พระเจ้ากำมะลอ

พระเจ้ากำมะลอ

(หมายเหตุ - เคยลงในหนังสือขายหัวเราะ ราวปี2538)

โดย อรรถกมล

มันเป็นการค้นพบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในวงการวิทยาศาสตร์เรื่องหนึ่งในศตวรรษนี้เลยทีเดียวหากผลงานของเขาถูกประกาศออกไป

แต่ดอกเตอร์วิชัยไม่พอใจชื่อเสียงเพียงเท่านี้

เขาไม่เพียงต้องการมีชื่อเป็นอมตะในวงการวิทยาศาสตร์และชีววิทยาทัดเทียมหรือเหนือกว่าชาร์ล ดาวินเท่านั้น

แต่เขายังต้องการเป็นพระเจ้าอีกด้วย

.....พระเจ้าของชาวเทอไมท์

!

ดร.วิชัยพบพวกมันด้วยความบังเอิญ

พวกมันเป็นปลวกที่มีการจัดระเบียบทางสังคมที่แปลกแยกแตกต่างจากปรกติ

และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้นก็คือ

เขาพบว่าพวกมันทีพัฒนาการทางสังคมและความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นเรื่อยๆ

นั่นแสดงว่าพวกมันมีวัฒนธรรม

มันเป็นเรื่องเหลือเชื่อที่จะบอกใครต่อใครในวงการวิทยาศาสตร์ว่า พวกสัตว์ชั้นต่ำตัวเล็กๆที่ไม่มีกระดูกสันหลังและไม่ใช่สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอย่างพวกปลวกเหล่านี้จะมีวัฒนธรรม มีการเรียนรู้ และสืบทอดความรู้เหล่านั้นไปยังรุ่นต่อๆไปได้ ไม่ใช่โดยดีเอ็นเอหรือสัญชาติญาณของเผ่าพันธุ์...แต่โดยทางภาษา

!

หลังจากค้นพบดร.วิชัยตั้งชื่อเรียกพวกมันว่า

เทอไมท์

เขาพร้อมด้วยลูกศิษย์เรียนปริญญาโทและเอกผู้ใกล้ชิดจำนวนหนึ่งได้จัดเตรียมโครงการวิจัยขั้นต่อไปด้วยความรอบคอบและเป็นความลับโดยทุนส่วนตัว

พื้นที่รกร้างหลายสิบไร่ถูกสร้างครอบด้วยโดมกระจกใสขนาดใหญ่

ใต้พื้นดินถูกผนึกหนาด้วยคอนกรีต

หลังจากนั้นพวกเขาก็เริ่มสร้างระบบนิเวศจำลองขนาดจิ๋วขึ้นในครอบแก้วนั้นให้คล้ายคลึงกับสภาพธรรมชาติในโลก

ภูเขาและแม่น้ำขนาดเล็ก ป่าไม้และทุ่งหญ้า มหาสมุทรและทะเลทราย หรือแม้แต่สายแร่ใต้ผิวดิน ทุกอย่างถูกคัดเลือกและย่อขนาดให้เหมาะสมสำหรับการดำรงชีพของพวกเทอไมท์โดยเฉพาะ

พวกมันมีฟังไจและเชื้อราเชื้อเห็ดบางชนิดเพื่อใช้เป็นอาหาร ทำกสิกรรม และมีพวกมด ตัวเบียนและแมลงปอเป็นศัตรูตามธรรมชาติ เพื่อสร้างความไม่ปลอดภัยในชีวิตให้กับสังคมของพวกเทอไมท์ที่จะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงในการย้ายถิ่นฐาน และกระตุ้นเร้าให้เกิดการพัฒนาเทคโนโลยีขึ้น

“ดอกเตอร์คะ มันจะไม่ดีกว่าเหรอคะถ้าเราจะกำหนดให้พวกเทอไมท์มีสังคมที่ปลอดภัย ไม่มีศัตรูตามธรรมชาติ เพื่อว่าพวกมันจะได้มีเวลาพัฒนาสังคมและเทคโนโลยีได้อย่างรวดเร็วและราบรื่นขึ้นไงคะ” ดาเรศ นักศึกษาปริญญาเอกคนหนึ่งของเขาซึ่งเป็นผู้ช่วยงานที่ขยันขันแข็งถามขึ้นด้วยความแปลกใจ

