ฝ่าทะเลทรายมรณะ ตอน...อาบแสงจันทรา

เรื่องนี้อัพใน MEB แล้วนะครับ

ผมไม่รู้ว่าจะลงลิงก์จาก MEB อย่างไร แต่สามารถเสิร์ทหาพิมพ์คำว่า "ฝ่าทะเลทรายมรณะ อาบแสงจันทรา" ได้เลยครับ

ขอบคุณครับ

1

“จูบแรก”

“ที่นี่...ที่ไหน?”

ริชาร์ดถามตัวเองอย่างมึนงง เขาพยายามสะบัดหัวแต่มันเป็นเพียงพลิกใบหน้า แม้จะอ่อนล้ามากแค่ไหนในสนาม แต่ทหารผ่านศึกอย่างเขาไม่น่ามีอาการทางกายแบบนี้ พยายามพลิกตัวเพื่อเรียกสติ แต่กล้ามเนื้ออ่อนแรงจนแทบเขยื้อนตัวไม่ได้ แม้จะรู้ว่ารอบตัวมีเพื่อนร่วมพาหนะอีกหลายคน

“แคทลียา...มีคนตื่น”

เสียงผู้หญิง

!

แคทลียา

!

?

ริชาร์ดตกใจ ในทะเลทรายมีผู้หญิงได้อย่างไร เขาต้องหูฟาดแน่ๆ หรือเป็นทหารหญิงที่มาร่วมรบด้วย ไม่สิ...น้ำเสียงนั้นอ่อนหวานไม่กระชากเข้มแข็งอย่างที่ควรเป็น

รถบรรทุกร่างพวกเขาหยุดการเคลื่อน จะบอกว่ารถคงไม่ใช่...มันเป็นเหมือนพาหนะชนิดหนึ่งมากกว่า ถ้าเป็นรถท่ามกลางทะเลทราย มันจะไม่เคลื่อนที่ได้เร็วและราบรื่นขนาดนี้

ร่างหอมกรุ่นกลิ่นดอกกล้วยไม้เคลื่อนตัวมาใกล้ๆ ริชาร์ดพยายามขยับเปลือกตาอีกครั้ง ภาพเลือนรางที่เห็นปลุกอารมณ์ในกายในเตลิด ผ้าคลุมตั้งแต่ศีรษะสีดำอมฟ้าขับดวงตาให้งามเด่น แต่กลิ่นหอมจากตัวเธอแทบทำให้เขาคลั่ง

“คนนี้ชื่อริชาร์ด เป็นหัวหน้าหน่วยรบ” เสียงของสตรีในผ้าคลุมสีดำสลับฟ้าเอ่ยปาก เสียงเธอหวานเหลือเกิน

ว่าแต่เธอรู้ได้อย่างไรว่าเขาเป็นใคร หรือว่าชื่อที่ปักเสื้อบอกรายละเอียด โอ้...เป็นไปไม่ได้

ด็อกแทคที่คอมากกว่าที่บอกรายละเอียดตัวเขาตอนนี้เขาแทบจะไม่อยู่ในชุดทหารแล้วด้วยซ้ำ มีแค่กางเกงทหารติดตัวช่วงล่าง เครื่องแบบและอาวุธหายเกลี้ยง

ริชาร์ดขยับตัวอีกครั้ง แขนที่มากด้วยพละกำลังชนิดแบกเพื่อนหนักร้อยกว่ากิโลวิ่งข้ามเขาได้หลายกิโลเมตร ตอนนี้มันไม่มีเรี่ยวแรงแค่ยกมือจับภาพผู้ต้องสงสัยตรงหน้ายังยากลำบาก ชายหนุ่มกลืนน้ำลายก้อนใหญ่ลงคอ

“น้ำ หิวน้ำ”

เหมือนตะโกนออกไป แต่หูเขาได้ยินเสียงตัวเองเบาหวิว

แก้วน้ำแตะริมฝีปากเขาทันทีที่ร้องขอ เขายังไม่อ้าปากจิบน้ำนั้น รอเวลาและโอกาสบางอย่าง

“หรือว่าเวทมนตร์ที่ท่านร่ายจะหนักไป เขาถึงไม่มีแรงจะจิบน้ำ” เสียงสตรีคนเดิมดังขึ้นอีก

มันเป็นภาษาแปลกไม่คุ้นหู แต่ทำไมเขาเข้าใจในประโยคนั้น เจ้าของกลิ่นหอมขยับมาใกล้เขา เธอจ้องหน้าเขาอยู่ กลิ่นกล้วยไม้แคทลียาลอยเคลียจมูก นิ้วมือเรียวแตะจากหน้าผากผ่านดวงตา ริมฝีปากแห้ง แต่กลิ่นนั้นยังกรุ่นไม่หาย

