ลวงใจรักจอมเถื่อน
*******************
โปรย
“
โกรธหรือ
...
เหอะ
!
ไม่คิดว่าคนอย่างคุณจะโกรธเป็น นึกว่าจะร้องครวญครางเป็นอย่างเดียวเสียอีก
”
“
ฉันเกลียดคุณ
...”
กรามคนพูดขบกันแน่น ขณะที่คนฟังตาวาบวาวด้วยความโมโห
“
ผมก็ขยะแขยงผู้หญิงหน้าเงินอย่างคุณ
...
คุณมันน่ารังเกียจสิ้นดี ตลบตะแลงตอแหลเก่ง แพศยาไม่มีใครเกิน
”
“
เลว
!”
“
ตัวคุณดีนักหรือไง มันก็แค่
...
ผู้หญิงขายตัว เทียบไม่ได้กับโสเภณีข้างถนนด้วยซ้ำ
”
น้ำตาที่คลอหน่วยมานาน ในที่สุดมันก็ไหลอาบแก้ม เธอทอดตามองผู้ชายที่เคยครวญครางอยู่เหนือร่างกาย ผู้ชายที่เคยเฝ้าบอกว่ารักและจะทะนุถนอมเธอเป็นอย่างดีด้วยความผิดหวัง รู้สึกเจ็บจนเกินจะทนยืนมองหน้าเขา จึงรีบหมุนกายหันหลังให้ เดินเร็วๆ หนี เพราะไม่อยากจะสู้รบปรบมือให้เจ็บช้ำอีก แต่เขาคงไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ ใช่ไหม ถึงได้เดินมาคว้าเอาข้อมือเล็กอีกครั้ง
“
คุณไม่มีสิทธิ์เดินหนีผม
”
“
คุณต้องการอะไรจากฉันอีก
”
กัดฟันพูด ปาดน้ำตาในยามที่ไหลกลิ้งผ่านแก้มนวล สูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อระงับความรู้สึกเจ็บที่กระซ่านกระเซ็นไปทั่วร่าง
“
ถ้าต้องการเงินคืนล่ะก็ ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันจะเอาเงินสิบล้านไปคืนให้กับย่าเบลล์ จะยกเลิกทุกอย่างที่เคยพูดคุยกับท่านไว้ และต่อไป ฉันจะไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับคุณย่า หรือแม้แต่คุณอีก ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ต่างคนต่างอยู่
!”
“
คิดว่ามันจะง่ายอย่างนั้นหรือไง
”
เขาครางใส่ กระชากเสียจนร่างของเธอมากองซบอกกว้าง จึงได้แต่ดิ้นเร่าๆ
“
คิดว่าผมจะปล่อยให้คนโกหกปลิ้นปล้อนอย่างคุณ
...
ได้กลับไปใช้ชีวิตอย่างอิสรเสรีหรือ
...
ฝันเฟื่องไปหน่อยกระมัง
”
“
แล้วคุณจะเอายังไง
?
จะฆ่าฉันให้ตายเลยไหมล่ะ จะได้สาแก่ใจ
”
“
ไม่หรอก
...
เพราะการตายสำหรับคุณมันสบายไป
”
เขายิ้มเยาะ เป็นรอยยิ้มที่บาดหัวใจคนมองเหลือเกิน
ยิ่งจ้องหน้าเขามากเท่าไร หัวใจของยิ่งสั่นเทิ้มด้วยความเจ็บปวด สุดท้ายจึงเลือกที่จะปิดตาลง ไม่ยอมมองเขาให้เจ็บช้ำอีก แต่ครู่เดียวก็ต้องกัดริมฝีปากแน่น ในยามที่มือหนาบีบปลายคางเล็กเข้าเต็มแรง จนนิ่วหน้า
“
อย่าหลบสายตาผม
”
น้ำตาไหลผ่านสองแก้มอีกครั้ง พยายามปัดมือของเขาให้ออกห่าง แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงเช็ดน้ำตาแล้วกลั้นสะอื้น
“
ฉันไม่ได้หลบตา แต่ฉันแค่ไม่อยากมองหน้าคุณ
...
ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณอีกต่อไปแล้ว ได้ยินไหม
?”