“เมื่อสามล้านปีที่แล้ว มนุษย์ยุคหินบรรพบุรุษของพวกเราเริ่มลงจากต้นไม้มาเดินหากินตามพื้นดินกระจัดกระจายไปทั่วทวีปนะคุณดาเรศ

พวกเขาไม่รวมกันเป็นสังคมใหญ่ทำให้อ่อนแอจนเกือบจะสูญพันธุ์ทีเดียว แต่เพราะเสือเขี้ยวดาบและสัตว์ล่าเนื้อในยุคเดียวกันได้ขับไล่พวกมนุษย์ยุคหินให้จำต้องหลบไปอาศัยอยู่ในถ้ำ

พวกเขาจึงรวมตัวกันเพื่อความอยู่รอด ล่าสัตว์เป็นกลุ่ม คิดภาษาเพื่อการสื่อสาร คิดสร้างอาวุธเพื่อต่อสู้และล่าสัตว์ให้ได้มากขึ้นเพื่อให้พอเลี้ยงดูกับขนาดของเผ่าที่ขยายใหญ่โตอย่างรวดเร็ว แล้วก็เริ่มรู้จักใช้ไฟ

เทคโนโลยีจึงเริ่มต้นขึ้น

ซึ่งถ้าไม่มีศัตรูอย่างเสือเขี้ยวดาบ

มนุษย์สมัยนี้อาจจะยังคงเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่รวมตัวกันเป็นกลุ่มเล็กๆไม่เกินห้าคนสิบคน เร่ร่อนเดินหาผลไม้ป่าและรากไม้ประทังชีพและอาศัยนอนตามทุ่งหญ้าหรือต้นไม้ตลอดไปก็ได้

จริงมั้ยคุณดาเรศ”ดร.วิชัยอธิบายเหตุผลกับลูกศิษย์ของเขา

นักศึกษาสาวพยักหน้าอย่างเข้าใจในเหตุผลของอาจารย์ที่ปรึกษาของเธออย่างเต็มไปด้วยศรัทธาอันแรงกล้าจนบดบังสำนึกในมุมกลับไปเสียสิ้น

สังคมที่ต้องดิ้นรนจากความโหดเหี้ยมดุร้ายเพื่อความอยู่รอดนั้น แม้จะประสบความสำเร็จเพียงใด

อารยธรรมนั้นก็แฝงไว้ด้วยความพิกลพิการของความก้าวร้าวและความเห็นแก่ตัวเป็นเงามืดที่ไม่อาจลบเลือนไปชั่วกาลนาน...

พวกเทอไมท์จำนวนหนึ่งที่ถูกคัดเลือกอย่างดีแล้วถูกนำมาปล่อยในครอบแก้วโลกจำลองตามแผนงาน

ในไม่ช้าบรรดาอาดัมกับอีฟรุ่นแรกของพวกเทอไมท์ก็สามารถสร้างจอมปลอกขึ้นได้

และขยายเผ่าพันธุ์กระจัดกระจายออกไปทั่วบริเวณแคบๆริมแม่น้ำเทียมอย่างรวดเร็ว

จอมปลวกเล็กๆผุดขึ้นเป็นโคโลนีเมืองบริวารล้อมรอบจมอปลวกเมืองแม่ขยายขนาดมากขึ้นทุกที

พวกเทอไมท์ได้เริ่มปฏิวัติเกษตรกรรมแผนใหม่ขึ้นอย่างรวดเร็ว

พวกมันเพาะเลี้ยงฟังไจ เชื้อรา เชื้อเห็ดได้อย่างมีประสิทธิภาพและให้ผลผลิตสูง

พวกมันเลี้ยงเพลี้ยน้ำหวานซึ่งเป็นเสมือนแม่วัวนมของปลวกได้ดีกว่าปลวกสายพันธุ์ปรกติมาก เพราะพวกเทอไมท์รู้จักการคัดเลือกสายพันธุ์

พวกมันรู้จักใช้ไฟและเปลี่ยนเทคโนโลยีเข้าสู่ยุคโลหะสัมฤทธิ์อย่างรวดเร็วจนดร.วิชัยและชาวคณะพากันประหลาดใจไปตามๆกัน

หลังจากนั้น พวกมด ตัวเบียนและแมลงปอที่เพิ่มจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็วก็เริ่มทำให้การติดต่อระหว่างเมืองบริวารและเมืองแม่มีปัญหา