ริชาร์ดลืมตาได้แล้ว เรี่ยวแรงที่หายไปกลับมาเกือบครึ่ง เกร็งตัวเพื่อนมองหน้าเธอชัดๆ

หญิงสาวใบหน้างดงามใต้ผ้าคลุมสีฟ้าขับดวงตาที่สีราวน้ำทะเลลึก มันสวยหวานโดดเด่นจนเขาได้แต่จ้องมอง คิ้วดำโค้งทำให้เธอดูหวาน อยากเห็นริมฝีปากอิ่มรูปกระจับใต้ผ้าบางผืนนั้นชัดๆ

ถ้าคลั่งในสนามรบเขาจะไม่ทุรนทุรายแบบนี้เลย

เธอยื่นแก้วน้ำให้ ริชาร์ดรับมันมาดื่ม แต่ตายังจับจ้องที่สตรีตรงหน้าเหมือนจะบันทึกไว้ในความทรงจำ

“ต้องการอะไรอีกไหม?”

ที่งุนงงไม่มีสติ เป็นเพราะเสียงหวานกังวานริมหูนี้หรือเปล่า ริชาร์ดไม่ตอบคำถาม จนเธอต้องถามใหม่...

“เจ้า...ยังต้องการอะไรอีกไหม?”

หัวหน้าหน่วยจู่โจมหลบสายตา เพียงวูบเดียวเขาอยากเห็นอกอวบใต้ผ้าคลุมที่ยาวลงมา เมื่อกี้เธออยู่ใกล้เขามาก กลิ่นกายเธอหอมรัญจวนปลุกทุกอารมณ์ความรู้สึกให้ตื่น

“ยังไม่ถึงเวลาที่เจ้าจะตื่น”

มือเรียวนั้นมาจรดที่หน้าผากริชาร์ด เขามองเธอนิ่งๆ สายตาที่จ้องมานั่นมันทำให้เขาหายใจติดขัด ชายหนุ่มรวบมือที่เธอวางจรดหน้าและกระชากร่างบางเข้าหาตัว

เขากำลังบอกความต้องการของตัวเองให้เธอรู้

!

อกอวบอิ่มกระแทกกับตัวเขาอย่างจัง วงแขนที่มีพลังกอดเธอไว้แน่นเหมือนกลัวจะหาย รั้งเจ้าของร่างอกนุ่มไว้ใต้อกตัวเอง กระชากผ้าคลุมหน้าผืนบางออก อวดริมฝีปากที่เขาควรได้เป็นเจ้าของ

ริชาร์ดดูดริมฝีปากล่างของเธออย่างรวดเร็ว ร่างนั่นสั่นจนเขาต้องกระชับวงแขนอีก ดูดริมฝีปากบนเบาๆ ราวกับมีน้ำผึ้งหวานเคลือบอยู่ ความหวานของเธอทำให้เขาคลั่ง

เขาครอบปากอวบนั้นด้วยปากของตนเอง ลิ้นสากของเขากวาดไปรอบๆ จนมันเผยอออกพร้อมกับเสียงห้าม ควานเข้าไปในปากเพื่อหาลิ้นนุ่มของหญิงสาว เธอสั่นมากขึ้นมือสองข้างพักพาดบนไหล่ของเขาพยายามผลักออก ชายหนุ่มย่ามใจกอดร่างนั่นแน่นแล้วพลิกกดกับพื้น ไม่มีผู้หญิงคนไหนทำให้เขาคลั่งได้ขนาดนี้

กลิ่นแก้มหอมจนไม่อยากถอนจูบ แต่กลัวเธอจะขาดใจตายไปเสียก่อน เบี่ยงอีกข้างเพื่อสูดกลิ่นหอมละมุนให้เต็มปอด

เธอกลัว...เขารู้สึกได้

!!!

แต่เขาหยุดตัวเองไม่ได้ สิ่งที่ทำให้เขาเตลิดคืออกอวบที่สัมผัสกับกล้ามหน้าอกเขา ริชาร์ดลูบฝ่ามือผ่านผ้าคลุมเหล่านั้น ส่วนหญิงใต้ตัวเขาเริ่มดิ้นให้พ้นฝ่ามือหยาบกร้าน

“ให้ตายเถอะ

!!!

