“
อย่าเพิ่งถามเรื่องนี้เลยนะ คืนนี้ผมขออยู่ด้วยคนสิ
”
เขาพูดหน้าตายเหมือนว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา เล่นเอาเธอถึงกับลืมความกลัวไปชั่วอึดใจ เผลอแว๊ดใส่เขาด้วยเสียงอันดัง
“
นี่คุณจะบ้าเหรอไง ฉันเป็นผู้หญิงนะ จะมาขออยู่กับฉันง่ายๆแบบนี้ได้ไง
”
“
ขออยู่ด้วยคนสิ ผมมีเรื่องไม่สบายใจ
”
หน้าคมดูหม่นหมองลง
“
มีเรื่องไม่สบายใจ ก็เอาไว้คุยกันพรุ่งนี้เช้าสิ
”
“
ตอนที่ผมมีเรื่องไม่สบายใจ คนแรกที่ผมอยากอยู่ใกล้ๆก็คือคนที่ผมไว้ใจที่สุดนะ ก็เหมือนกับคุณไงนาวิกา
…
เวลาที่คุณกลัว คุณก็คงอยากจะมีใครสักคนอยู่ข้างๆใช่มั้ย
”
คำพูดของเขาทำให้นาวิกาต้องนิ่งคิด ดวงตากลมโตกวาดมองเขาไปจนทั่วตัว เห็นเสื้อผ้าเขาเปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำ ผมที่เคยแต่งทรงอย่างดีก็เรียบลู่ลงมาแนบหน้าคมทำให้วงหน้าเขาดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบหนึ่ง
เธอจะให้ผู้ชายหล่อจนเข้าขั้นอันตรายแบบเขามาอยู่ด้วยในค่ำคืนนี้ได้หรือ
…
ไม่ใช่อะไรหรอกนะ เธอกลัวว่าตัวเองจะเผลอไปทำมิดีมิร้ายเขาเข้าน่ะสิ
พอรู้ตัวว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่ หญิงสาวก็สั่นหัวพึ่บพั่บด้วยความอาย
ต๊ายยยย นี่เธอทะลึ่งขนาดนี้เชียวเหรอเนี่ย
“
คุณอายอะไรล่ะนั่น
”
เขาถามด้วยเสียงกลัวๆ
“
บะ บ้า ฉันไม่ได้อายย่ะ ฉันคงให้คุณมาอยู่ด้วยไม่ได้ กลับไปเถอะ
”
“
ผมหนาวนะ
”
พูดพลางก็ถอดเสื้อออก
“
ออกไปเลยนะ มาถอดเสื้อทำไม
”
หญิงสาวถลึงตาใส่ หน้าร้อนวูบวาบเมื่อเห็นแผงอกขาวๆล่ำๆโชว์หน้าท้องแบนราบที่มีซิกแพคขึ้นเล็กน้อยของเขาถนัดตา
“
ผมหนาวนี่นา คุณก็เห็นว่าผมเปียกทั้งตัว ถ้าไม่ถอด ผมก็เป็นหวัดสิ ผมเป็นคนรักสุขภาพนะ
”
ท่อนขายาวๆเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าก่อนจะหยิบผ้าขนหนูของนาวิกามาพันกายช่วงล่างแล้วถอดกางเกงออก
“
กรี๊ดดดดด นั่นคุณจะทำอะไรยะ ถอดกางเกงทำไม
!
”
Guest
