กลใจ พันธการ

บทนำ

ในวันที่ฝนตกโปรยปราย อากาศภายนอกช่างดูหนาวเหน็บแต่ก็คงจะหนาวไม่เท่าเด็กหญิงร่างเล็กที่นั่งขดตัวอยู่หลังประตูบ้าน ใช่ที่นี่เคยเป็นบ้านของเธอเมื่อนานพอสมควรจนกระทั่งอายุเธอย่างสิบสองปีเหมือนโชคชะตาเล่นตลกดั่งสอนให้เธอรู้ว่า การจะเข้มแข็งนั้นต้องแลกกับบางสิ่งจึงจะได้บางสิ่งมา และโชคชะตาก็ได้นำพาเด็กน้อยผู้น่าสงสาร ได้รู้จักคำว่า พลัดพรากและจากลา หลังสิ้นสุดสัญญาบ้าบอของพ่อกับแม่เธอโดยที่เธอกลับไม่รู้เรื่องอะไรเลยด้วยซ้ำ ชีวิตเธอเป็นยิ่งกว่าเทพนิยายเธอไม่ได้เจอกับแม่เลี้ยงใจร้ายกับลูกสาวหรือพ่อเลี้ยงขี้เมาลูกติด แต่เธอถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวจากวันที่สัญญาจบสิ้นลงพ่อและแม่ของเธออาจจะไม่ได้แสดงออกว่ารักเธอ ใช่เธอคิดแบบนั้นแม้พวกท่านไม่กอด ไม่แม้แต่จะปลอบโยนเธอ เธอก็ไม่ได้น้อยใจอะไร และพวกท่านพูดกับเธอเสมอว่า การอยู่ได้ด้วยตัวเองเป็นทางเลือกเดียวของเธอ

‘

แม่คะ พ่อคะ จะออกไปไหนกันคะ

’

เสียงเด็กหญิงพูดด้วยความดีใจหลังจากกลับถึงบ้านวันปิดภาคเรียนโรงเรียนประจำของรัฐแห่งหนึ่งและเป็นวันจบการศึกษาของเธอ

‘

ฉันต้องไปแล้ว ดูแลตัวเองบ้างล่ะ

’

น้ำเสียงของคนเป็นแม่ พูดตัดรำคาญก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าเดินทางใบใหญ่ และเดินออกไปโดยไม่มีคำล่ำลา ก่อนที่เสียงรถยนต์จะดังและเคลื่อนตัวออกไป ผ่านไปไม่ถึงนาทีเสียงพ่อของเธอก็ตะโกนจากข้างบน

‘

ขึ้นมานี่หน่อยสิผิง

’

เมื่อเด็กหญิงได้ยินจึงเดินขึ้นไปอย่างกระตือรือร้น พลางคิดในใจ แม่ของเธอไปไหนกันนะ

เมื่อขึ้นมาถึงห้องนอนของพ่อซึ่งเปิดอ้าทิ้งไว้พ่อของเธอกำลังเก็บกระเป๋าเดินทางเหมือนกันกับแม่ หากแต่เธอคิดในแง่ดีว่าเดี๋ยวพ่อคงพาเธอไปเที่ยวด้วยแน่ๆ แต่ให้แม่ล่วงไปก่อน ด้วยความเป็นเด็กเธอจึงเหมือนเห็นโลกทั้งใบยังสวยงาม

‘

ฉันเอาเครื่องเพชรไปไว้ในห้องนอนเธอแล้วนะ หวังว่าคงจะชอบ นี่กุญแจเฟอนิเจอร์ และกุญแจบ้าน เงินในบัญชีโอนทั้งหมดไว้ให้แล้ว สัญญาจบทุกอย่างจบลงหมดแล้วดูแลตัวเองด้วยล่ะ

’

พ่อของเธอพูดด้วยน้ำเสียงเป็นการเป็นงาน เหมือนตอนที่พ่อคุยธุรกิจทางโทรศัพท์ ให้เธอได้ยินอยู่บ่อยครั้ง แล้วพ่อของเธอก็เดินออกไป ไม่นานเสียงรถยนต์ก็เคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว นั่นคือความทรงจำสุดท้าย...ก่อนที่เธอจะสูญเสียทุกสิ่งไปในวันหยุดปิดเทอมภาคเรียนที่สอง

ในโลกนี้ไม่เหลือสิ่งสวยงามเหลืออยู่บนโลกนี้อีกแล้ว เสียงสะอื้นของเด็กหญิง อาจจะไม่ได้ดังมากมายเท่ากับเสียงฝนตกอยู่ภายนอกประตู ไม่รู้ว่าเธอร้องไห้ไปนานเท่าไหร่ แต่ก็คงจะนานพอให้เธอรู้สึกว่าย่างเข้าเดือนที่สองของการอยู่ตัวคนเดียวอย่างแท้จริงแล้ว พ่อและแม่ของเธอ ทิ้งเธอไปโดยที่เธอไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่มีแม้แต่คำบอกลา เด็กหญิงตัวเล็ก ถูกปลุกให้ตื่นด้วยแสงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามา พร้อมกับพึมพำเบาๆ

‘

เช้าแล้วเหรอเนี่ย ฮัดชิ่ว

’

สงสัยเธอจะเป็นหวัดซะแล้ว

เด็กหญิงตัวเล็กหรือ

“

ผิง

”

เธอลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายและจิตใจที่บอบช้ำ หลังจากการตระเวนตามหาพ่อกับแม่ตามสถานที่ๆพอไปได้ ในวัยเพียงเท่านี้ก็ถือว่าเกินความสามารถจริงๆจากอายุของเธอแล้ว จากเด็กที่เคยมองโลกในแง่ดี กลับกลายเป็นเด็กที่มีอารมณ์ไม่มั่นคงและรู้สึกอ่อนแอมากเหลือเกิน  ตอนนี้เธอแทบจะไม่รู้ว่าจะทำอะไรกับชีวิต นอกจากนั่งอยู่หน้าบ้านทุกวัน รอพ่อและแม่กลับมาหาเธอ

จนกระทั่ง...