”

ริชาร์ดอุทานกับตัวเอง เขาไม่อยากถอนปากออกไปมองสิ่งยั่วใจในฝ่ามือเลย แต่มันเย้ายวนจนเขาคลั่ง อวบนิ่มและเต็มกว่าที่คิด มันแทบจะล้นมือหนาของเขา ริชาร์ดอยากจับยอดอกไม่ผ่านผ้าหลายชั้น  มือไวเท่าความคิดเขาล่วงเข้าไปใต้ผืนผ้า ฝ่ามือสัมผัสกับผ้ายืดที่ประคองอกอวบ เขาถลกผ้าที่รัดอกขึ้นและครอบครองเต้ากลมนุ่มที่ล้นมือ ริชาร์ดคลึงอย่างโหยหิว

ปุ่มเนื้อเล็กๆ สีชมพูในอุ้งมือแข็งสู้ฝ่ามือหยาบของเขา เสียงอึกอักในลำคอดังกว่าเดิมขึ้น เธอพยายามผลักตัวเขาออก

ได้

!!!

เขาบอกกับตัวเอง ยอมถอนริมฝีปากแล้วก้มลงครอบครองยอดสีชมพูนั้น มันแข็งชันจนเขาอดใจไม่ไหว

ดูดแรงๆ อีกครั้งได้ยินเสียงร้องเหมือนคนจะจมน้ำจากเจ้าของร่าง ดูดอีกทีไม่ใช่เพราะติดใจเสียงร้องนั่น แต่มันหวานจนเขาห้ามใจไม่อยู่ ลากลิ้นเก็บความหวานจากก้อนเนื้อไว้ให้หมด

พอเธอพยายามผลักหน้าเขาออก ชายหนุ่มอุทธรณ์ด้วยการขบเม้มด้วยริมฝีปาก เธอยิ่งผลักเขายิ่งรัดให้อกเธอชิดใบหน้า ดูดและดูดจนตัวสั่นสะท้าน ความหวานจากปลายยอดเพิ่มกำลังให้ร่างกายเขา มันไม่ใช่แค่พละกำลัง แต่มันรวมถึงยอดชายที่แข็งตึงจนแทบจะทะลุกางเกง

เธอไม่ต้านเขาแล้ว ตอนนี้ริชาร์ดไม่สนใจอะไรอีก เขาต้องการอยู่ในกายผู้หญิงคนนี้ อยากเห็นเธอดิ้นเร้าๆ ขณะที่เขาทำให้เธอมีความสุข อยากได้ยินเสียงร้องแบบเมื่อครู่อีก อยากทำให้เธอคลั่งเหมือนที่เขากำลังคลั่งตอนนี้

เธอประคองใบหน้าเขา ไม่...ชายหนุ่มไม่อยากจากลายอดนี้ ดูดอีกครั้งจนเธอจิกนิ้วที่บ่าเขาแน่น นี่รางวัลของเขาชัดๆ ถอนริมปากออกอย่างรวดเร็วเพื่อครอบครองยอดอกอีกข้าง

มือของเขาเกาะกุมด้านที่ปล่อยและเคล้าคลึงเมามัน เธอโก่งตัวหนีแต่หนีไม่รอด ยอดอกหวานเหมือนของหายากเชิญชวนให้ลิ้นของเขาตะวัดมันไว้ ดูดแรงๆ จนเจ้าของสั่นสะท้าน

ดูดอีกเมื่อได้ยินเธอเริ่มร่ายมนต์ จนเสียงมันหายไปกับเสียงลมหายใจติดขัด

ปากทำหน้าที่ มืออีกด้านเกาะกุมอกซ้ายไม่ยอมปล่อย มือขวาร้อนๆ ลูบเรียวขาใต้กระโปรงขึ้นมา

นี่ผิวของเธอหรือว่าแพรไหม? มันนุ่มมือเหลือเกิน

เธอประคองใบหน้าเขาเหมือนพอใจกับรสลิ้นที่ปรนเปรอ เขาดูดมันซ้ำๆ ได้ยินเสียงหายใจติดขัดของคนใต้ร่างเขา เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของร่าง แววตานิ่งสีน้ำทะเลจ้องมองที่เขา ฝ่ามือเรียวบางแตะหน้าผากลากลงมาจนถึงริมฝีปาก

ไม่...

เขาไม่ต้องการหลับตอนนี้ เธอทำอย่างนี้กับเขาไม่ได้ ริชาร์ดก้มหน้ากับยอดอกนั้น

วิธีเดียวที่จะทำให้เธอหยุดคือยอดอกสีชมพู เขาพยายามครอบครองมันอีกครั้ง...แต่ตอนนี้เขาไม่มีแรงเหลืออีกแล้ว