D
A
RK B
U
TTE
R
FLY
“อย่าคิดว่าฉันเป็นสุภาพบุรุษขนาดจะยอมปล่อยเธอไป”
“ก็ไม่ได้คิด”
ยอมรับตามตรงว่าคำตอบของนิ้วนางทำให้ผมค่อนข้างแปลกใจ ร่างแบบบางที่ถูกผม
กัก
เอาไว้ในวงแขนกล้ามองสบตากับผมตรงๆอย่างที่ไม่เคยมีผู้หญิงหรือผู้ชายที่ไหนกล้าทำมาก่อน และในแววตาสวยคมคู่นั้นก็ไม่ได้ปรากฏความรู้สึกอะไรให้ผมได้สัมผัสนอกเสียจากความว่างเปล่า
“หึ”ผมยกยิ้ม
มือหยาบค่อยๆรั้งรูดซิปเสื้อหนังสีดำตัวเล็กลงช้าๆก่อนที่จะเลื้อยฝ่ามือไล้ลูบไปตามสันหลังเนียนที่ไร้ซึ่งเนื้อผ้าปิดบัง ใบหน้าคมโน้มลงใกล้คนร่างบางจนริมฝีปากของเราแทบจะสัมผัสกัน แม้ว่าจะถูกผมคุกคามทั้งแววตาและการกระทำอันหยาบโลนแต่นิ้วนางก็ยังคงยืนนิ่ง
น่าแปลกยิ่งกว่าคือกิริยาแบบนั้นของเธอทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นเป็นบ้า
“เห็นเธอนิ่งแบบนี้ฉันจะคิดไปว่าเธอสมยอมนะ”น้ำเสียงที่เปล่งออกไปแหบต่ำกว่าที่เคยเป็น ผมกำลังอดกลั้นอารมณ์ดิบที่กำลังวิ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กายในขณะที่เธอกลับยิ่งทำให้ความอดทนของผมลดต่ำลงเรื่อยๆโดยการใช้มือนุ่มๆนั้นไล้ลูบไปตามท่อนแขนกำยำก่อนที่จะเลื่อนขึ้นคล้องรอบลำคอหลวมๆ
ปากอิ่มที่แต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงเข้มเผยอเอ่ยถ้อยคำคมกริบตัดเส้นความอดทนของผมเสียจนขาดวิ่น
“ถ้าคุณทำให้ฉัน
เจ็บปวด
ได้ แน่นอนว่ายิ่งกว่ายินดี”
ของหวานเลิศรส
ตรงหน้าทำให้ผมไม่แม้แต่จะฉุกคิดกับคำพูดประโยคนั้นที่เจือไปด้วยความสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยได้ยินจากเธอมาก่อน
ของหวานเลิศรส
ตรงหน้าทำให้ผมปัดทุกความสงสัยทิ้งไปเหลือเพียงความลุ่มหลงในร่างกายอันหอมหวานนี้เพียงเท่านั้น
“อืมม.. นิ้วนาง”
Guest
