เล่ห์ภัสดา

เพราะแม่เลี้ยงติดหนี้เขาไว้นางจึงต้องชดใช้คืน แต่เพราะเจ้าหนี้เกิดถูกอกถูกใจลูกสาวคนเล็กจึงเจรจาทาบทามขอ

"ฉัตรพระอินทร์"

มาเป็นภรรยา ทว่าพอถึงวันนั้น คนที่ผู้ช่วยมารับตัวไปกลับเป็นลูกสาวคนโต

"ช่ออัญชัน"

ไม่รู้เลยว่าเกิดเหตุการณ์แบบนี้ได้อย่างไร จู่ๆ ทำไมเขาถึงจับตัวเธอมากักขังไว้ที่นี่ แต่เขา

"เสี่ยธีร์"

หรือ

"ตรัยวินท์"

จะต้องรู้เรื่องนี้แน่ ความเข้าใจผิดครั้งนี้จะต้องมีที่มาที่ไป เมื่อในที่สุดเธอได้รู้เบื้องหลังอันดำมืดของเขากับผู้ช่วย หญิงสาวถึงรู้ว่าตลอดเวลาเธอก็แค่

"ตัวประกัน"

ในความแค้นที่ชายหนุ่มตั้งหน้าตั้งตารอเวลาสะสางมาแรมปี

“เราไปต่อข้างในดีกว่าค่ะคุณตรัย”

เสียงนั้นเป็นเสียงกระเส่าของฉัตรพระอินทร์ไม่ผิดแน่ ทั้งร่างอรชรที่กำลังกอดรัดนัวเนียอยู่กับชายเจ้าของบ้าน ใบหน้าคมสันที่แทบไม่ละไปไหนนอกจากป้วนเปี้ยนอยู่กับเนินอกเต่งตึงและซอกคอระหงอย่างกระสัน มือใหญ่ประคองแผ่นหลังคนแบบบางให้แอ่นเข้าหาอย่างหิวกระหาย

เสียงครางจากปากอิ่มบางของฉัตรพระอินทร์ดังชัดตอนเขาขบเม้มเนื้อขาวเนียนเหนือเนินอก ที่บัดนี้ผ้าเนื้อบางเบาบริเวณคอเสื้อได้ร่นเปิดลงมาถึงต้นแขนแล้ว ยิ่งชายหนุ่มเร่งเร้าเธอก็ยิ่งร่อนหาจนเผลอยกขาขึ้นเกี่ยวกระหวัดต้นขาแข็งแกร่งของเขาเอาไว้ ณ ราตรีที่เงียบงันยินเพียงเสียงหอบพร่าปนกระเส่าของลมหายใจที่สอดประสานกัน จู่ๆ ที่หน้าห้องของช่ออัญชันก็เกิดเสียงตึกเหมือนสิ่งของตกกระแทกพื้น แน่นอนว่าร่างเล็กของคนเป็นพี่เมื่อได้เห็นภาพสะเทือนใจเช่นนี้ย่อมทรุดทั้งยืน

“พี่ช่อ!” คนเป็นน้องหันมาเห็นก่อนและชะงักการกระทำดังกล่าวด้วยความตกใจ หากตรัยวินท์ที่แทบไม่ยี่หระอะไรเลยกลับค่อยๆ ถอนใบหน้าและริมฝีปากที่คลอเคลียเรือนร่างอรชรนั้นออกอย่างอ่อยอิ่งนึกเสียดาย

“ช่อ! ออกมาทำอะไร?” สีหน้าแววตาเขาดูดุดันเหมือนไม่พอใจที่เธอจุ้นจ้าน ด้วยความเกรงใจพี่สาวฉัตรพระอินทร์ค่อยๆ ดึงคอเสื้อที่เปิดอ้าขึ้นปิดเหนือหัวไหล่มน หันไปบอกตรัยวินท์เสียงพร่าว่าจะเข้าไปรอในห้องนอน

“เดี๋ยวก่อนฉัตร คุยกับพี่ก่อน” ช่ออัญชันร้องทัก หากตอนนั้นยังไม่มีเรี่ยวแรงพอจะหยัดกายลุกขึ้นได้ สิ่งที่ได้เห็นและรับรู้ในตอนนี้บีบเค้นหัวใจจนแทบแหลกเป็นผุยผง นั่นไม่ใช่แค่เพราะตรัยวินท์เจตนาทำบัดสีบัดเถลิงกลางบ้าน แต่เป็นเพราะความไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจและละอายของคนเป็นน้องที่ปล่อยตัวปล่อยใจขนาดนี้

“กลับเข้าไปในห้อง!” ตรัยวินท์เดินมาดึงแขนท่อนบางของคนที่เงื่องหงอยหมดสภาพ แววตาที่แหงนมองหน้าเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ พอเขาลากตัวเธอกลับเข้าห้องได้ช่ออัญชันก็ฝืนใจตั้งหลักและตบเผียะเข้าที่ใบหน้าเขาอย่างเต็มแรง

“คุณทำแบบนี้ได้ยังไง คนสารเลว?!” น้ำเสียงที่ถูกเค้นจนเข้มทั้งประโยค ตรัยวินท์ตวัดสายตาขวับจ้องหน้าคนที่ด่าทอด้วยความโกรธขึ้ง ไหนจะอารมณ์พลุ่งพล่านที่คั่งค้างจากเมื่อครู่ เป็นเหตุให้ร่างเล็กถูกผลักไปจนติดผนังห้อง

“แล้วเธอให้ฉันได้แบบที่ฉัตรทำมั้ยล่ะ?” ประโยคนี้โพล่งพร้อมกับมือแน่นทั้งสองข้างจับข้อมือเล็กขึงพรืดไว้กับผนัง ใบหน้านิ่วเข้มขรึมกดไซ้ลงมาที่ซอกคอนวลหอมของคนเพิ่งอาบน้ำมาไม่นาน ช่ออัญชันดีดดิ้น พยายามขัดขืนเจตนาที่เหมือนกับจะใช้เธอเป็นที่ระบายออกทางอารมณ์ที่หงุดหงิดงุ่นง่าน

“ปล่อยนะ!...ไม่!” ร่างเล็กทั้งสะบัดทั้งผลักร่างที่กำลังกดทึ้งเธอออก หากนั่นยิ่งทำให้คนรำคาญขัดใจถึงขั้นช้อนร่างเบาขึ้นในอ้อมแขนแล้วเหวี่ยงลงที่โซฟา กายหนักคร่อมทับไม่ปล่อยจังหวะให้อีกฝ่ายได้พ้นจากการควบคุม คนใต้อาณัติใจหายวาบตอนเขาฉีกชุดนอนตัวยาวของเธอออกจนเผยให้เห็นผิวเนื้อเนียนด้านใน

“อย่าาา!”

Update!!

*** แจ้งข่าวรี้ดเดอร์ที่น่ารักที่ติดตามผลงานของไรท์นะคะ ตอนนี้ปก E-Book เสร็จแล้ว กำลังจัดเนื้อหากันอยู่คาดว่าจะเสร็จ

อาทิตย์หน้านี้

เรื่องนี้มี 30 ตอนค่ะ

สำหรับเนื้อหาที่ลงในเว็บนั้นน่าจะประมาณตอนที่สิบกว่าๆ นะคะ แล้วไรท์จะอัพเดทข่าวให้ทราบเป็นระยะๆ ค่ะ ยังไงต้องขอบคุณรี้ดที่ติดตามและก็เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ เลิฟ เลิฟ

ขอบคุณทุกกำลังใจ

สวาตี/อินพรรดิ (หนูอินเอง)