“
เสียใจด้วย
”
อ้อนแขนของเขารัดเอวเล็กแน่นขึ้น แน่นเสียจนเธอหายใจไม่ทั่วท้อง
“
เพราะผมจะทำให้คุณได้เห็นหน้าผมไปนานๆ
”
“
ไม่นะ
!”
ไอศิกาส่ายหน้า ยิ่งเขาโน้มปากมาเคลียคลอผิวแก้มก็ยิ่งต้องบ่ายเบี่ยงหนี
“
มองผมให้ชัดๆ สิอาย
...
มองผู้ชายที่คุณยอมขายตัวให้ มองคนที่เคยทำให้คุณร้องครวญครางไม่เป็นภาษา
...
แล้วจำให้ขึ้นใจว่า ต่อให้คุณหนีผมไปไกลสุดหล้าฟ้าเขียว ผมก็จะตามตัวคุณจนเจอ
...
เหมือนตอนนี้ไง
”
จมูกของเขาจมไปกับแก้มนุ่ม ยิ่งเธอหน้าตึง แสดงท่าทีรังเกียจมากเท่าไร เขาก็จะหอมลงไปจุดเดิมซ้ำๆ ติดๆ กัน
“
เอาสิ
!”
ในที่สุดเธอก็กัดฟันพูดออกมาด้วยเนื้อตัวสั่นเทิ้ม มือที่ป้องกันกายเมื่อครู่ร่วงผล็อยลงข้างตัว นัยน์ตากลมโตคลอวาวน้ำเลือกจะประสานสบกับดวงตาดุกร้าวของเขานิ่งนาน
“
ถ้าคุณเกลียดฉันนัก
!
โกรธนักที่ฉันหลอกลวง
...
ก็เชิญคุณสาดความระยำตำบอนใส่ฉันได้เลยเต็มที่
...
จะมีอะไรกับฉันตรงนี้
...
จะสาดความถ่อยเถื่อนใส่ฉันหนักแค่ไหนก็ได้
...
ทำให้พอใจ หลังจากนั้น
!
ฉันจะถือว่าสิ่งที่ฉันติดค้างคุณไว้มันหมดลง แล้วคุณก็ช่วยระเห็จชีวิตชั่วๆ ของคุณออกไปไกลๆ ฉัน เพราะฉันก็ขยะแขยงคุณไม่แพ้กัน
”
“
คุณท้าทายผมหรือ
...
คิดว่าผมจะไม่กล้าทำอะไรคุณหรือไง
”
“
ไม่หรอกค่ะคุณสตีฟ
...”
คราวนี้เธอหัวเราะเยาะบ้าง
“
ไม่ว่าจะเลวทรามต่ำช้าแค่ไหน ฉันก็คิดว่าคนอย่างคุณก็กล้าทำ
!”
“
ไอศิกา
!”
เขาคำรามใส่ แต่หาได้ทำให้สีหน้าของหญิงสาวจืดเจื่อนลงเลยสักนิด เธอเชิดหน้า ดวงตาจ้องนิ่งบ่งบอกถึงการไม่ยอมอ่อนข้อให้ ยิ่งเขาบดกรามกรอดๆ มากเท่าไร เธอก็ยิ่งยืนนิ่งประจัน
*************************
อัพเนื้อหาให้อ่านเพื่อเป็นตัวอย่าง
10-12
บท (แบ่ง
3
ตอนย่อย)
ขออภัยที่ลงไม่จบนะคะ
นิยายเรื่องนี้อัพทุกวันอังคาร และวันศุกร์ค่ะ
ฝากติดตามด้วยนะคะ
นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์ ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ
.2537
ห้ามมิให้ผู้ใดละเมิด ลอกเลียนแบบทำซ้ำ ดัดแปลง หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้
ในการเผยแพร่หรืออ้างอิง โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร
หากฝ่าฝืนมีโทษตามกฎหมายบัญญัติไว้ สูงสุด
ทั้งนี้เป็นเพียงการจินตนาการของผู้เขียนเพื่อความบันเทิงเท่านั้น รวมทั้ง ชื่อ สกุลตัวละครทุกตัวในเรื่องก็เป็นการสมมุติไม่ได้มีเจตนาร้ายแอบแฝงแต่อย่างใด
***************************************
คอมเมนต์โหวตๆ ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ
ติดต่อพูดคุยกับคนเขียนได้ที่
ได้ที่ลิงค์ข้างล่าง
https://www.facebook.com/nam.rosequartz
Guest
