พี่ชายคนโต แต่ดันตัวเล็กที่สุด รักน้องชายมาก เป็นครีเอทีพ ..สูง169ซม.หนัก45
มีเพื่อนสนิทชื่อ คิรากร...
แฝดคนพี่..ผู้มีไอคิวเกิน 200 ฉลาดและมาดเท่ห์ เป็น นักศึกษาแพทย์ปี1ผู้ที่มอบทั้งกายและใจให้สเนลแต่เพียงผู้เดียว มองภายนอกโร อาจจะดูเย็นชา เพราะหน้าไม่เคยยิ้ม แต่โรเป็นคนที่อบอุ่น อ่อนโยนเสมอ ....
สูง 185 หนัก 55
แฝดคนน้อง นิสัยตรงข้ามกับแฝดพี่ทุกอย่าง รวมทั้งหัวสมองด้วย ไม่ได้บอกว่าโง่ แต่ไม่ค่อยจะฉลาดเหมือนพี่ ยิ้มง่าย ขี้โมโห ขี้งอล และเอาแต่ใจ สอบติดมหาลัยด้วยทุนนักกีฬา บาสเก็ตบอล
พี่ครับผมเอารักมาเสริฟ
inTro
"เรามาเป็นครอบครัวเดียวกันนะ" ผมบอกเด็กแฝดสองคนที่กำลังร้องให้ เพราะกำลังจะถูกส่งไปสถานที่เลี้ยงเด็กกำพร้า
โรมิโอ จูเลียต สองพี่น้องฝาแฝด ที่เป็นน้องชายต่างแม่ของผม พวกเรา พ่อผมกับแม่ของเด็กแฝด แต่งงานกันได้ไม่นาน ท่านก็ต้องมาประสบอุบัติเหตุทางรถเสียชีวิต...ทางญาติๆผมค้านหัวชนฝาที่จะรับเลี่ยงเด็กแฝดสองคนนี้ เพราะต่างตนต่างมีภาระหน้าที่ ผมจะ ม.6 เด็กแฝด แค่ประถม6เอง ผมยอม เสียสละ ไม่เข้าเรียนต่อมหาวิทยาลัยระดับท๊อปทองประเทศ เพื่ออกมาหางานทำและเลี้ยงดูเด็กแฝดสองคน และเรียนมหาลัยเปิดแทน
นี่ก็ผ่านมา 6ปีแล้ว ผมเรียนจบและมีการงานที่ดีทำ มีเงินพอที่จะส่งน้องๆเรียนต่อมหาลัยดีๆได้...
อ่อลืมบอกไป ผมสเนลที่แปลว่าหอยทาก เพราะตอนเด็กผมมักทำอะไรเชื่องช้า แถมใส่แว่นด้วย ตัวก็เล็ก เรียกให้ถูก ก็คือเตี้ยนั่นเอง ผิดกับเด็กแฝด
T^T
คงได้พ่อของเขามา(ไม่ใช่พ่อผมนะ) สูงชะลูดทั้งคู่เพราะพวกเขาเป็นลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่น-และฝรั่งเศษ
ตอนนี้พวกเค้ากำลังจะบนชั้นม.ปลาย และกำลังจะเข้ามหาลัยดีๆ ตามที่ผมหวังไว้
"พี่ครับ พี่สเนลอยู่ไหนนะ" น้ำเสียงกวนตามนิสัยของแฝดคนน้อง ดังมาจากหน้าบ้าน ยังไม่ทันเข้ามาเลยตะโกนซะเสียงดัง - -
"อยู่ในครัวมีอะไร" ผมตะโกนถาม
"พี่ครับ คิดถึงจัง" จูเลียตเดินเข้ามากอดผมอย่างกับเด็กติดแม่จากด้านหลัง (หันหลังทำมื้อเย็น)
"โรมิโออะ"
"ไอ้พี่บ้านั่น นั่นอ่านหนังสืออยู่ที่หน้าบ้านนู้น จะสนใจทำไม สนใจผมนี่" เด็กน้อยจูเลียดทำแก้มป่อง
"นี่ แกอะโตเป็นหนุ่มแล้วนะ เลิกทำตัวเป็นเด็กติงต๋อง สักที"ผมแกล้งดุ แหงนหน้าไปมองด้านหลัง เพราะมันสูงกว่า แถมซ้อนหลังผมอยู่
"ใครบอกผมเป็นเด็ก ผมนะโตแล้วดู" มันทำท่าเบ่งก้ามที่มีเท่ากำปั้นให้ผมดู เป็นนักบาส ภาษาอะไรก้ามยังกะคนเป็นปอริโอเห้อ
"เอาเหอะๆ ไปตามโรมิโอมากินข้าว" ผมสั่งแล้วหันไปจัดโต๊ะกินข้าว ที่อยู่ไม่ห่าง
"ไอ้พี่โร แดกข้าว" - - จูเลียตไม่ขยับตัวแต่กลับตะโกนเรียกผู้เป็นพี่จากด้านในแทน เล่นหัวขี้หูผมเต้นระบำ
"เบาสิๆ"
"ก็กลัวมันไม่ได้ยิน"
โรมิโอ เด็กหนุ่มผู้มีมาดนิ่งเงียบ ไม่กระโตกกระตาก ใบหน้าหล่อเรียบนิ่ง ตามนิสัย โรมิโอโตเกินอายุ เขามีความคิดที่เป็นผู้ใหญ่กว่า เรียบร้อยกว่า มีหลักเกณฑ์ในชีวิต จนบางก็ดูเคร่งเครียดเกิน ผมมองเด็กทั้งสอง แตกต่างกันเหลือเกิน ถึงหน้าตาจะเหมือนกันมากก็เหอะ...โรมิโอ คือเด็กที่อัจฉริยะตั้งแต่เกิด ไอคิวสูงเกินสองร้อย สอบได้ที่หนึ่งของประเทศ และสอบเข้ามหาลัยด้วยคะแนนเต็ม โรมิโอเลือกเรียนหมอ (ค่าเทอม ไม่ต้องห่วงเพราะเขาสอบชิงทุนเอา) ส่วนอิตาคนน้องจูเลียต ไม่ต้องพูดถึง ได้ไม่ถึงครึ่งของความฉลาดของโรมิโอ แต่เขาเก่งทางด้านกีฬา เลยเป็นนักแข่งกีฬาระดับชาติที่หาตัวจับได้ยาก เพราะอายุยังน้อยและเป็นคนขยันซ้อม ผมภูมิใจที่เลี้ยงเค้าทั้งคู่จนได้ดีแบบนี้ ....
บนโต๊ะอาหาร กำลังเกิดสงครามย้อยๆขึ้น เมื่อโรกับจูเลียตเกิดเถียงกันขึ้นเรื่อง ของผม ในหัวข้อ
"ผมจะแต่งงานกับพี่สเนล"
แต่งงานกับฉัน เพื่อ++++
เราเป็นพี่น้องกันนะ แถมยังเป็นผู้ชายด้วย
ไม่มีทาง
"พี่เป็นของผม" โร
"สเนลเป็นของกุ"จูเลีต
"เอ่อ...มิทราบ กุไปเป็นของพวกมึงตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับ" สเนล
..
..
..
Guest