การขาดการติดต่อกันไปเป็นระยะเวลานานๆทำให้เมืองบริวารหลายเมืองแยกตัวเป็นอิสระและหาทางป้องกันตัวเองจากเหล่ากองทัพมดผู้กระหายเลือด

บ้างก็พ่ายแพ้ถูกทำลายลงกลายเป็นอาหารโต๊ะจีนมื้อใหญ่ให้กับพวกแมลงกินเนื้อเหล่านั้น

แต่ก็มีบางเมืองที่ได้รับชัยชนะและขยับขยายกลายเป็นอาณาจักรได้สำเร็จ

“อาจารย์ครับ ผมคิดว่าอาณาจักรที่เอาชนะพวกกองทัพมดได้น่ะ เพราะใช้อาวุธที่ทำจากเหล็กนะครับ” สุธี

นักศึกษาปริญญาโทคนหนึ่งแจ้งข่าวกับเขาอย่างตื่นเต้นกับการค้นพบ

พวกเทอไมท์มีช่วงชีวิตที่สั้น แต่ดูเหมือนว่าการเรียนรู้ของพวกมันก็เป็นสเกลเดียวกับอายุของพวกมันด้วยเช่นกัน

คล้ายกับการดูหนังเพิ่มสปีด

พวกเทอไมท์เติบโต เรียนหนังสือมีครอบครัวและจบชีวิตลงในเวลาไม่กี่วันตามเวลาของมนุษย์

แต่เวลาไม่กี่วันนั้นคือเวลาหลายสิบปีในความรู้สึกของพวกเทอไมท์

เพราะฉะนั้นตอนนี้จึงดูเหมือนกับว่าคณะวิจัยของดร.วิชัยกำลังดูหนังเร่งสปีดของวิวัฒนาการสังคมมนุษย์ที่ยาวนานหลายพันปีโดยพวกเทอไมท์แสดงให้ดูนั่นเอง

“นั่นแสดงว่าพวกมันเปลี่ยนจากยุคโลหะสัมฤทธิ์มาเป็นยุคเหล็กแล้วสินะ

ผมคิดว่าตอนนี้พวกมันคงมีอักษรหนังสือใช้กันแล้วด้วย

ดังนั้นตั้งแต่นี้พวกเราจะต้องแบ่งงานกันตรวจสอบดูแลพวกเทอไมท์อย่างใกล้ชิดมากขึ้น

แต่ก็ต้องพยายามไม่ให้พวกมันรู้ตัวว่าเราคอยเฝ้ามองมันอยู่

เข้าใจมั้ยทุกคน”ดร.วิชัยสั่งงานกับทุกคนในที่ประชุม

หลังจากนั้นคณะวิจัยก็แบ่งพื้นที่ส่วนต่างๆภายในโลกจำลองออกเป็นทวีปและตั้งชื่อเลียนแบบทวีปต่างๆในโลก

รวมทั้งเรียกพวกเทอไมท์เผ่าพันธุ์ต่างๆตามชื่อของชนเผ่าคนในยุคโบราณด้วยเช่นกันตามลักษณะและพฤติกรรมที่คล้ายคลึงกัน

เช่น พวกฮิตไทต์คือพวกที่ค้นพบวิธีถลุงเหล็กเป็นพวกแรก

พวกบาลิโลนที่สร้างหอสูง

พวกฟินิเชียนที่เริ่มล่องเรือค้าขายเป็นพวกแรก

พวกมิลักขะ พวกอารยัน

หรือพวกเผ่ามายา

และถึงแม้พวกคณะวิจัยจะพยายามซ่อนเร้นการเฝ้าสังเกตการณ์อารยธรรมของพวกเทอไมท์เพียงใดก็ตาม

แต่ดูเหมือนว่าพวกมันจะมีสำเหนียกรับรู้อย่างรางเลือนถึงความมีอยู่ของพวกเขาได้

เหตุนี้เองทำให้เกิดลัทธิบูชาเทพเจ้าและภูตผีขึ้นในอารยธรรมของพวกมัน ที่แตกต่างกันไปตามเผ่าพันธุ์และผู้ดูแลมันซึ่งบางครั้งได้แสดงปาฏิหาริย์ช่วยพวกมันจากฝูงมดและแมลงปอ อันเกิดจากความรักความลำเอียงของนักศึกษาผู้ดูแลโซนต่างๆได้แอบทำเรื่องนอกเหนือคำสั่งนั่นเอง

