INTRO
เสียงนาฬิกาปลุกดังลั่นจนร่างบางที่นอนคลุมโปงอยู่ใช้มือข้างหนึ่งโผล่ออกมาจากผ้าห่มแล้วเอื้อมมือไปปิดนาฬิกาปลุกเฮงซวยทีส่งเสียงดังลั่นอย่างไม่เกรงใจ'ริน'เด็กสาววัยสิบห้าที่ผุดลุกขึ้นมาในสภาพโซรมๆเพราะนอนดึก ดวงตาคู่สวยสีนิลนั้นพยายามปรือต้านความง่วงเต็มที่ ผมหน้าม้ายาวระดับหัวคิ้วที่ถูกตัดให้สั้นแค่ปลายคาง บัดนี้กลับฟูฟ่องเหมือนลูกโป่งจนรินแทบไม่เชื่อสภาพตัวเองที่อยู่ในกระจกแต่หน้าตาของเธอกลับห่างไกลคําว่าโซรมไปหลายกิโลเมตรทีเดียว ใบหน้าเรียวและนวลเนียนน่าสัมผัส จมูกที่โด่งและเชิดได้รูป ดวงตากลมโตสีนิลและผิวขาวตัดกับแสงอาทิตย์จนแสบตาทําให้เธอดูเด็กและมีออร่ามากกว่าคนอื่นในวัยเดียวกัน
"โอ๊ย!ยอมแล้วๆตื่นก็ได้"รินยอมตื่นก่อนจะปิดนาฬิกาปลุกที่ยังส่งเสียงอยู่ รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินไปอาบนํ้าอย่างเร่งรีบเพราะเธอสายแล้ว!!!
ตึง!ตึง!
เสียงดังปึงปังดังมาจากบนตัวบ้านทําให้หญิงวัยกลางคนที่หน้าตาคล้ายรินราวกับออกมาจากพิมพ์เดียวกันหันไปส่ายหัวแบบอิดหนาระอาใจกับชายอีกคนหนึ่งที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ สองคนนี้คือพ่อกับแม่ของรินนั่นเอง ร่างบางของรินรีบร้อนวิ่งลงมาจากตัวบันไดด้วยท่าทีรีบร้อนจนกลัวจะตกบันไดไปเสียก่อน เธอกําลังสะพายกระเป๋าอย่างเร่งรีบแทบหายใจไม่ทัน
"ไงห้ะเราน่ะ บอกแล้วให้นอนแต่หัวคํ่าก็ไม่เชื่อ"พ่อแซวขําๆแต่รินกลับหน้าบึ้งเพราะไม่เล่นด้วย
"พ่ออ่ะ รินรีบอยู่นะคะ ถ้าไปสายคราวนี้โดนหักคะแนนแน่"รินโอดควรญจนน่าหมั่นไส้ แม่เลยเข้ามาผลักหัวทีหนึ่งแล้วเอาแซนด์วิซใส่ปากรินที่ยืนอยู่
"เอาแซนด์วิซไปกินซะไปจะได้หยุดพูดมาก ถ้าคราวนี้คะแนนลดแม่เอาเราตายแน่"เด็กสาวพยักหน้าทั้งที่ของกินยังเต็มปากแล้วยกมือลาวิ่งพรวดๆออกไปจากบ้านทันที...
...................................................
