มนุษย์เเละสาวงามนั้นมีมากนัก..
แต่เหตุใดเล่าข้าจึงเลือกที่จะรักเจ้า..
เป็นหมื่นล้านเเสนคน
เเต่ข้ากลับ
'รัก'
เจ้า
ชาละวัน..
บทนำ
เช้าตรูในวันหนึ่งขณะที่ชายหนุ่มร่างกายกำยำกำลังเดินออกหาของป่าเเถบเเม่น้ำน่านจนเมื่อชายหนุ่มได้ไปพบกับบางสิ่งในกอหญ้าจึงแหวกเข้าไปดูเมื่อพบกับหนุ่มรูปงามนอนแผ่หงายอยู่ข้างริมน้ำชายหนุ่มจึงเดินไปใกล้ๆเพื่อดูให้เเน่ใจว่าเป็นมนุษย์จริงหรือไม่จึงปรากฎว่าเป็นมนุษย์หน้าตาหล่อเหลาดูหวานสวยไปอีกแบบ มีผมยาวสลวยที่ผู้ชายไม่น่าจะมี ริมฝีปากกระจับสวยผเหยอขึ้นหน่อยๆพร้อมส่งเสียงกรนเบาๆออกมากระตุกหัวใจชายผูพบเห็นเข้าไม่น้อยเลยทีเดียว
''งามนัก..''มือไวเท่าความคิดชายหนุ่มร่างสูงได้เอื้มมือไปลูบไล้บริเวณใบหน้าสวยของชายผู้หลับอยู่อย่างหลงใหลก่อนจะเลื่อนไปลูบๆที่บริเวณหน้าท้องก่อนจะขึ้นไปคร่อมร่างอรชรตรงหน้าไว้พร้อมก้มต่ำประกบริมฝีปากอย่างบางเบาไม่ให้อีกฝ่ายตื่น แต่ไม่ทันที่จะถอนริมฝีปากออกชายผู้หลับอยู่ก็สะดุ้งตื่นขึ้น
''เจ้า!!''ชายผู้หลับอยู่เบิกตาสีเหลืองอ่อนกว้างราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ชายตรงหน้าทำ
''เป็นเมียข้าเถอะ''ชายผู่กระทำพูดขึ้นด้วยสีหน้าอันนิ่งงันของเขา
''เมียบ้านเอ็งสิวะ!!!!''เมื่อชายผู้ถูกกระทำได้ยินดังนั้นจึงตวาดลั่นพร้อมใช้ศอกฟันเข้าที่หน้าของหนุ่มผู้กระทำอย่างเเรงจนชายหนุ่มเซล้มไปกองกับพื้นก่อนเจ้าตัวจะโดดหนีลงน้ำไป
'เจ้าเป็นใครกัน?ชาวบ้านฟากโน้นรึ..'ชายหนุ่มตั้งคำถามกับตัวเองในใจก่อนที่จะพึมพำออกมาว่า
''รอข้าก่อนนะ..ประเดี๋ยวข้าจะยัดเยียดความเป็นผัวให้เจ้าเอง''
*จบ*
Guest