ตัวของดร.วิชัยเองก็ได้เลือกพวกเผ่าเทอไมท์ที่ถูกใจไว้เผ่าหนึ่งเหมือนกัน

พวกมันมีจำนวนน้อยแต่เฉลียวฉลาดและกล้าหาญ

เขาตัดสินใจช่วยเหลือพวกมันจากจากการกดขี่ของอีกเผ่าหนึ่งซึ่งใหญ่และเข้มแข็งกว่าด้วยแรงบันดาลใจชั่ววูบ

แต่เมื่อรู้สึกตัวดร.วิชัยก็ต้องแอบหัวเราะให้กับการกระทำอันโง่เขลาของตน

แล้วก็พาลตั้งชื่อเผ่านั้นว่าเทอไมท์ยิว

และเรียกหัวหน้าเผ่าของมันว่าโมเสส

และแน่นอนที่พวกเผ่าที่ข่มเหงนั้นจึงถูกตั้งชื่อโดยปริยายว่าเทอไมท์อียิปต์อันมีรามเสสที่

2

เป็นหัวหน้าเผ่า

ตอนนี้เขาก็เลยกลายเป็นพระเจ้าไปแล้ว

ไม่นานศาสนาต่างๆก็ถือกำเนิดขึ้นพร้อมกับที่ความเป็นประเทศถูกแบ่งแยกชัดเจนขึ้น และมันนามซึ่งปัญหาใหญ่

นั่นคือสงครามที่เกิดจากปัญหาเชื้อชาติและศาสนาที่ดูเหมือนจะรุนแรงและยืดเยื้อกว่าแต่ก่อนมาก

และสงครามที่ดูเหมือนจะได้รับความสนใจจากบรรดานักศึกษาปริญญาโทและเอกมากที่สุดก็คือ

สงครามที่พวกเทอไมท์ของดาเรศบุกเข้าล้อมเมืองของเทอไมท์ที่สุธีดูแลอยู่

ซึ่งเกิดขึ้นในขณะที่ดร.วิชัยเข้ารักษาโรคหัวใจในโรงพยาบาล

ทำให้บรรดาเทพเจ้าตัวปลอมทั้งหลายได้ใจ

แอบช่วยพวกเทอไมท์ฝ่ายของตนในการรบอย่างสนุกสนาน

เมื่อดร.วิชัยทราบเรื่อง

ในครั้งแรกเขารู้สึกโกรธทันที

แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังแอบส่งทูตสวรรค์ไปช่วยเหลือพวกเทอไมท์ยิวอยู่บ่อยๆเหมือนกัน

จึงจำต้องเปลี่ยนเรื่องแก้ขวยกับลูกศิษย์ด้วยคำพูดติดตลกแทน

“ดีเหมือนกันนะทำยังกับมหากาพย์อีเลียดแน่ะ

พวกกรีกล้อมเมืองทรอยเพื่อจะแย่งชิงสาวงามเฮเลนคืนมา โดยมีพวกเทพทั้งหลายคอยแอบช่วยทั้งสองฝ่าย

แบบนี้เธอคงเป็นเทวีอาเธน่าสินะดาเรศ

แล้วเธอก็คงเป็นเทพอพอลโลรูปงามใช่มั้ยสุธี”

เสียงหัวเราะอย่างคลายใจดังขึ้นจากบรรดาลูกศิษย์ของเขาที่รู้สึกสำนึกผิดในสิ่งที่ได้กระทำ

บางคนก็พูดเสริมเพื่อให้บรรยากาศผ่อนคลายขึ้นว่า

“ดาเรศน่ะเหรอครับ

ผมว่าเหมือนเมดูซ่ามากกว่านะครับอาจารย์”

“นั่นสิ

แต่ผมสงสัยจังเลยว่าเฮเลนแห่งทรอยของพวกปลวกนี่จะสวยขนาดไหนกันนะ

แล้วตอนที่เธอกำลังแทะไม้จะดูน่ารักน่าลุ่มหลงแค่ไหนกัน”

“เออ

!

