เกมรัก...เกมร้าย ตอน 9

ตอนที่ 9

ไม่ว่าฉันจะเคยรู้สึกต่อนายอย่างไร ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า ฉันจะไม่ได้รักนายอีกต่อไปแล้ว

ฉันต้องการที่จะเปลี่ยนแปลงตัวของฉันเอง

ฉันร้องไห้ เท่านั้นไม่พอ มันยังทิ่มแทงลงไปในตัวฉัน

มันทำให้ฉันเห็นว่า ฉันต้องทิ้งนายไป

!

ฉันต้องทิ้งนายไปซะที!

คนหนึ่งรั้งแทบตาย   แต่อีกคนไม่สนใจ

คนหนึ่งร้องไห้แทบขาดใจ  อีกคนไม่เคยเหลียวเเล

......... ไม่เเม้แต่จะหันมามอง

----------   ต่อค่ะ -----------

" มาร์ค  ....  ไอ้มาร์ค "

" หืม "

" เป็นไรวะไอ้เเจ๊คมันเรียกมึงตั้งนานเเล้ว " เจบีถามเพื่อนตัวเองที่ตอนนี้นั่งหน้างิ่วคิ้วขมวดเหมือนหมาเเดกเเฟ็บอยู่ข้างๆ คือพวกผมเรียกมันนานมากเลยนะ

" ป่าว " พูดจบมันก็กระดกเหล้าในแก้ว สองแก้ว  สามแก้ว สี่เเก้ว เข้าไปติดๆ โดยที่พวกผมนั่งมองอยู่ แมร่งเป็นบ้าอะไรอีกวะ เมื่อกี้ยังดีๆ

" มาร์ค .... กลับกันเถอะนะคะ ซูจีอยากกอดมาร์คจะเเย่อยู่เเล้ว "  ซูจีที่นั่งอยู่ข้างๆพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

" เธอกลับไปก่อนก้ได้นะ เดี๋ยวฉันตามไป "  เเววตาไม่พอใจเเสดงออกมาอย่างชัดเจน ก่อนจะรีบกลับเป็นปกติ เมื่อมาร์คหันมาสบตา

" ไม่เอานะ ถ้ามาร์คยังไม่กลับ ซูจีก็ยังไม่กลับเหมือนกัน "

" มาค่ะ เดี๋ยวซูจีชงเหล้าให้ "  ซูจีพูดขึ้น ใบหน้าสวยยื่นเข้ามาร์ค พลางลากไล้ริมฝีปากสีสวย ไปตามซอกคอแกร่งพรมจูบไปทั่วบริเวณอย่างยั่วยวนแล้วก็ผละออกมาเพื่อจะชงเหล้าให้ชายหนุ่ม      ดี  กินเข้าไปเยอะๆก็ดีเหมือนกันนะ  ก็เวลามาร์คเมาน่ะ  ใช่ย่อยซะที่ใหน  ร้อนเเรงเเทบหลอมละลาย อึดจนหน้าตกใจ แล้วก็ที่สำคัญ หล่อรวย ใครไม่สนบ้างล่ะ

ต่อค่ะ

" ไค ไอ้ฮุนมันไปรับเเบมถึงใหนวะ ทำไมยังไม่มาอีก "  ยูคยอมถามขึ้นตอนนี้จะเที่ยงคืนเเล้วเเต่ยังไม่เห็นหัวเพื่อนรักทั้งสองเลย

" เออ  เอาน่า เดี๋ยวมันก็มา ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก " ไคตบไหล่เพื่อนสนิทเบาๆเป็นเชิงว่าอย่าคิดมาก

" เออ   นั่นดิ มึงก็รู้ว่าไอ้ฮุนมันชอบเเบมขนาดใหน มันไม่มีทางยอมให้เป็นอะไรง่ายๆหรอก "  ดิโอพูดปลอบใจเพื่อนอีกคน

" พวกมึงไม่ต้องปลอบมันละ โน่น มาโน่นเเล้ว " ยองเเจสะกิดเพื่อนๆให้หันไปมอง

" เชดดดด   โอบกันมาด้วย ร้ายนะครับคุณชายโอเซ " ไคป้องปากตะโกนเสียงดังจนเพื่อนๆในสาขาหันมองตาม ไม่วายร่วมด้วยช่วยกันโห่เเซว จนคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมเเขนเกิดอาการประหม่า  ทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว เซฮุนได้เเต่มองคนในอ้อมกอดกลายๆ ดูปฎิกิริยาของร่างเล็ก ริมฝีปากเรียวยกยิ้มขึ้นอย่างอ่อนโยน

