บทนำ
เงาความมืดแห่งรัตติกาลโอบล้อมโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง แรงลมพัดหน้าต่างห้องเรียนที่เปิดแง้มไว้เพียงน้อยนิดให้เปิดออกกอย่างแรงทำให้แสงจันทร์สาดส่องเข้ามายังห้องเรียนได้มากขึ้นจนสามารถมองเห็นโต๊ะเรียนไม้และกระดานขาวที่อยู่ภายในห้อง แสงจากเทียนไขสองแท่งได้จุดขึ้นพร้อมคำสวดเชิญชวนบางสิ่งบางอย่างให้ออกมายังผู้พูด
“
ขอท่าน จอมมาร ผู้ยิ่งใหญ่
ปรากฏกาย ท่านนั้น ให้ข้าเห็น
ด้วยลม ที่พัด อย่างเยือกเย็น
หรือเป็นดั่ง พายุ มัจจุราช
”
ทันทีที่เด็กหนุ่มผู้ใส่เสื้อคลุมสีดำสวมฮู้ดปกปิดศีรษะเผยเพียงแค่ปลายสีแดงอมชมพูกล่าวสวดบทเชิญชวนจอมมารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดมาปรากฏตัว ลมได้พัดโหมกระหน่ำราวกับพายุของมัจจุราช แต่แปลกตรงที่กระแสลมได้พัดอยู่แค่ในห้องเรียนสีเหลี่ยมเท่านั้นและเทียนที่จุดไว้ก็ไม่ได้ดับไปเลย สิ่งต่างในห้องได้พัดกระจายอยู่คนละทิศคนละทาง เด็กหนุ่มและเพื่อนอีกสามคนยืนนิ่งท่ามกลางกระแสลมที่รอคอยให้ปรากฏจนกระทั่งลมค่อยๆเบาลงและจางหายไป แต่เสียงที่ดังกังวานราวกับสะท้อนออกมาจากปากถ้ำอย่างไร้ที่มาดังขึ้นแทน
“
เจ้ากล้ามากที่เรียกข้าออกมา
”
“
ข้าและเพื่อนเป็นเพียงวิญญาณชั้นต่ำมาเพื่อขอบางสิ่งจากท่านจอมมาร
”
เด็กหนุ่มใช้คำพูดโน้มน้าวออกมาจากซีดเซียวพร้อมเอามือขวาขึ้นทาบอกซ้ายภายใต้เสื้อคลุมสีดำที่สวมอยู่
“
ขอ
?
หึ อะไรล่ะ...
”
เสียงปริศนาทวนคำแล้วหัวเราะอย่างน่าหวาดกลัว
“
ถึงแม้พวกข้าจะเป็นเพียงวิญญาณที่สมควรอยู่ในนรกหรือบนสวรรค์มากกว่าโลกมนุษย์ แต่หากยังมีบางสิ่งที่ข้ายังอยากทำในโลกมนุษย์ ข้าจึงไปจากที่นี่ไม่ได้
”
“
แล้วเจ้าต้องการอะไร
”
“
พวกข้าต้องการค้นหาความจริงบางอย่างที่อยู่ภายในโรงเรียนแห่งนี้
”
เด็กหนุ่มใช้สายตาจริงจังมองความว่างเปล่าที่อยู่ตรงหน้า
“
เจ้าคงรู้สินะ ว่าวิญญาณที่สร้างความวุ่นวายให้แก่มนุษย์มีโทษอย่างไร
”
“
ข้ารู้ และพร้อมสัญญาว่าพวกข้าจะไม่ยุ่งกับพวกมนุษย์ให้วุ่นวาย
”
เด็กหนุ่มรู้ดีว่าหากวิญญาณตนใดทำให้โลกมนุษย์วุ่นวายจะต้องถูกกำจัดทันทีโดย
‘
จอมมารแห่งการกวาดล้าง
’
“
ฮ่า ฮ่า ฮ่าๆ
”
เสียงหัวเราะที่สยดสยองดังขึ้นในความว่างเปล่า
“
พวกเจ้าชั่งใจกล้าจริงๆ ได้... ข้าจะให้โอกาสแก่พวกเจ้าได้อยู่รวมกับมนุษย์ และข้าขอย้ำ...หากเจ้าผิดคำสัญญาเมื่อไหร่ จะเป็นหน้าที่ของบุตรข้าที่ต้องกำจัดพวกเจ้า ไม่ใช่ข้า ดังนั้นพวกเจ้าจะไม่มีสิทธิมาอ้อนวอนใดๆทั้งสิ้น ฮ่าๆๆๆ
”
สิ้นเสียงปริศนาลมพายุได้พัดกระหน่ำอีกครั้งเหมือนอย่างก่อนหน้า
“
เริ่มต้นกันพรุ่งนี้สินะ กลับไปเตรียมตัวกันดีกว่า แฟรงค์
”
หนึ่งในเพื่อนอีกสามคนที่ตามมาด้วยนั้นสวมเสื้อคลุมสีดำเช่นกันเดินเข้ามาตบบ่าเพื่อนสนิท แต่ใบหน้าของเขานั้นกระตุกยิ้มอย่างนึกสนุก
“
อืม
”
เด็กหนุ่มตอบรับด้วยคำสั้นๆ
ณ โรงเรียนมัธยม
“
หล่ออ่ะ
!
พวกแก คนนั้นฉันจอง
>/////<”
“
ไม่ ฉันเจอก่อน
!”
หญิงสาวส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดให้กับบางสิ่งที่อยู่หน้าห้อง
“
เงียบค่ะเงียบ
”
ครูประจำชั้นสาวในห้องพูดขึ้นเพื่อหยุดความวุ่นวายในห้องเรียน
“
แนะนำตัวเลยค่ะ
”
ครูสาวเปิดทางให้เด็กหนุ่มผู้มีเรือนผมสีแดงอมชมพูดตัดกับใบหน้าขาวซีดราวกับสำลีพร้อมรอยแผลที่ถูกเย็บอย่างประณีตด้วยด้ายสีดำบางพาดตั้งแต่หน้าผากข้างขวาผ่านแก้มเนียนลงมาปลายคางพูดแนะนำตัวด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับรูปปั้น แฟรงค์แต่งกายด้วยชุดยูนิฟอร์มสีเทาชายเสื้อและปลายแขนเสื้อจั๊มสีชาเขียวสด สวมกางเกงสีดำพับขึ้นระดับใต้เข่า
“
แฟรงค์ เดม่อน
”
Guest