จริงด้วย

พวกผมดูแลเมืองจีนอยู่ก็ไม่รู้ว่าพวกปลวกผิวเหลืองพวกนี้จะมีโฉมสะคราญล่มเมืองอย่าง ไซซี ง้อกี หวังเจาจินหรือว่าหยังกุ้ยเฟยบ้างรึเปล่าก็ไม่รู้”

แล้วคณะวิจัยต่างก็หัวเราะหยอกล้อกันอย่างครื้นเครง

ลืมเลือนความผิดที่พวกเขาได้กระทำต่อชาวเทอไมท์สัตว์โลกผู้ต่ำต้อยไปเสียสิ้น

พวกเทอไมท์ที่ถูกปั่นหัวจากเทพเจ้าแต่ละองค์ที่พวกมันเทิดทูนให้เข่นฆ่ากันเองอย่างไร้ค่า

โดยที่พวกเทพเจ้าทั้งหลายเพียงนึกอยู่ตลอดเวลาว่าพวกมันเป็นเพียงปลวกชินหนึ่งเท่านั้น

หลังจากเหตุการณ์สงครามกรุงทรอยแล้ว

บรรดาเทพเจ้าทั้งหลายก็เริ่มระมัดระวังที่จะกระทำการแทรกแซงใดๆต่อพวกเทอไมท์มากขึ้น

ดังนั้นเองประวัติศาสตร์ในช่วงหลังๆมานี้ของพวกเทอไมท์จึงเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น

ตำนานของเทพเจ้าจึงคงมีเหลืออยู่แต่ในหนังสือตำนานเทพปกรณัมหรือหนังสือเกี่ยวกับตำนานทางศาสนาโบราณเท่านั้น

มันทำให้การเมืองและสังคมของชาวเทอไมท์เข้าสู่สมดุล

แต่พอนานวันเข้าสังคมที่ไร้พลวัตเหมือนน้ำนิ่งจนเน่าก็ก่อให้เกิดรากเหง้าของความคิดแบบอนุรักษ์นิยมสุดขั้วขึ้นในแทบทุกอาณาจักร

“ทุกคนดูสิ

สิ่งที่เกิดขึ้นในสังคมของพวกเทอไมท์มันช่างเหมือนกับสังคมมนุษย์จริงๆ

ความคิดแบบอนุรักษ์นิยมสุดโต่งทำให้เกิดระบบวรรณะขึ้นในอินเดีย

เกิดสังคมปิดอันนำมาซึ่งความล้าหลังในญี่ปุ่นและเมืองจีน

เกิดชนชั้นผูกขาดอำนาจ ระบบราชการเหลวแหลกฉ้อราษฎร์บังหลวงอย่างร้ายแรง

และมันยังทำให้เกิดยุคมืดขึ้นในยุโรปในศตวรรษที่

18

แต่เมื่อสังคมตกต่ำถึงที่สุด

การปฏิวัติสังคมแบบถึงรากหญ้าก็จะเกิดขึ้นในไม่ช้า” ดร.วิชัยทำนายเหตุการณ์ล่วงหน้าให้ทุกคนฟัง

จริงดังคาด

การปฏิวัตินองเลือดเกิดขึ้นทั่วทุกหัวระแหงในโลกจำลองใบจิ๋วนั้นราวกับโรคระบาด

มันนำมาซึ่งความเจ็บปวดชอกช้ำของสังคมก็จริง

แต่ก็ได้นำความหวังของวันใหม่ที่สวยงามมาด้วยเช่นกัน

“ตอนนี้พวกเทอไมท์ได้ก้าวสู่ยุคสมัยใหม่อย่างเต็มตัวแล้ว

แต่การพัฒนาอย่างรวดเร็วของพวกมันจะเป็นเหมือนดาบสองคม

เหมือนกับการปฏิวัติอุตสาหกรรมของมนุษย์นำมาซึ่งการช่วงชิงทรัพยากรธรรมชาติและการล่าอาณานิคม

จนในที่สุดก็นำไปสู่สงครามโลก

!

