พินัยกรรมสื่อรัก

หลังจากหายหน้าหายตาไปนาน ไรท์เตอร์กลับมาแล้วน๊า หวังว่าผู้อ่านทุกท่านยังติดตามดูผลงานของนักเขียนสมัครเล่นตัวน้อยๆคนนี้  แม้จะแต่งเป็นเรื่องที่สองแต่ก็ห่างหายจจากการเขียนไปนานมาก ทักษะยังไม่ดีขึ้นหวังว่ารีดเดอร์คงเข้าใจเนอะ

มีหลายคนที่ตามรอดู

เรื่องของภูผาต่อ คงต้องรอต่อไปสักพัก

เพราะยังไม่ได้พล็อตเรื่องที่โดนใจแต่เขียนเรื่องภูผาแน่ๆค่ะ  ช่วงนี้

ไร์เตอร์หยิบเรื่องนี้มาเขียนต่อแทนหลังจากที่เคยเขียนทิ้งไว้

ไรท์เตอ์รับฟังความเห็นของผู้อ่านทุกท่านเด้อ ชอบ ไม่ชอบยังไง คอมเม้นมาได้เลยคะ

“นี่นายหัวเราะอะไร” ลลลินแหวขึ้นอย่างทนไม่ไหว

“ คุณลลลิน คุณรู้อะไรมั้ย คุณเป็นคนที่หลงตัวเองสุดๆที่ผมเคยพบมาเลยนะ ผมจะบอกอะไรให้ผมไม่สนใจเด็กที่ยังไม่โตอย่างคุณหรอก ไม่เห็นจะมีอะไรน่าพิศวาสตรงไหนเลย เห็นแล้วทำใจชอบไม่ลงจริงๆครับ”

กฤษติณตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตาเป็นประกายพลางกวาดสายตาไปทั้งตัวของลลิน ด้วยความที่รู้สึกหมั่นไส้เลยตอบสิ่งที่ตรงข้ามกับความเป็นจริงออกไป ทำให้หญิงสาวถอยหลังไปสองก้าวอย่างระแวงก่อนที่จะยกมือขึ้นชี้หน้าของอีกฝ่าย

“ไอ้บ้า นี่นายเอาตาที่ไหนมอง คนอย่างลลลินคนสวยนี่นะเด็กยังไม่โต” ว่าพลางยืดอกขึ้นประกอบคำพูดเพื่อให้อีกฝ่ายเห็นว่าเธอมีในสิ่งที่ผู้หญิงโตแล้วทุกคนมีอย่างภาคภูมิใจในตัวเอง

“ สงสัยสายตาของคุณคงจะฟ้าฟางไปแล้วละมั้ง เห็นว่าเป็นคนแก่นะฉันไม่ถือสาหรอก” น้ำเสียงที่ใช้พูดเต็มไปด้วยความยียวนกวนประสาท