คุณพลอย...
ถูกไอ้โจรห้าร้อยลักพาตัวเข้าป่า
เพราะเหตุใดเธอจึงรู้สึกอบอุ่นใจยามชิดใกล้
ทั้งที่เขาร้ายกับเธอนัก
ไอ้ไม้...
แค้นนัก เขาลงความแค้นทั้งหมดไปที่เธอ
ทว่าที่จูบกอดร้อนเร่าทำสารพัดนั้น
ให้สงสัยว่าเป็นไปเพราะ ความรัก ฤา ความแค้น
ราตรีเจ้าเอย...
เจ้าดอกไม้ดอกน้อยกระร่อยกระหริบ
หอมไกลลิบเพียงคืนค่ำชั่วความฝัน
พอดาวคล้อยคืนเวลาให้ตะวัน
กลิ่นเจ้านั้นก็จางไปให้คะนึง
รีวิว (0)
เรื่องนี้ยังไม่มีรีวิว
Guest