......ดังนั้นถ้ามันเกิดขึ้นจริงทุกคนไม่ต้องตกใจเพราะมันเป็นเพียงปรากฏการณ์หนึ่งในวิวัฒนาการทางสังคมเท่านั้น

หลังจากนี้...ผมจะต้องเดินทางไปอเมริกาเพื่อเสนอข้อมูลและผลงานชิ้นนี้ต่อวงการวิทยาศาสตร์ของโลก

โดยที่ทุกคนจะได้รับเครดิตร่วมในการค้นพบยิ่งใหญ่ของวงการวิทยาศาสตร์ชิ้นนี้ด้วยอย่างเท่าเทียมกัน

ระหว่างที่ผมไม่อยู่ขอให้ทุกคนเฝ้าดูพวกเทอไมท์อยู่ห่างๆด้วยความระมัดระวังด้วย” ดร.วิชัยสั่งความเป็นครั้งสุดท้ายก่อนออกเดินทาง

เขาจำเป็นต้องรีบเผยแพร่ผลงานนี้ออกไปสู่สาธารณะโดยเร็วที่สุด

เวลาของเขาเหลือไม่มากแล้ว....เพราะหัวใจของเขามันเต้นแผ่วล้าลงทุกที

ดร.วิชัยทำนายถูกต้องอีกครั้ง

สงครามโลกครั้งที่หนึ่งของพวกเทอไมท์เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วหลังจากที่เขาออกเดินทาง

มันสงบลงได้ไม่นานเถ้าถ่านที่หลงเหลืออยู่ก็คุโชนเป็นสงครามโลกครั้งที่สองในเวลาต่อมา

แต่ดร.วิชัยลืมนึกถึงความจริงบางข้อไปในการทำนายครั้งนี้

สงครามโลกทั้งสองครั้งของของมนุษย์ทำให้ทุกชาติทุ่มเททรัพยากรทุกสิ่งในมือเพื่อพัฒนาเทคโนโลยีใหม่ๆขึ้นมาเอาชนะกันในสงคราม

ในสงครามดลกครั้งที่หนึ่ง

มันทำให้เกิดการก้าวกระโดดของเทคโนโลยีด้านเคมี ยานยนต์และการบิน

ในสงครามโลกครั้งที่สอง การทุ่มเทอย่างมหาศาลในโครงการจรวด

V-1

ของเยอรมันมีผลให้เกิดยุคอวกาศเพียงสิบปีต่อมา

และเงินมหาศาลที่ทุ่มลงในโครงการแมนฮัตตันที่ลอสอลาโมสของสหรัฐก็ทำให้เทคโนโลยีด้านนิวเคลียร์ย่นระยะเวลาเร็วขึ้นหลายสิบปี

และสำหรับพวกเทอไมท์ก็เช่นกัน

พวกมันสามารถพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีได้อย่างรวดเร็วน่าอัศจรรย์ใจ

และยิ่งไปกว่านั้นก็คือ

พวกมันได้สำเหนียกแล้วว่า ชาวเทอไมท์มิได้เป็นสิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญาเพียงหนึ่งเดียวในที่นี้

พวกมันพบอีกว่าครอบแก้วคือสิ่งแปลกปลอมทางธรรมชาติที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อกักขังพวกมันไว้

โดยพระเจ้า.....ผู้ทรยศพวกมัน

!

ดร.วิชัยได้รับโทรศัพท์ด่วนจากกรุงเทพฯทำให้จำต้องถอนตัวออกจากการร่วมงานสัมมนาทางวิทยาศาสตร์กลางคัน

เขาขึ้นเครื่องบินกลับประเทศไทยทันทีด้วยจิตใจอันร้อนรน

บนเครื่องบินที่เหินอยู่บนท้องฟ้า

ดร.วิชัยพลันนึกถึงการพูดคุยทางโทรศัพท์เมื่อไม่นานมานี้

ซึ่งเป็นสาเหตุให้เขาจำต้องรีบเดินทางกลับอย่างกะทันหัน

“ฮัลโหล

ดร.วิชัยใช่มั้ยครับ....อาจารย์ครับผมสุธีพูดนะครับ

พวกเราต้องขอโทษด้วยที่ต้องโทรศัพท์มารบกวนอาจารย์

แต่ว่าพวกเราพบปัญหาเกี่ยวกับพวกเทอไมท์เข้าแล้วละครับ” ลูกศิษย์ของเขาพูดรัวขึ้นอย่างตื่นเต้นร้อนรนผิดปรกติ

