กองคาราวานพระราชทานตัดผ่านทะเลทรายแห้งแล้ง มุ่งหน้าสู่นครเหนือเนื่องในโอกาสเฉลิมฉลองครบรอบวันสถาปนา
มิอาจล่วงรู้...ว่าตกอยู่ในสายตาของ
'
แพนเธอร์
'
ตั้งแต่ก้าวแรก
ประตูวังหลวงเปิดรับพวกเขาเข้าสู่หลังกำแพงอิฐสีน้ำเงินสูงตระหง่าน
เพชรนิลจินดา แพรพรรณ เครื่องบรรนาการเลอค่าที่ถูกบรรทุกมาจนเต็มหลังอูฐ ยังมิต้องตา...
ต้องใจชีคผู้สูงศักดิ์เท่าบทเพลงเดียวจากเครื่องสายของนักดนตรีใบ้จากแดนใต้
หัตถ์ประดับธำมรงค์น้ำงามเอื้อมลงมา เชยคางร่างโปร่งขึ้น สบประสานดวงตาเฉยชาแฝงประกายดื้อรั้น
"
ข้าต้องการ...เพลงของเจ้า"
ร่างนั้นสั่นศีรษะ เส้นผมแสกกลางพลิ้วไหวเคลียกรอบหน้า ปฏิเสธข้อเสนอแลกกับสิ่งตอบแทนสูงค่า
หารู้ไม่...สิ่งใดที่ชีคหมายตา ไม่มีครั้งไหนไม่เป็นไปตามพระประสงค์
ชีคแห่งนครเหนือ
เจ้าเล่ห์...ร้ายกาจ...หากทรงเสน่ห์ยากจะต้านทาน
เพียงสบตา...ร่างก็อ่อนระทวย แทบซวนซบลงกับพื้นแล้วคลานเข่าเข้าถวายตัว
"
อา..."
การละเล่นเหนือผืนทรายที่ทรงโปรดปรานเริ่มต้นขึ้น
แพนเธอร์ออกล่า สยบแมวป่าแสนพยศไว้เป็นเชลยในกรงเล็บแหลมคม
เล้าโลม...เชยชิม...กลืนกินเสียจนไม่เหลือกระทั่งกระดูก
บทเพลงไพเราะที่สุดยังมิอาจเทียบ เสียงครวญแผ่วหวานจากลำคอขาว...คืนต่อคืน
ได้โปรด...ปล่อยหม่อมฉันไป...
...
บอกตัวเองว่าไม่เต็มใจสักนิด แต่ไม่อาจหนีเพราะกำไลร้อยแหวนประดับพลอยที่แขนขวาเป็นดั่งโซ่ตรวน
แท้จริงแล้ว...ดวงตาทรงเสน่ห์คู่นั้นต่างหากที่กักขังเขาไว้
ทุกค่ำคืน...ราวกับตกอยู่กลางกองเพลิงสีน้ำเงิน...แผดเผาเร่าร้อนแทบมอดไหม้ยามริมฝีปากนั้นประทับลงมา
อิสระที่ช่วงชิงมา...ความหวานที่ได้ลิ้มรสในยามค่ำคืน...เสพติดเสียยิ่งกว่ายาสูบหายากล้ำค่า
แต่ควันขาวทรงรูปในอากาศไม่นาน...อย่างไรในที่สุดก็ล่องลอยหายลับ...กลับสู่ที่ของมัน
"...
เรามาตามนักดนตรีของเรากลับนคร"
ชีคหนุ่มจะทำเช่นไร เมื่อเจ้าของที่แท้จริงมาประชิดประตูเมือง ทวงคืนแมวป่าที่เลี้ยงไว้นานปี...
'
ราชสีห์
'
แห่งนครใต้ที่เชี่ยวชาญการล่าไม่แพ้กัน
.
.
.
"
ระหว่างเราเริ่มต้นในฐานะศัตรู...แต่เจ้าคือเชลยใจ...
...
เพียงผู้เดียวที่เราปรารถนาจะผูกมัด...ผูกพันไว้เคียงบัลลังก์เหนือผืนทราย...จากนี้และตลอดกาล"
สีน้ำเงิน
สงบ...ซ่อนกราดเกรี้ยว
หากเข้าใกล้...จักได้สัมผัส
@wastedheart_
#nsblazeblue
Guest