" โหยย  พวกพี่จะเเซวอะไรกันนักหนาคร้าบบ แบมเขิลเเล้วเนี่ย " เซฮุนโวยวายกลบเกลื่อนมือที่เคยโอบใหล่คนตัวเล็กเลื่อนลงมากุมมือบางไว้เบาๆเรากับเป็นสิ่งของล้ำค่า จูงมือคนตัวเล็กให้เดินตามมาโดยเเบมไม่มีทีท่ารังเกลียดเลยสักนิด

" ปล่อยเลยๆ ไม่ต้องมาเต๊าะน้องรหัสกูนะโว้ยย " เฮียคริสพยายามจะเเกะมือเซฮุนให้ออกจากน้องรหัสตนเอง

" แบมแบมเป็นดอกไม้งามของสายรหัสกูนะเว้ย " เฮียคริสยังโวยวายไม่เลิกเรียกเสียงหัวเราะจากคนรอบข้างได้เป็นอย่างดี

" ไม่ปล่อยถอยเลยเฮีย " เซฮุนดันคนตัวเล็กกว่าให้หลบไปอยู่ด้านหลังมืออีกข้างที่ยังว่างปัดป้องไอ้คนหวงน้องให้พ้นทางก่อนจะลากแบมแบมให้เดินออกมาโดยคนตัวเล็กไม่วายหันไปเเลบลิ้นปริ้นตาใส่พี่รหัสตัวเองอย่างน่ารักน่าชัง

" เห้ยเซฮุนทางนี้โว้ยๆ "  เจ้าของวันเกิดตะโกนเรียกพร้อมกับกวักมือเรียกเป็นเชิงให้เดินมาหา เซฮุนจูงมือเเบมเบมให้เดินตามมาหยุดทักทาย บรรดาเฮียๆก่อนจะเอ่ยทักพี่รหัสของตนเอง

" หวัดดีครับเฮียมาร์ค เมายังเนี่ย "  เซฮุนทักทายตามประสาพี่รหัสน้องรหัสที่สนิทกัน

" ยากว่ะ ....  นั่งนี่ก่อนดิ "  มาร์คเอ่ยชวนน้องรหัสในขณะที่สายตากลับมองเลยไปด้านหลัง    เซฮุนเลิกคิ้วมองก่อนจะดึงเเบมเเบมมายืนข้างๆ มือหนากระชับมือคนตัวเล็กแน่น เขารู้ว่าเเบมเเบมกับพี่รหัสของตนเองเคยคบกันอยู่ช่วงหนึ่งเเล้วเลิกรากันไป เเต่เฮียมาร์คกับคนตัวเล็กคงไม่ได้คิดอะไรกันมากกว่าพี่น้องในสาขาเเล้ว ถึงยังไงก็อดคิดไม่ได้อยู่ดี

เซฮุนดึงมือเเบมเเบมให้เดินมานั่งด้านในก่อนจะนั่งลงข้างรุ่นพี่ซูจีโดยที่คนตัวโตไม่ลืมที่จะดึงคนตัวเล็กให้นั่งลงข้างๆระหว่างเขากับเฮียเจบีกว่าหลายนาทีที่บรรยากาศรอบข้างปราศจากเสียงพูดคุยจะมีก็เเค่เพียงเสียงดนตรีที่ดังกระหึ่มกับเสียงโหวกเหวกรอบด้านกับการเล่นเกมจ้องตากัน

" เอ่อ น้องแบมสบายดีมั้ยครับ " เเจ๊คสันตัดสินใจทำลายความเงียบ

" สบายดีครับพี่เเจ๊คสัน เเล้วพี่ละครับ " ร่างเล็กตอบพร้อมกับยิ้มให้

" สบายดีครับ มามะ มาให้เฮียกอดให้หายคิดถึงหน่อย " เเจ๊คสันอ้าเเขนรับเเบมเเบมเข้ามากอดเมื่อน้องลุกเดินข้ามมาหา ร่างเล็กเบี่ยงตัวก่อนจะนั่งลงระหว่างมาร์คเเละเเจ๊คสันอย่างจงใจ