“คือว่า...พวกเราเฝ้าสังเกตการณ์แบบห่างๆอย่างที่อาจารย์ได้สั่งเอาไว้ก่อนไป

แต่เมื่อหลายวันก่อนเสรีที่คุมโซนแอฟริกาอยู่เข้ามาบอกพวกเราว่า

เขาพบพวกเทอไมท์บางตัวที่เขาคุ้นเคยและจำลักษณะของมันได้แม่นยำยังมีชีวิตอยู่....ทั้งๆที่พวกมันน่าจะแก่ตายไปตั้งสี่ห้าชั่วอายุปรกติของพวกเทอไมท์แล้วด้วยซ้ำ

ทีแรกพวกเราก็ไม่ค่อยเชื่อ

แต่หลายวันมานี่พวกเราทุกคนก็พบปรากฏการณ์อย่างเดียวกันในทุกโซนเลยละครับ

มันทำให้พวกเราคิดว่าบางทีพวกเทอไมท์อาจจะพบวิธีการยืดอายุให้ยืนนานกว่าปรกติได้

และก็อาจเป็นไปได้ว่า....พวกมันอาจจะเอาชนะความตายได้แล้ว

!

”

“ใจเย็นๆ

บางทีมันอาจจะเป็นความก้าวหน้าทางการแพทย์ธรรมดาบวกกับความบังเอิญก็ได้ จริงมั้ย” ดร.วิชัยพยายามพูดปลอบใจลูกศิษย์ของเขา

แต่ใจกลับคิดไปตรงกันข้าม

มนุษย์อาจจะบังเอิญอายุยืนจากเจ็ดแปดสิบปีเป็นร้อยกว่าปีได้

แต่ถ้าจะอายุยืนเป็นสี่ห้าเท่าหรือสามสี่ร้อยปีได้นั้น

มันต้องไม่ใช่เรื่องความบังเอิญรักษาสุขภาพได้ดีเป็นแน่

เสียงพูดคุยโต้เถียงของพวกลูกศิษย์ทีมวิจัยดังแว่วผ่านสายโทรศัพท์เข้ามา

ในขณะที่สุธีบอกเรื่องสำคัญกับเขาอีกเรื่องหนึ่ง

“นอกจากเรื่องนี้แล้ว พวกเรายังคิดว่าพวกเทอไมท์ทั้งหมดกำลังร่วมมือกันปกปิดซ่อนเร้นการกระทำของพวกมันจากสายตาของพวกเราอยู่นะครับอาจารย์

พวกมันเปลี่ยนมาใช้คลื่นวิทยุช่วงคลื่นที่เรารับไม่ได้และใช้รหัสในการติดต่อกัน

ผมว่ามันคงรู้แล้วว่ามีพวกเราเฝ้ามองพฤติกรรมของพวกมันอยู่

นอกจากนั้น

เมื่อวานนี้พวกเทอไมท์ได้ทดลองระเบิดขนาดจิ๋วที่มีอานุภาพสูงมากจนทำให้ครอบแก้วเกิดร้าวขึ้นแล้วครับอาจารย์”

เป็นไปได้ยังไงกัน..”ดร.วิชัยอุทานอย่างตื่นตระหนก ระเบิดเคมีธรรมดาขนาดเล็กจิ๋วในสเกลของพวกปลวกเทอไมท์ไม่มีทางทำให้ครอบแก้วหนาเกิดแตกร้าวได้แน่

“ครับ เป็นไปได้ยังไง

พวกเราบางคนคิดว่ามันคือระเบิดปรมาณูขนาดจิ๋ว

แต่พวกเราทุกคนก็รู้ว่าในระบบนิเวศจำลองที่พวกเราสร้างขึ้นไม่มียูเรเนียมหรือพลูโตเนียมให้พวกเทอไมท์ใช้สร้างระเบิดปรมาณูได้แน่ๆ

นอกจากว่า...”

ใช่สิ....เขาเดาความคิดของลูกศิษย์เขาได้ทันที

นอกจากว่าพวกมันจะใช้สิ่งอื่นแทนยูเรเนียม

235

หรือพลูโตเนียม

239

ซึ่งเป็นไอโซโทปที่สามารถสร้างปฏิกิริยานิวเคลียร์แบบฟิชชั่นแบบที่ใช้กันทั่วไปในโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ทั่วโลก

นั่นคือ...พวกมันอาจจะใช้ปฏิกิริยานิวเคลียร์แบบฟิวชั่นแทนซึ่งเป็นแบบที่เกิดขึ้นบนดวงอาทิตย์เมื่อไฮโดรเจนสี่อะตอมหลอมรวมเป็นฮีเลียมอะตอมเดียว แล้วมีมวลสารจำนวนหนึ่งเปลี่ยนรูปไปเป็นพลังงานตามสูตรของไอน์สไตน์ที่แพร่หลายกันทั่วไป...