‘

สาวน้อยพ่อแม่หนูไปไหนจ๊ะ

’

คุณป้าซึ่งเป็นหนึ่งในลูกค้ากิจการของพ่อซึ่งเธอเคยเห็นอยู่ไม่กี่ครั้ง

‘

พ่อกับแม่...เค้าทิ้งหนูไปแล้วค่ะ

’

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสายตาที่อบอุ่นอย่างประหลาดของเธอหรือเป็นเพราะเธอขาดที่พึ่งทางใจมาเป็นเวลานาน เธอจึงพูดออกไปตามประสาเด็กน้อยคนหนึ่ง ก่อนที่เธอจะร้องไห้ออกมา คุณป้าผู้ใจดีโน้มตัวเข้ามากอดเด็กหญิงพลางพูดปลอบประโลม

‘

ไม่เป็นไรนะลูกสิ่งที่พวกเค้าทำอาจจะมีเหตุผลของขาก็ได้นะอย่าร้องไห้นะ โอ๋ทูนหัว

’

คุณป้าใจดีพูดพลางลูบผมเด็กหญิง

‘

แต่คุณครูบอกว่า พ่อแม่ต้องรักลูกอยากอยู่กับลูกไม่ใช่เหรอคะ หนูคิดถึงพ่อกับแม่

’

เด็กหญิงพูดยาวเหยียดพลางพยายามเอามือเล็กเช็ดน้ำตา

‘

พ่อแม่ก็รักลูกทุกคน เชื่อป้าสิจ้ะ พวกเขาสองคนก็รักหนูนะแล้วหนูอยู่คนเดียวมานานหรือยังลูก

’

‘

ฮึก..หนูคิดถึงพ่อกับแม่

’

เด็กหญิงไม่ตอบ ได้แต่พูดถึงพ่อกับแม่

‘

หนูอยากมีพี่สาวมั้ยลูก

’

คุณป้าใจดีเอ่ยถามหลังจากปล่อยให้เด็กหญิงร้องจนเหนื่อย

‘

ไม่มีใครรักหนู

’

เด็กหญิงพูดอู้อี้ด้วยน้ำตานองหน้า

‘

ไม่จริงหรอกทูนหัว ป้าเชื่อว่าเขาจะรักหนูเหมือนน้องชายของเขาเท่าๆกันเลยจ้ะ หยุดร้องนะคนดี

’

‘

จริงเหรอคะ

’

เด็กหญิงผละออกจากอ้อมกอดพลางเบิกตาโต

‘

จริงจ้ะ ป้าก็อยากให้พี่เอยเขามีน้องสาวเหมือนกัน

’

คุณป้ายิ้มอบอุ่น

‘

แล้วคุณป้าจะหาน้องสาวให้พี่เอยได้ยังไงเหรอคะ

’

อิจฉาจังเธอก็อยากมีพี่น้องบ้างเด็กหญิงคิดในใจ

‘

หนูอยากเป็นน้องสาวพี่เอยมั้ยจ้ะ

’

‘

แต่ว่า...

’

หนูจะเป็นได้ยังไง หนูไม่มีพี่สาวหรือพี่ชาย

‘

ถ้าหนูไม่อยากอยู่คนเดียวไปอยู่กับป้าก็ได้นะถ้ายังไงถือว่าไปอยู่เป็นเพื่อนพี่เอยก่อนก็ได้เอาวิอยากเป็นน้องสาว ก็ค่อยมาบอกป้า

’

‘

หนูไปอยู่ได้ด้วยเหรอคะ

’

เด็กหญิงพูดอย่างตื่นเต้น

'ได้สิจ้ะ บ้านป้าจะไม่ทำให้หนูรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างแน่นอน' หลังจากพูดจบป้ายิ้มอบอุ่นที่เธอยังไม่รู้แม้กระทั่งชื่อก็จับมือเธอพาเดินออกไปขึ้นรถ ขับออกไปโดยปล่อยบ้านของเธอให้อยู่เบื้องหลังไปตลอดกาล...

สำหรับคนชอบนิยายโรแมนติคดราม่า อย่าลืมกดเข้ามาอ่านกันเยอะๆนะคะ เรื่องนี้ ถ้าชอบน้ำตา โกยกันเข้ามาทางนี้เลยจ้า

ปล.ขอเปลี่ยนชื่อจ้ามันยาวไปน่ะ ง่อวววววว รักคนอ่านทุกคนนะ ใครก็บอก อีบร้าาาา 555

ปุกาดดด เค้าสำรองไว้ที่ Dek-D อีกช่องทางนึงน้า นิยาย : กลใจ พันธการ - http://writer.dek-d.com/mugzbully/writer/view.php?id=1306865