ฟอดดดดด

" หืมมมม   ยังหอมเหมือนเดิมเลยอ่ะ " เเจ๊คสันหอมแก้วเเบมเเบมด้วยความหมั่นเขี้ยว โดยมีสายตาคมคู่หนึ่งมองอย่างไม่สบอารมณ์

"  น้อยๆหน่อยเฮีย อย่าเยอะๆ "

" ทำไมครับไอ้คุณชายโอเซ ก็กูอยากได้อ่ะ  แลกน้องรหัสตอนนี้ทันปะวะ ไอ้ห่าคริสจะยอมมั้ยเนี่ย "

" ก็ลองดิ กูว่ามึงไม่ตายก็เลี้ยงไม่โตแน่ๆ มันหวงน้องจะตายไป " เจบีที่คุยงุ้งงิ้งๆกับจินยองอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมากัด

" น้องเเบม คนนี้แฟนพี่นะ ชื่อจินยอง "

" สวัสดีครับ   .... พี่จินยอง " แบมแบมทักทายอย่างเป็นกันเอง

" เรียกพี่จูเนียร์ก็ได้นะ "

" น้องเเบมนี่น่ารักเนอะบี ใครได้เป็นแฟนคงต้องถนุถนอมมากแน่ๆ ดูเปราะบางขนาดนั้น " จินยองพูดขึ้นเสียงค่อนข้างดังเเละคาดว่าคนในโต๊ะจะได้ยินกันถ้วนหน้า  ใบหน้าหวานยกยิ้มขึ้นเบาๆอย่างอบอุ่น เขาส่งรอยยิ้มนั้นให้คนตัวเล็กหวังจะให้มันเข้าไปทดเเทนสิ่งเลวร้ายต่างๆได้บ้าง

"  ครับพี่จูเนียร์ " เเบมเเบมพูดจบก็ยกแก้วเหล้าขึ้นมาจิบเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มให้จูเนียร์ขึ้นบ้าง

" เอ่อ ส่วนคนที่นั่งข้างๆชื่อซูจี เป็น ฟะ แฟ . "

" อ่ะ  .... ผมว่าผมรู้จักนะครับ  ซูจี เนี่ย

ใช่คนที่ .....

ชอบแย่งของชาวบ้าน    เค้าหรือป่าวครับ

เอ   หรือเเบมจำผิดคน "

มุมปากสวยถูกยกขึ้นดวงตากลมสวยที่เคยใสซื่อมองจ้องกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน นิ้วเรียวลูบไล้ขอบแก้วเหล้าของตนเองไปมาอย่างไม่ยี่หร่ะ

" คิคิ

อย่าเรียกว่าเเย่งเลยค่ะน้องเเบม

เพราะถ้าเค้าเลือกที่จะมาหา   ...  เรา   เอง

เเล้วพี่จะปฏิเสธไปทำไมละคะ

"

ซูจูวางแก้วเหล้าในมือลง เธอเอนตัวไปซบมาร์คในขณะที่กำลังพูดอยู่  และมาร์คก็ไม่ได้ปฏิเสธมัน  เเจ๊คสันกับเจบีเเทบจะเอาหัวโขกกับโต๊ะทันทีจากการปะทะฝีปากระหว่างแฟนเก่ากับแฟนไหม่ของเพื่อนรักที่นั่งนิ่งมองเเบมเเบมด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก เช่นเดียวกับเซฮุนที่มองไปที่แบมแบม ไม่คิดจะห้ามเลยนะไอ้เวร

" คนเราก็แปลกนะคะ คนเขาไม่เลือกยังไม่ยอมรับความจริงอีก  " เเขนเรียวพาดไปที่เอวสอบของมาร์คอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

" ห

รอครับ จะให้พูดยังไงดีล่ะ

คนหนึ่งก็ร่าน

"

กรีบปากสวยยิ้มเบาๆอย่างอารมณ์ขันก่อนจะหันไปมองมาร์คที่นั่งมองตนอยู่ก่อนเเล้ว

"

ส่วนอีกคนก็

เลว

"

" เหมาะสมกันดีนะ .... ว่ามั้ยครับรุ่นพี่ " มาร์คเเสยะยิ้มกับคำพูดประชดประชันนั้นราวกับมันตลกเสียเต็มประดา คนตัวสูงดูจะไม่ใส่ใจในคำพูดของแบมแบมสักเท่าไหร่ มือหนาเอื่อมหยิบแก้วเหล้าของตนเองก่อนจะยกดื่มรวดเดียวหมด