E = mc2

มวลสารที่สูญหายไปเพียงหนึ่งกรัมจะกลายเป็นพลังงานถึง

25

ล้านกิโลวัตต์-ชั่วโมงเลยทีเดียว

แต่ในปัจจุบันมนุษย์ยังไม่สามารถควบคุมปฏิกิริยาฟิวชั่นได้แบบปฏิกิริยาฟิชชั่นเลยนี่นา

ระเบิดนิวเคลียร์แบบฟิวชั่นของมนุษย์ก็ใช้ดิวทีเรียมซึ่งเป็นไอโซโทปหนึ่งของไฮโดรเจนเป็นเชื้อเพลิง

แต่ในโลกใบจิ๋วของพวกเทอไมท์นั้นไม่มีดิวทีเรียมในปริมาณมากเพียงพอที่จะทำระเบิดได้อย่างแน่นอน

นอกจาก....พวกมันจะใช้ไฮโดรเจนจากอากาศ

!

นั่นแปลว่า

ตอนนี้เทคโนโลยีของพวกเทอไมท์ได้ล้ำหน้ามนุษยชาติไปแล้วหรือ

?

“พวกคุณต้องทำลาย....ทำลายพวกเทอไมท์ให้หมดเดี๋ยวนี้

ไม่ว่าต้องใช้วิธีใดก็ตาม

จำไว้...ทำลายให้หมด...”ปลายเสียงของเขาสั่นระริกขณะที่สั่งคำสั่งที่ดูเหมือนจะโหดเหี้ยมเหลือเกินออกไป

แต่มันไม่มีทางเลือก

บัดนี้พวกเทอไมท์ได้กลายเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีอันตรายใหญ่หลวงต่อมนุษย์ไปแล้ว

และพวกมันอาจกำลังมีแผนที่จะล้างแค้นต่อพระเจ้ากำมะลอที่ทรยศพวกมันอย่างเจ็บแสบก็ได้

เพราะพวกมันไม่ต้องการเป็นสัตว์ทดลองในครอบแก้วอีกต่อไป

ดร.วิชัยเหม่อมองไปนอกหน้าต่างเครื่องบิน

มองดูท้องฟ้ายามราตรีที่มีดวงดาวระยิบระยับพลางภาวนาให้ลูกศิษย์ของเขาทำลายพวกเทอไมท์ได้สำเร็จก่อนที่พวกมันจะทันรู้ตัว

และเพราะความเครียดเคร่งนั้นเองที่ทำให้จังหวะหัวใจเขาเต้นผิดปรกติไป

ดร.วิชัยเอามือกุมหน้าอกไว้ในขณะที่ตาเหลือกค้างครวญครางขึ้นจนสจ๊วตและแอร์โฮสเตสกรูกันเข้ามาช่วยปฐมพยาบาลกันโกลาหล

และแล้วในวินาทีแห่งความเป็นตายนั้นเอง

สติปัญญาของเขาก็พลันแจ่มใสแหลมคมที่สุดในชีวิตขึ้นวูบหนึ่ง...

เขาพลันนึกทบทวนไปในประวัติศาสตร์ของมนุษย์ที่แล้วมา เหตุการณ์ที่มีเงื่อนงำนับครั้งไม่ถ้วนในประวัติศาสตร์ที่ไม่มีคำอธิบาย

แล้วเขาก็เข้าใจสาเหตุนั้น

“....พวกเรา....ทุกคน...อยู่ใน...”เสียงพูดของเขาแผ่วล้าปานกระซิบ

สายตาเบิกโพลงจ้องมองผ่านหน้าต่างไปยังท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวด้วยแววตาที่เจ็บช้ำ ผิดหวังและรู้สึกต่ำต้อยสุดประมาณ

ก่อนจะพูดประโยคสุดท้ายขึ้นว่า

“ที่นั่น...ครอบแก้ว...พระเจ้า

!

”

แล้วพระเจ้ากำมะลอ...องค์หนึ่ง

ก็สิ้นใจในนาทีนั้นเอง

----------จบ--------