รินมาทันตอนที่อาจารย์เช็คชื่อพอดีเธอเลยเข้าห้องทันได้อย่างหวุดหวิด จนพอถึงคาบว่างหนึ่งคาบเพื่อนในห้องสามทับสองเลยรีบจับกลุ่มกันนั่งคุยอย่างเมามันส์
"นี่ๆเกล เมื่อวานดูคนอวดผีป่าว? สนุกมากเลยนะ" 'เจน'เพื่อนสนิทของรินกําลังคุยกับ'เกล'เพื่อนสนิทอีกคนโดยมีรินคอยนั่งเอาหูฟังเสียบหูฟังเพลงไปเรื่อยๆ
"ดูสิ โคตรน่ากลัวเลยอ่ะเรายังขนลุกอยู่เลย>_< ว่าแต่เมื่อคืนรินดูรึป่าว?"เกลหันมาถามริน รินอํ้าอึ้งไม่รู้จะตอบยังไงเลยถูกเจนดักคอ
"ถ้ามันดูฉันก็ยอมชาบูเลยแก มันน่ะกลัวรายการแบบนี้จะตาย"รินหันไปตีแขนเพื่อนจนเจนร้องโอ๊ย เกลขําๆแต่ไม่พูดอะไรเพราะหยอกกันแบบนี้มานาน
"ฉันไม่ชอบดูแกก็รู้"
"เพื่อนทั้งห้องดูกันแต่แกไม่ดู แล้วแบบนี้จะเอาไปคุยกับใครได้เนี่ย"เจนมองอีกฝ่ายแบบมึนๆ
"แกก็อย่าไปไซโคมันนักสิเจน เดี๋ยวมันโกรธขึ้นมาล่ะเป็นเรื่อง"เกลหันไปติงจนเจนยอมสงบปาก รินกับเจนและเกลเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่ม.หนึ่งจนไม่ยอมห่างกันเลย
"เออๆขอโทษ นี่ๆฉันมีเรื่องอะไรจะเม้าท์"เจนหันมาทําท่าเตรียมนินทาใครเต็มที่
"เกลอ่ะมันคบกับรุ่นพี่ม.สี่ชื่อพี่ซีแล้วนะเว้ย แกรู้จักป่ะที่เป็นดาวโรงเรียนอ่ะโคตรหล่อเลย><"เจนทําหน้าเคลิ้มจนรินสยอง ส่วนเกลก็หน้าแดงเหมือนลูกตําลึงสุก 'ซี'เป็นรุ่นพี่ชั้นม.สี่ที่ฮอตและคาสโนว่าที่สุดในโรงเรียน เปลี่ยนแฟนบ่อยมากจนชื่อเสียงเริ่มแพร่มาเข้าหูรินที่ไม่ชอบติดตามข่าวสังคมอะไรแบบนี้ ไม่ยักรู้ว่ามาคบกับเพื่อนสนิทเธอแล้ว
"ข่าวจริงหรือข่าวลวงเนี่ย? เท่าที่ฉันได้ยินพี่ซีไม่เคยจริงจังกับใครเลยนะเจน"
"ข่าวจริงสิ ถามยัยเกลดูก็ได้"รินถอดหูฟังออกแล้วหันไปมองหน้าเกลเพื่อนสนิทเธอแทนคําถาม เกลก็ตอบแบบเขินๆอายๆ
"จริงจ้ะ ฉันกับพี่ซีเรา...คบกันได้สองเดือนแล้วอ่ะ"เจนกรี๊ดกร๊าดชอบอกชอบใจ
"แกเห็นมั้ย?สองคนนี้คบกันแล้วจ้า"
"แล้วจะไว้ใจได้มั้ยเนี่ย?ไม่ใช่ว่ามาหลอกแกหรอกนะเกล"รินขมวดคิ้วบางแบบไม่ชอบใจที่เพื่อนรู้กิตติศัพท์เขาดีอยู่แล้วยังเสี่ยงไปคบด้วย
"แกก็อย่าแอนตี้พี่เขาหน่อยเลย ดูก็รู้ว่าจริงใจไม่งั้นจะคบมาได้ไงตั้งสองเดือน นานไปป่ะ?"เจนพูดอวยอย่างออกนอกหน้า รินถอนใจ
"ฉันไม่ได้แอนตี้เว้ย แต่ฉันไม่ชอบที่เขาเห็นเพื่อนฉันเป็นแค่ของเล่นที่อยากมาก็มาอยากไปก็ไป"
"อย่าไปสรุปแบบนั้นสิยัยริน ฉันกับพี่ซีเราชอบกันนะ"เกลมองเพื่อนก่อนจะอธิบายคําพูดสวยหรู เธอเอาอะไรมาตัดสินว่าคนแบบนั้นชอบเพื่อนเธอกัน
"แต่..."รินอ้าปากจะทักแต่เจนก็รีบห้าม
"พอๆหยุดคุยเรื่องนี้แล้วมาหาอะไรทําคลายเครียดกันดีกว่า"เกลพยักหน้าเห็นด้วย มีแต่รินที่มองเพื่อนแบบไม่สบายใจเพราะเธอคงทนไม่ได้แน่ที่ต้องเห็นเพื่อนมาร้องไห้เสียใจกับผู้ชายคนนี้
Guest
