รักร้ายๆ ของเพี้ยนหลุดโลก

บทนำ

55 555 ชีวิตอันแสนสันโดษของฉันหลังจากที่ครองคานมานานนม

“อร๊ายยยยจะบ้าหรอ ฉันแค่ 18 เองนะยะยังไม่สึกหรอและโสดซิงสวิงกิ้งค่ะทุกท่าน”

“แง้ๆ

T^T

”

ชีวิตฉันเมื่อไหร่จะเจอเนื้องอก เอย

!

เนื้อเปื่อย เอย

!

เนื้อคู่ เอย

!

ถูกแล้ว

!!!

เวรกำมุขแป๊กจนฝืด (คนเขียนบทโปรดเขียนให้ฉันฮ่ากว่านี้ได้ไหมม)

“อ๊ะ

!!!O_O

ลืมแนะนำตัว ฉันชื่อ ขนมหวาน แต่ถ้าเป็นนิสัยและมารยาทฉันตรงข้ามทุกอย่าง ขอบอก”

ฉันเป็นพวกประเภทรักอิสระชอบการถ่ายภาพ ฉันคิดไว้ว่าถ้าฉันจบม.ปลาย ฉันคงสอบเข้านิเทศศาสตร์หละมั่ง ชีวิตฉันออกจะเพี้ยนๆ ไปบ้างก็แค่ไม่อยากเหมือนใครและไม่อยากตามเทรน ฉันคิดว่าเทรนสมัยนี้ไม่หน้าสนใจ คือแบบนุ่งน้อยห่มน้อยไม่รู้สึกหนาวหรือร้อนกันบ้างหรือไง ฉันเป็นคนมีเพื่อนไม่มากแต่ก็ไม่น้อย(สรุปกุนี้ควรมีเพื่อนดีไหม นิ

!!

)

ช่วงวันหยุดแบบนี้ไปถ่ายรูปดีกว่า ล้าๆๆ

ฉันฮ่ำเพลงเบาๆ ก่อนเดินออกจากห้อง.......และแล้วฉันก็ต้องร้องโอ้วพระผู้เป็นเจ้านี้มันอะไรกัน....อาหารเช้าของฉันที่สุดแสนจะมหัศจรรย์ที่พี่ชายตัวดีฉันเตรียมไว้ให้ก็คือ มาม่าต้มใส่ปูดอง ใส่กะหล่ำดอง โรยหน้าอย่าสวยหรูด้วยเมล็ดแต่งโม พร้อมมีโน้ตเขียนไว้ 1 แผ่น

TO

.ศิษย์น้องอันเป็นที่รัก....

ถ้าเจ้าได้เห็นชามบะหมี่ที่ข้าเตรียมไว้ให้ เจ้าจงทานมันเสียให้หมดเพราะตอบแทนที่ศิษย์น้องเคยทำข้าวผัดไข่ใส่เล็บตีบหมา ใส่หางจิ๊งจกและยังไม่รวมอื่นๆ

ขอจบวาทะเพียงเท่านี้

รักศิษย์น้อง

“รักบ้านแกสิ ไอ้พี่บ้ากลับมาเมื่อไหร่ตายแน่ ฉันจะฆ่าพี่ฉันเป็นคนแรกคอยดูให้ตายสิ เอ้อ..”

จากนั้นฉันเดินเข้าห้องครัวและทำอาหารที่คนส่วนใหญ่เขาไม่กินกัน.