เจ็บมั้ย? เวลาที่โดนผลักไสด้วยคำพูดและการกระทำที่แสนเย็นชา เหนื่อยมั้ย? ที่ต้องคอยวิ่งตามใครคนนึงทั้งๆที่รู้ว่าเขาไม่เคยหันมามอง ทั้งๆที่รักมากแต่มันกลับไม่มีผลกับใครคนนั้น ทั้งๆที่ดูแลใส่ใจด้วยความเป็นห่วง แต่ก็โดนผลักไสอย่างไม่ใยดี ต้องทำยังไงเขาถึงจะมองมาที่เขา ต้องทำยังไงเขาถึงจะเป็นคนอยู่ในสายตาบ้าง หรือบางทีเขาควรหยุด หยุดความรักที่แสนเจ็บปวดนี้
ปาร์ค จีมิน
“
จองกุก ฮยองซื้อพุดดิ้งที่นายชอบมาฝาก
”
“
อย่ามายุ่งได้ปะ?
”
“
จองกุกเหนื่อยมากมั้ย เดี๋ยวฮยองนวดให้
”
“
นี่
!
บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามายุ่ง รำคาญ
!!!!”
เขาผิดมากหรอที่อยากดูแล เขาผิดมากหรอที่เป็นห่วง เขาผิดมากหรอที่รัก
“
จอนจองกุก
”
หรือบางทีเขาควรหยุดความรักครั้งนี้
จอน จองกุก
“
จองกุก
”
“
จะอะไรนักหนาห๊ะ
!”
“
เอ่อ จะ
..
จอง
..
กุก ฮยองขอโทษ ฮยองจะไม่มาให้จองกุกรำคาญอักแล้ว
”
“
เออ เลิกยุ่งกับผมซะที ผมรำคาญ แล้วก็ จะไปตายที่ไหนก็ไป
!!”
ทั้งๆที่เป็นคนไล่เขาไป แต่ทำไมกลับรู้สึกโหยหา อะไรนะ โหยหาหรอ? หึ บ้ารึป่าว ไปซะได้ก็ดี จะได้ไม่มีคนให้ต้องรำคาญอีก
นายแน่ใจหรอจองกุก นายแน่ใจแล้วหรอว่ามันดีแล้ว นั่นมันมาจากใจของนายจริงๆหรอ?
เมนกุกกี้อย่าเพิ่งฆ่าเรา
นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหา ชาย
x
ชาย รับไม่ได้กดปิดไปได้เลยค่ะ
เนื้อหาไม่เกี่ยวกับศิลปินแต่อย่างใด เกิดจากความมโนของไรท์ล้วนๆ
หากผิดพลาดยังไง ติเตือนได้นะคะ อย่าลืมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์กากๆคนนี้ด้วยเน้ออออ
1
คอมเม้น
=100
กำลังใจ
Guest
