อยู่ดีๆชีวิตที่แสนเรียบง่ายจนน่าเบื่อของผมก็มีไอ้เด็กแคระจอมงมงายเข้ามาปั่นป่วนจนผมต้องปวดหัวไม่เว้นแต่ล่ะวัน แถมมันยังมาหาว่าผมเป็นเจ้าแม่บ้าบออะไรของมันอีก
"กูไม่ใช่ร่างทรง กูไม่ใช่เจ้าแม่เลิกยุ่งกับกูได้แล้วไอ้เตี้ย"
"อย่ามาหลอกชิเลยฮะ ชิรู้ว่าฟ้าประธานเจ้าแม่มาช่วยชิ" มันว่าก่อนที่จะโดดมาเกาะแขมผมแน่น
"นี้! มึงดูปากกูดีๆนะ กู...ไม่...ใช่...เจ้า...แม่...ของ...มึง ไปไกลๆไป"
"ชิไม่เชื่อออออ ม่ายยยยย ฮะ เฮ้ยยย!! 0/\0" ระหว่างที่มันมัวแต่โดดไปโดดมาเอามือปิดหูไปด้วยนั้นมันก็สะดุดขาตัวเองหน้าทิ่ม แต่ก่อนที่หน้าขาวๆของมันจะจูบพื้นมือมันดันมาขว้าคอเสื้อผมแล้วพากันล้มหน้าทิ่มไปที่พื้น แต่ผมมือไวเลยพลิกตัวคนตัวเล็กไว้ให้อยู่ด้านบนเพื่อไม่ให้กระแทกพื้นแต่มันกับทำให้คนตัวเล็กไม่ได้ตั้งตัวและ
"อ่ะ...อุ๊บ!! :X"ริมฝีปากสีพีชแตะเข้ากับริมฝีปากหนาโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างเล็กตกใจและชะงักไปครู่หนึ่งพอตั้งสติได้ก็พยายามจะลุกขึ้นแต่กลับถูกมือใหญ่กดหัวทุ่ยให้รอรับริมฝีปากหนาของคนตรงหน้าอย่างถนัดถนี่ ร่างบางได้แต่นอนตัวแข็งอยู่บนร่างกำยำของคนใต้ร่างและรับรู้เพียงสัมผัสอ่อนนุ่มราวกับว่าเขากำลังละเลียดมาสแมโรวนุ่มนิ่มแถมยังหอมหวานช้าๆ ร่างบางรู้สึกราวกับมีผีเสื้อกำลังบินอยู่ในช่องท้องเป็นพันๆตัวก่อนที่ในหัวจะขาวโพรน และร่างสูงเหมือนจะรู้ว่าร่างบางเริ่มจะหายใจไม่ทันจึงผละริมฝีปากออกอย่างอ่อยอิ่ง
"หวานดีว่ะ หึ"ร่างหนาพึมพำมองหน้าร่างบางที่ขึ้นสีแดงเรื้อ
"เอ่อ...ผะ...อ่ะ.."พูดได้แค่นั้นร่างบางก็ทิ้งน้ำหนักลงใส่ร่างหนาเต็มแรงทันที
"หึ อ่อนชิบหาย แค่จูบก็น็อคแล้วอ่อว่ะ"ร่างหนาจัดการพลิกร่างบางออกจากตนก่อนที่จะซ่อนร่างบางเข้าสู่อ้อมแขนแล้วเดินไปยังรถของตน
"ฉันว่าเรามาเล่นอะไรสนุกๆกันดีกว่านะไอ้เด็กแคระ หึหึ"สิ้นเสียงนั้นร่างสูงก็ออกตัวรถไปยังจุดหมายที่คาดไว้ทันที
เมื่อเด็กคนนั้นคิดว่าเขาคนนี้ คือเนื้อคู่ที่เจ้าแม่ให้มา
เมื่อเด็กคนนี้คิดว่า...เขาคือคนที่ฟ้าประทาน
เรื่องวุ่นๆจึงเกิดขึ้นเมื่อ"เด็กคนนี้" ไล่ตามเขาคนนั้น
และ"เขาคนนั้น"ก็พยายามจะ"ไม่กิน"เด็กคนนี้
ฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยนะค่ะ ไรท์เป็นนักเขียนหน้าใหม่ยังไงก็ช่วยเป็นกำลังใจให้ด้วยนะค่ะ
***เม้นๆๆๆให้ด้วยเน้อ***
Guest
