Victer V Rivpeam

ในยุคที่เวทย์มนต์ได้สาบสูญไปจากโลกนี้ และมันนานมาแล้วข้ารู้

ในวันและเวลาที่กำลังผ่านไป

เงามืดของโลกแสงสว่างก็พร่างพราวลงบนแผ่นดินที่แตกระแหง

หรือบ้างแห่งก็ชุ่มเสียจนแฉะเลยที่เดียว

สิ่งมหัศจรรย์ที่เกิดขึ้นในยุคโบราณนั้นกลายเป็นเพียงแค่ตำนานที่เล่าขานกันสืบมา

ทั้งเทพนิยายต่างๆของที่ต่างๆกันออกไปในดินแดนอันไกลโพ้นออกไป

ไกลกว่าที่คนอย่างพวกเราๆจะไปถึง

ค่ำคืนอันโสมมในวันคืนเหล่านั้นช่างน่ารังเกียด

หรือไม่ก็น่าชื่นชมมากเสียกว่าสินะ

แต่ในวันๆหนึ่งของเด็กน้อยทุกคนย่อมมีโลกแห่งจินตนาการที่เป็นของตนเองกันทั้งนั้น

ในยุคก่อน

เคยมีคนเล่ากันว่าเราสามารถจะอธิฐานขออะไรบางอย่างกับดาวตก

แต่ในปัจจุบันนี้เวทย์มนต์ที่ทำให้สิ่งที่ขอเป็นจริงนั้นได้สาบสูญอย่างไร้ร่องลอยไปนานมากแล้ว

โลกนี้จึงต้องจมปรักอยู่กับการเรียนรู้เศษซากของวิทยาศาสตร์ที่คิดโดยนักวิทยาศาสตร์เมื่อประมาณ

สักร้อยกว่าปีก่อนมานี้ซึ่งบางคนก็ว่ามันไม่น่าสนใจเท่าไรนัก

แต่สำหรับบางคนก็บอกว่ามันน่าท้าทายดี

แต่ในความจริงแล้วบางอย่างที่ไม่คาดฝันกำลังจะเกิดขึ้นมาแล้วสินะ

ในวันที่เรากำลังทำอะไรต่างใครต่างมันอยู่นั้น

ในช่วงหนึ่งของสถานที่

ที่เรียกกันว่าห้องสมุดนั้นเป็นที่นั่งเล่น

หรือหาหนังสือดีๆมาอ่านสักเล่ม

แต่เรื่องที่เราจะเล่าถึงนั้นไม่ได้อยู่ในห้องสมุดหรอกมันเกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน

ที่ที่คุณอาจไม่รู้จักมันเป็นป่ารกทึบแห่งหนึ่งมันผ่านมานานและแน่นอนนานมากเลยแหละ

จนผมไม่สามารถที่จะจำได้ว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่

ตอนที่ผมยังคงเล่นวิ่งไล่จับกับสุนัขตัวหนึ่งที่ชื่อว่า

บอบโบ

อยู่ในสวนหลังบ้านเหมือนทุกๆๆวัน

มันเริ่มที่วันนั้น

มีเด็กผู้ชายที่อยู่บ้านข้างๆอยากจะเข้ามาเล่นกับผม

และเราก็ดูเหมือนจะสนุกอยู่เป็นอย่างมากเลยที่เดียว

เจ้าบอบโบ

ก็วิ่งเข้าไปในป่าที่อยู่ใกล้ๆนั้น

และมันก็เห่าเสียงหลงเลยเชียวผมยังไม่ทันจะได้ถามแม้กระทั่งชื่อของเด็กสองคนนั้นด้วยซ้ำไปพวกเราสามคนวิ่งไปหาบอบโบ้ทันใดนั้น

มันก็เกิดขึ้น

มีชายแก่ผมขาวยาวแต่งตัวประหลาดนั่งอยู่บนท่อนซุงที่พร้อมสำหรับจะนำมาทำเป็นฟืน

สำหรับหนาวนี้

เขาใส่ชุดสีขาวที่แสนจะขาวโผลนราวกับหิมะช่วงคริสตมาสเลยที่เดียวดังนั้นพวกเราจึงเข้าไปใกล้ๆๆและแล้วตาเฒ่าคนนั้นก็ทำเหมือนจะเรียกให้เราเข้าไปนั่งด้วย

ผมและเพื่อนนิรนามของผมเข้าไปนั่งทันใดนั้นตาแก่นั่น

ก็เริ่มเล่าเรืองเกี่ยวกับเผ่าพันโบราณที่เรียกตัวเองว่า

ผู้มอบความหวัง

หรือ

ภูตแห่งแสงกิจกรรมของเราดำเนินอยู่อย่านั้นหลายวันเลยที่เดียว

พวกเราสนิทกันขึ้นเรื่อยๆ

แต่เพื่อนสองคนนั้นกลับทิ้งผมไว้กับ

เฮนดริโก

เออผมลืมบอกคุณสินะครับว่าเขาชื่อนี้และเพื่อนผมก็กลัวเขาเกินกว่าที่จะมาเล่นกับผมอีก

และผมกับบอบโบก็จะมารอฟังเรื่องเล่านี้ทุกบ่ายเลยละครับ

บ้างครั้งมันก็เป็นเหมือนประวัติศาสตร์ของบางที่นะครับ

เรื่องนั้นก็ดูเหมือนดังที่ผมจะเล่าต่อไปนี้นะครับ

( นิยายเรื่องนี้เป็นแนวนิยายรักแฟนตาซีนะครับ)