เสน่หา...รักเอย

เสน่หา...รักเอย

อารัมภบท

“ตัดออกไม่ดีกว่าหรือกานต์ แล้วก็ศัลยกรรมตกแต่งเสียใหม่ เค้าโครงหน้าเราก็ออกจะสวย ถ้าเป็นผู้หญิงนี่จะสวยมากเชียวล่ะ” เสียงทุ้มอ่อนโยนเอ่ยถามเจือความห่วงใยในที

“กานต์อยากเป็นผู้ชายครับ ผู้ชายเข้มแข็งกว่า เบื่อเต็มทีกับการเป็นมนุษย์ประหลาดอย่างกับไส้เดือน” เสียงนุ่มยืนยันหมายมั่นเจือหดหู่ในตอนท้าย

“ถ้าอย่างนั้นก็ตามแต่ใจกานต์เถอะ เอาล่ะ งั้นมาเริ่มกันเลย”

ร่างโปร่งระหงยืนมองตัวเองในกระจกอย่างพึงใจ ภาพชายหนุ่มในชุดนิสิตชายผูกเนคไทเรียบร้อย พร้อมสำหรับวันแรกของการใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย สรีระความเป็นชายแท้ที่หมายมั่นไม่ได้ครึ่ง ๆ กลาง ๆ เหมือนเช่นที่ผ่านมา จากนี้เขาจะได้ใช้ชีวิตอย่างสบายใจเสียที ไม่ต้องคอยพะว้าพะวงตะขิดตะขวงใจกับการเป็นมนุษย์สองเพศในร่างเดียวเหมือนตัวประหลาด การผ่าตัดผ่านไปด้วยดีโดยศัลยกรรมแพทย์มือฉกาจดีกรีมหาวิทยาลัยเลื่องชื่อจากอเมริกาที่รู้จักกับพ่อรพินทร์ของเขา วันนี้ “รพีกานต์” จึงได้เป็นชายหนุ่มเต็มตัวสมใจ

“รพีกานต์”

ใฝ่ฝันถึงการมีครอบครัวที่สมบูรณ์กับหญิงสาวแสนอ่อนหวานสักคนหนึ่ง เขาอมยิ้มเมื่อนึกเลยไปถึงการมีเจ้าตัวเล็กจ้ำม่ำแสนน่ารักน่าชังในอ้อมแขนที่ร้องเรียกเขาว่า “พ่อ” แต่แล้วทุกอย่างก็พลิกผันชีวิตชนิดหน้ามือเป็นหลังมือเมื่อใครคนหนึ่งผ่านเข้ามาในชีวิต

“อัครวินท์”

ชื่อนี้ที่รพีกานต์แสนชิงชังเหลือแสนชนิดที่ชาตินี้ไม่ขอพบพานหน้าอีก หนุ่มรูปหล่อมากเสน่ห์ร้อยเล่ห์เนื้อหอมฟุ้งดีกรีเดือนมหาวิทยาลัย ด้วยรูปกายงามอีกทั้งมีทรัพย์มาก อัครวินท์จึงขึ้นชื่อติดโผหนุ่มในฝันของสาว ๆ ทั้งมหาวิทยาลัย เขาผู้เป็นที่หมายปองของเหล่าผีเสื้อแสนสวยรายรอบกายไม่เคยขาด และรพีกานต์ก็เป็นเพียงแค่ของเล่นชั่วคราวในการพนันขันต่อด้วยความคึกคะนองโดยไม่สนหัวจิตหัวใจคนถูกกระทำ

“อา พี่วินท์ กานต์ไม่ไหวแล้ว พอก่อน” เสียงหวานครางห้ามเมื่อกิจกรรมรักล่วงเลยมายันย่ำเช้าเห็นตะวันแยงตา

“อืม กานต์น่ารัก พี่กินเท่าไหร่ก็ไม่รู้อิ่ม รู้ตัวไหม ตัวกานต์น่ะห๊อมหอม น่ารักน่ากินไปทั้งตัว จะทำให้พี่หลงไปถึงไหน ฮึ”

“โอ้ว่ารักเอย...”

แรกรักมักหอมอวลยวนกลิ่นกุสุมา

สุดถวิลพร่ำร่ำหาค่ำสาย

ภุมรีเชยชิดชมสมปองหน่าย

ดรุณไห้รำพัน รักนั้นคือลวง

-มญชุ์สิตางศุ์-

หนึ่งพันบาท...

ค่าความบริสุทธิ์ที่ตีให้คนไม่เคยผ่านมือผู้ใดของรพีกานต์

ลวงกันด้วยคำหวานหู เอาอกเอาใจประหนึ่งคนสำคัญ

รพีกานต์ตัวลอยเป็นปุยนุ่นเปี่ยมด้วยความอิ่มสุข หากเมื่อความจริงฉุดกระชากเขาลงมากระแทกจมดิน รพีกานต์ก็จุกกระอักแทบปางตายเหมือนหมาตัวหนึ่งที่ถูกเจ้าของทุบตีแล้วเขี่ยทิ้งอย่างไร้ค่าไร้การแยแสเมื่อหมดความหมาย

*

ยาพิษ บนน้ำผึ้งเพียงหยด ช่างรุนแรงเหมือนกรด รดราดบนดวงชีวี

กว่าจะรู้ กินใจเสียกร่อนเต็มที เกือบจะสาย เกือบสิ้นดี เกือบไม่มีชีพอยู่เป็นคน

#ไม่มีวัน # สุเทพ วงศ์กำแหง

ไม่มีใครรู้ว่ารพีกานต์ลาออกจากมหาวิทยาลัยกลางคันด้วยเหตุผลใด

ร่างบางที่ต้องแบกร่องรอยความสามานย์ในกายที่อีกคนจารไว้ให้จดจำ รพีกานต์ไม่เพียงถูกเชยชมเรือนกายพิสุทธิ์ หากอัครวินท์ยังฝากเลือดเนื้อเชื้อไขน้อย ๆ ไว้ในกายที่เลือกจะเป็นชายของเขา

!

จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ

เสียงริมฝีปากนุ่มน้อย ๆ กำลังดูดดื่มเลือดในกายที่กลั่นตัวกลายเป็นหยดน้ำนมสีขาวขุ่นจากผู้ให้กำเนิด รพีกานต์ทอดสายตามองดวงตาใสแจ๋วบริสุทธิ์ไร้ราคีโลกเจือปนมองสบตากับเขา มือเรียวจับมือเล็กป้อมขึ้นจุมพิตด้วยความรักสุดพรรณนา แม้จะชิงชังคนที่เคยย่ำยีกันนักหนาแต่รพีกานต์ก็รักลูกน้อยสุดหัวใจ เค้าโครงหน้าที่ถอดแบบมาจากผู้ชายคนนั้นมองจ้องเขา แวบหนึ่งรพีกานต์รู้สึกเหมือนอัครวินท์ที่เคยนอนหนุนตักกำลังจ้องมองเขาอยู่ รพีกานต์สลัดใบหน้าอสูรร้ายกาจนั้นออกจากหัวอย่างชิงชังเหลือจะเอื้อนเอ่ยทอดสายตาแสนรักแสนหวงแหนให้ลูกน้อย

คิ้ว ดวงตา จมูก...เจ้าตัวเล็กเข้มถอดแบบมาจากผู้ชายคนนั้น ดีหน่อยที่ริมฝีปากได้จากรพีกานต์ไปบ้าง เหอะ รพีกานต์ไม่มีทางให้ลูกได้เรียกคนสารเลวพันธุ์นั้นว่า “พ่อ” หรอก เขาต่างหากที่จะเป็นทั้งพ่อและแม่ให้ลูกน้อย นอกจากตัวเอง พ่อบุญธรรมและอาหมอ ไม่มีใครล่วงรู้ว่ารพีกานต์ท้องได้

อัครวินท์จะไม่มีทางรู้!

ยิ่งรักลูกน้อยมากเพียงใด ความชิงชังในใจก็มากทวีขึ้นเช่นกัน

!

เมื่อรู้ตัวว่าท้องได้ รพีกานต์จะต้องพาตัวเองให้ห่างไกลจากผู้ชายทุกคน...

แต่จะทำได้ไหม เมื่อ

“อัษศดิณย์”

ที่คอยเที่ยวไล้เที่ยวขื่อไม่มีทีท่าว่าจะล่าถอยไปโดยง่าย แถมคน ๆ นั้นยังแสดงท่าทีว่าเอ็นดูลูกเขาราวลูกตัว

“อืม อ๊ะ อย่าคุณอัษ” เสียงหวานรีบปรามก่อนริมฝีปากบางจะถูกรุกล้ำ

“คุณกานต์หวานไปทั้งตัว ทั้งหอมทั้งหวาน มีตัวเล็กให้ผมอีกสักคนนะครับ”

“อ๊ะ อ๊า

!

”

แล้วยังมี

“

ณัฐธีร์

”

พี่ชายคนดีของน้องน้อยที่คอยดูแลเอาใจไม่ห่าง

“

พี่อยากดูแลกานต์นะ อยากดูแลกานต์ไปตลอดชีวิตของพี่จนกว่าจะตายจากกัน ที่พี่ทำบุญร่วมกับกานต์บ่อย ๆ ก็เพราะพี่หวังว่าถ้าชาติหน้ามีจริง พี่จะได้เกิดมาเจอกานต์อีก ไม่ใช่แค่ชาตินี้

”

ร่วมติดตามเรื่องราวของพวกเขาได้ใน

เสน่หา...รักเอย

ความรักเอย เจ้าลอยลมมาหรือไร มาดลจิต มาดลใจ เสน่-หา

รักนี้จริงจากใจหรือเปล่า หรือเย้าเราให้เฝ้าร่ำหา

หรือแกล้งเพียงแต่แลตา ยั่วอุราให้หลงลำพอง

สงสารใจฉันบ้าง วานอย่าสร้างรอยช้ำซ้ำเป็นรอยสอง

รักแรกช้ำน้ำตานอง ถ้าเป็นสอง ฉันคงต้องขาดใจตาย

#

เสน่หา

#

สุเทพ วงศ์กำแหง

ก่อนอ่าน

-

นิยายเรื่องนี้เป็นแนวชายรักชาย

(

Yaoi,boy's love)

ผู้ชายท้องได้ (MPreg)

นะคะ แรงบันดาลใจมาจากมนุษย์สองเพศ ลองอ่านได้ ไม่พอใจกดออก ความชอบแต่ละคนไม่เหมือนกัน

-ขออภัยในคำไม่สุภาพบางคำนะคะ

-ข้อสุดท้ายอันนี้สำคัญ คนแต่งมือสมัครเล่น

ติดตามการอัพเดตนิยายได้ที่นี่ค่ะ