอใดๆ จากเธอทั้งสิ้น
!!
จำเอาไว้..บรรนิศา”
บอกเลยนิยายเรื่องนี้ทั้งร้อน
+
แรง
,
ดิบ
+
เถื่อน และอ่อนหวาน
+
ซาบซ่าน
คำเตือน
! :
นิยายเรื่องนี้มีความรักแบบชายรักชาย ตามความต้องการของผู้แต่ง (จะบอกเพื่อ ? ) ฉะนั้นใครไม่ชอบข้ามไปนะจ๊ะ ติดตามเค้าในเรื่องถัดๆ ไปได้
^_=!
.
.
.
.
.
.
Coming Soon
..
เม้นรอให้กำลังใจด้วยนะคะ
^^
Guest
