ไม่รู้เป็นเวรซ้ำกรรมซัด พรหมลิขิตร้าย...เอ๊ะหรือกามเทพเล่นกล
ก็ไม่น่าใช่
อีก เป็นการแกล้งกันมากกว่า ที่ทำให้ “กฤติกา” ต้องมาเจอกับชายหนุ่มผู้แสนจะเอาแต่ใจ ปากว่ามือไว ล่อซ้ายหลอกขวาด้วยเพลิงกฤษณาเร่าร้อน จนลูกไก่น้อยตกเป็นทาสเสน่หา
จากตอนแรกแค่เรื่องเข้าใจผิด ทว่าเมื่อได้ปะทะคารมและสัมผัสกับแม่เนื้อนุ่ม อันเจโล่ก็ตกหลุมลูกไก่น้อยอย่างจัง
!
จนต้องสรรหาทุกวิธีเพื่อดึงเอาเธอมาอยู่ใกล้ๆ ตัว
“อยากได้มากหรือลูกไก่”
“ถ้าไม่อยากได้ แล้วฉันจะขอจากคุณหาพระแสงอะไรเล่า”
“ฉันไม่เคยให้อะไรใครฟรีๆ ซะด้วย ถ้าเธออยากได้ ก็ต้องยื่นข้อเสนอที่ทำให้ฉันสนใจ แล้วก็พอใจมากๆ หน่อยนะ เพราะไม่งั้นฉันก็ต้องกดสายทิ้ง...ปิดเครื่องและโยนเจ้าเครื่องนี้ลงไปในทะเลซะ จะได้ไม่มีใครโทรมากวนเราได้อีก”
“ไอ้...ไอ้มาเฟียบ้า” คนกำลังเครียดอยู่ ยังจะมาซักใบให้เรือเสียอีก มันน่านัก...น่าเอารองเท้าตบปากไอ้คนชั่วนี่จริงๆ
“หือ...ด่าฉันหรือลูกไก่ งั้นก็...”
“อย่านะ
!!
” รีบร้องห้ามเมื่ออันเจโล่ยกโทรศัพท์ขึ้นแล้วหันแป้นมาให้เห็นว่าเขาจะกดปิดทั้งสายและเครื่อง “เออ...ยอมก็ได้ ไอ้มาเฟียบ้า อยากได้อะไรก็บอกมา
“หืม...ไม่ใช่นะ” นิ้วยาวยกขึ้นส่ายไปมาเบาๆ “เธอต้องเป็นคนเสนอไม่ใช่หรือไง...ลูกไก่”
“ฉันไม่ใช่ผู้วิเศษนะ จะไปตรัสรู้ได้ไงล่ะว่าไอ้ผู้ชายหน้าไม่อายอย่างคุณต้องการอะไรนะ”
ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้เสมอมานะคะ
Guest