"

หึ   ไม่รู้สิ

ฉันไม่เคยจำ

"

ใบหน้าคมเลื่อนไปประกบจูบกับคนข้างกายอย่างเร่าร้อนทันที มือหนาลากไล้ไปตามชุดเดรสสวยก่อนจะยกร่างของซูจีมาไว้บนตักทั้งที่ยังไม่ละจากจูบที่ดูดดื่มนั่น

"

ไม่เคยจำงั้นหรอ

"  คำพูดที่หลุดออกมาจากริมฝีปากชั่งบางเบาเหลือเกิน ราวกับละเมอ โดยที่ไม่มีใครสังเกตุเห็น   ดวงตาสั่นระริกคลอไปด้วยน้ำใส

ไม่   ไม่เอานะ  อย่าร้อง   ห้ามร้องออกมานะ   แบมแบมนายคือคนใหม่เเล้วนะ

คนตัวเล็กพยายามกลั้นน้ำตากับภาพตรงหน้ามันไม่ต่างอะไรกับอดีตเลย ราวกับภาพเหล่านั้นวนเวียนฉายซ้ำวนไปมา

ถ้านายมัวเเต่อ่อนเเอหนึ่งปีที่ผ่านมามันจะไร้ค่าทันที  ไม่ เขาจะไม่ยอมเป็นคนไร้ค่าอีกต่อไปแล้ว

"  แบม  ...  แบมแบม "  คนตัวเล็กละความสนใจจากภาพตรงหน้าก่อนจะพบว่าเป็นยองแจที่เรียกเขาเอาไว้

"  หืม "  คนตัวเล็กยิ้มให้อย่างร่าเริงเเต่ทว่ายองเเจก็รู้ว่ารอยยิ้มนั้นมันฝืนเเค่ใหน

" ไปเถอะ " โดยไม่รอฟังคำตอบของเพื่อนซี้ตัวเล็ก เขาเดินแหวกทางกระเเทกเเจ๊คสันที่นั่งอยู่ก่อนจะฉุดเพื่อนซี้ให้ลุกขึ้นเเล้วเดินออกมา โดยไม่ลืมหันไปมองเซฮุน เพื่อนร่วมรุ่นของตัวเอง

" เดี๋ยวตามไป " หุ่นนายแบบเจ้าของความสูงร้อยแปดสิบกว่าๆลุกขึ้นหันไปมองสองร่างที่กำลังนัวเนียกันอย่างเมามันส์ไม่อายฟ้าอายดิน  คนตัวสูงถอนหายใจก่อนจะบอกความรู้สึกที่ต้องเก็บไว้มานานของตนให้พี่รหัสได้รับรู้

" เฮีย    .....

มาร์ค

....

ผมรักเเบมเเบม

แบมแบมหน่ะ ผมจะดูเเลเค้าเอง

"

เจ้าของชื่อชะงักไปนิดนึงก่อนจะดันซูจีให้ออกจากตักตน  มาร์คยืนเต็มความสูงเเละมองหน้าน้องรหัสของตัวเอง

" ตั้งเเต่ใหนเเต่ไรเเล้วนี่นะ

ที่ฉันกับนายมักจะชอบอะไรคล้ายๆกัน

ไม่ว่าจะคนหรือรถ

"

" นั่นสินะครับ "  พูดจบคนตัวสูงก็เดินออกมาทันทีทิ้งให้พี่รหัสตนเองไว้ข้างหลัง   ผมจะไม่ถอยให้พี่อีกเเล้ว .....

" หึ ถ้าคิดว่าทำได้ก็เอาสิ " มาร์คพูดขึ้นหลังจากเซฮุนเดินออกไปได้ไม่ไกล   เขามองเซฮุนด้วยสายตาที่เกรี้ยวกราด มือหนากำเเน่นราวกับข่มอารมณ์ไว้

Talk

100% เเล้วเนอะ   ว่ามั้ย  55555+

เกลียดมาร์คว่ะ   เล๊วเลวเนอะว่ามั้ย

ยังไงก็ช่วยคอมเม้นติชมให้กำลังใจด้วยนะคะส่งมาร์คมาอ้อนเเล้วนะทุกคน

ส่วนคำผิด  ชั่งมัน  5555+  ขึ้เกียจอ่ะบอกตรง    เเต่เดะจะกลับมาแก้ให้

1คอมเม้น = 1 กำลังใจ