อะไรก็ไม่น่าตกใจเท่ากับว่าร่างสูงพลิกขึ้นคร่อมหล่อน ปลายนิ้วแข็งแรงเกี่ยวชายกระโปรงหล่อนให้ร่นขึ้นมาอยู่เหนือหน้าท้องแบนราบ จากนั้นริมฝีปากร้อนผ่าวก็ประพรมจูบตามซอกคอหอมกรุ่น ขณะที่นิ้วลูบไล้ไปตามผิวนวลเนื้อแถวท้อง
…
ขาอ่อน ก่อนวกมาจับทรวงอกอวบหยุ่นบีบเคล้นหนักหน่วง
“อะ
…
ตาบ้า ทำอะไรของคุณ” มือเล็กพยายามดันศีรษะเขาให้ออกห่าง แต่ยิ่งดัน เขากลับยิ่งซุก
…
ซุกที่ซอกคอแล้วลามมาที่หน้าอก ปากก็พร่ำพูดว่า
“พิซซ่าจ๋า คุณหอม คุณหวานไปทั้งตัว ขอผมเป็นของคุณนะ”
ตอนแรกหล่อนก็เผลอหวั่นไหวไปบ้าง แต่พอได้ยินชื่อ‘พิซซ่า’ อารมณ์หวามก็ปลิวหายไปจนสิ้น หลงเหลือเพียงความไม่พอใจที่ถูกระบายผ่านทางลูกถีบที่มีเรี่ยวแรงมหาศาล
พลั่ก
!
แรงถีบครั้งนี้ทำให้ชายหนุ่มถึงกับกระเด็นตกจากเตียงเสียงดังสนั่นเพราะเขาเป็นคนร่างสูงใหญ่
โครม
!
ตามด้วยเสียงอุทานที่แสดงออกชัดถึงความเจ็บระคนตกใจ
“โอ๊ย
!!
”
พิไลวรรณดีดตัวลุกขึ้นยืนบนเตียงค้ำหัวเขา ชี้หน้าเขาอย่างไม่หวั่นเกรง
“คนอะไร หื่นกระทั่งตอนหลับ อย่าคิดว่าสาวไทยใจง่ายนะ โดยเฉพาะสาวไทยอย่างพิไลวรรณคนนี้
…
เป็นกุลสตรีที่น่ายกย่อง ไม่มีทางยอมให้คนอย่างคุณมาฉวยโอกาสได้ง่ายๆหรอกนะจะบอกให้”
“เอ่อ
…
” เบ็คกระพริบตาปริบๆ ยังคงนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นที่เก่า มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาจับต้นคอด้านหลังของตัวเองอย่างงงๆ ขณะที่หญิงสาวรีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
“คุณทำอะไรผม ผมถึงตกจากเตียงแบบนี้” เขาถามด้วยสีหน้าเหรอหรา
“ก็คุณละเมอมาปล้ำฉัน ฉันก็ถีบเข้าให้น่ะสิ”
“ใจร้าย” เบ็คตัดพ้อ “คุณทำร้ายแม้กระทั่งคนที่กำลังหลับอย่างมีความสุข”
“คุณมีความสุข แต่ฉันมีความทุกข์ย่ะ
!
” หญิงสาวสวนกลับเสียงเขียว “คุณหน้าไม่อายเลย คิดจะรังแกผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างฉัน”
“คุณต่างหากที่แย่ รังแกแม้กระทั่งคนกำลังหลับอย่างผม” เขาเถียงด้วยสีหน้าบึ้งตึง ลุกขึ้นยืนแล้วบิดกายไปมาเพื่อขับไล่ความเมื่อยขบ แล้ววาดขาขึ้นเตียงมานอนต่อ เล่นเอาหญิงสาวถึงกับอ้าปากค้าง
“นี่ยังคิดจะมานอนเตียงเดียวกับฉันอีกเหรอ”
“ก็ผมง่วง
…
” ชายหนุ่มอุทรณ์ แต่หล่อนไม่เห็นใจ เพราะนิ้วเรียวชี้ไปที่ประตูห้อง
“ออกไปนอนห้องอื่น”
“เดิมทีห้องนี้เป็นห้องที่ผมอยู่มาตั้งแต่แรก คุณไม่มีสิทธิ์ไล่นะ”
“งั้นฉันไปเอง” พูดพลางหอบหมอนขึ้นมาแนบอกแล้วจะลงจากเตียง แต่ถูกมือใหญ่ยึดต้นแขนไว้เสียก่อน
“ไม่ได้
…
ผมไม่อนุญาตให้คุณไปนอนที่ไหน ผมไม่กล้าให้คุณอยู่ห่างสายตาหรอก จะบอกให้”
“เอ๊ะ
…
ฉันเองก็ไม่ไว้ใจที่จะนอนเตียงเดียวกับคุณเหมือนกันนะ”
“ผมสัญญา” เบ็คถอนหายใจยืดยาว ก่อนเสริมต่ออีกว่า “ผมเหนื่อยมาก คงไม่ละเมออีกแล้วล่ะ”
“ถ้าคุณละเมอจะปล้ำฉันอีก ฉันจะเอาโคมไฟฟาดหัวคุณจริงๆด้วย” หญิงสาวขู่เสียงเข้ม และนั่นก็ทำให้เขาถึงกับหน้ามุ่ย
“คร้าบ
…
ตามสบายเลย จะตีหัวผมจนสลบเลยก็ได้ ถ้าผมล่วงเกินคุณอีก”
เมื่อเขาลงทุนสัญญาเช่นนั้น พิไลวรรณจึงเริ่มเบาใจ หล่อนเอาหมอนข้างใบยาวมาคั่นกลางไว้เพื่อแบ่งเขตแล้วบอกเขาว่า
“ห้ามล้ำเส้นเด็ดขาดนะ ไม่งั้นฉันจะเอาเลือดหัวคุณออก”
“เออน่า” เขารับคำด้วยท่าทางรำคาญ ล้มตัวนอนแล้วพลิกหันหลังให้หล่อน ขณะที่หญิงสาวก็ทิ้งตัวลงนอนบ้างโดยไม่ยอมปิดไฟเพราะหวาดระแวงกลัวเขาจะฉวยโอกาสในช่วงห้องมืดๆอีก
สักพัก พิไลวรรณก็หลับอย่างง่ายดาย ขณะที่เบ็คกลับตาสว่าง ข่มตาหลับไม่ลง ตาคู่คมเหล่มองไปทางหญิงสาวเล็กน้อยก่อนจะบ่นอุบอิบ
“ให้ตายเถอะ
…
อุตส่าห์แกล้งละเมอ ดันโดนถีบซะโครมใหญ่ ฤทธิ์เยอะจริงนะแม่คุณ ผู้หญิงอะไร
…
อันตรายชะมัด
!
”
Guest
