ร้ายให้ได้ ถ้านายจะรัก (นารูโตะ x ซาสึเกะx(อิทาจิ) 3P

ร้ายให้ได้ ถ้านายจะรัก

(นารูโตะ

x

ซาสึเกะx(อิทาจิ)

‘

สถานเด็กกำพร้าบ้านโคโนฮะ

’

รถลีมูนซีนหรูหลายคันเลี้ยวเข้ามาในสถานเด็กกำพร้า บรรดาเด็กๆ และคุณครูผู้ดูแลออกมายืนต้อนรับกันอย่างคับคั่ง

ทุกๆปี เป็นที่รู้ดีกันว่า ตระกูลอุจิฮะ เจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ รายใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่นจะมาที่นี่เพื่อเลี้ยงข้าวกลางวันและแจกของเล่นสำหรับเด็กๆ

ชายผู้เป็นประธานกรรมการสูงสุด พร้อมลูกชาย 2 คนยืนมอบของเล่นพร้อมทั้งขนมนมเนยให้กับเด็กๆ

ที่ต่วคิดเข้าแถวรับกันอย่างคับคั่ง  เสียงถ่ายรูปของบรรดานักข่าวสายไฮโซดังไม่หยุดหย่อน

เด็กๆที่บ้านเด็กกำพร้าต่างถูกย้ำเตือนให้ยิ้มอย่างร่าเริง พร้อมทั้งกล่าวขอบคุณอย่างบูชา กับตระกูลอุจิฮะ

เพื่อเงินบริจาคมหาสารที่จะหลั่งไหลเข้ามา พร้อมทั้งเป็นหน้าเป็นตาให้กับตระกูลไฮโซนี้ด้วย

อุจิฮะ ซาสึเกะ วัย 5 ขวบ บุตรชายคนเล็กของตระกูลอุจิฮะ ออกมาวิ่งเล่นบริเวณสวนเด็กเล่นที่เงียบสงบ

เพราะเด็กๆ รวมทั้งบรรดาคุณครูต่างอยู่ที่ลานกว้างบริเวณด้านหน้าของสถานเด็กกำพร้า

เด็กน้อยมานั่งชิงช้าสีแดงในสวนอย่างเบื่อหน่าย เพราะพี่ชาย รวมทั้งคุณพ่อต้องอยู่สำภาษณ์กับนักข่าวต่อ

เสียงไกวชิงช้าดังเอื๊ยด อ๊าดอย่างเรื่อยเปื่อย ก่อนที่จะมีบุคคลไม่ได้รับเชิญมานั่งชิงช้าตัวข้างๆ

“

ไม่ไปอยู่ด้านหน้ากับคนอื่นหรอคุณหนูซาสึเกะ?

”

เด็กชายตัวน้อยสะดุ้งเล็กน้อยเพราะนั่งเหม่อลอยอยู่ ก่อนจะหันไปมองบุคคลที่เอ่ยทักมา

เด็กชายวัยประมาณ 10 ขวบน่าจะรุ่นเดียวกับพี่ชายของเขา

ซาสึเกะมองอย่างพิจารณาบุคคลตรงหน้า

เด็กชายตัวเล็ก ผมสีทองอร่าม ตัดกับดวงตาสีฟ้าเข็มมีเสน่ย์ ยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตรให้เขา

“

ไม่เอาอ่ะ หน้าเบื่อจะตาย ทั้งคุณพ่อและก็พี่...

”

ซาสึเกะตอบอย่างเบื่อหน่ายพร้อมทำแก้มป่องอย่างน่าเอ็นดู

“

ถ้างั้น เด๋วฉันไกวชิงช้าให้แก้เบื่อนะ

”

เด็กชายสูงกว่าเขาเล็กน้อย เดินอ้อมมาข้างหลัง ก่อนจะเริ่มไกวชิงช้าให้เด็กชายตัวน้อย

เสียงหัวเราะของทั้งสองดังอยู่อยู่ในสวนที่เงียบสงบ ราวกับโลกนี้มีกันแค่สองคนเท่านั้น

“

เห้ย

!

ไอ้นารูโตะ

!

มามุดหัวอยู่นี่เองหรอแก?

!”

เสียงกลุ่มเด็กชาย 4-5 คน วัยประมาณ 12 ปี ตวาดดังลั่น

ก่อนที่คนถูกเรียก จะเดินมาบังซาสึเกะเอาไว้

“

หน๊อย แหนะแก

!

ใครใช้ให้แกมาเล่นชิงช้าฮะ

!

ใครอณุญาติไม่ทราบ

”

“

ที่นี่เป็นของส่วนรวม ไม่ต้องมีใครอณุญาติฉันก็เล่นได้เว่ย

!”

เด็กชายผมทองตวาดกลับไป ก่อนจะหันมากระซิบเด็กชายตัวน้อยที่อยู่ด้านหลังตัวเอง

‘

คุณหนูหนีไปก่อนนะครับ

’

ซาสึเกะทำหน้าไม่เข้าใจเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆโผล่หน้ามาจากด้านหลังนารูโตะ

“

เห้ย

!

นั่นมันลูกชายตระกูล อุจิฮะ นี่น่า ไอ้นารูโตะ

!

เด๋วนี้แกตีซี้กับลูกคนรวยรึไงฮะ?

”

“

อย่ามายุ่ง

!

ถ้าจะมีปัญหาก็มีกับฉันคนดียว ปล่อยเด็กไป

!”

นารูโตะจับมือซาสึเกะไว้แน่น ก่อนจะค่อยๆพลักเด็กชายให้วิ่งหนีไป

“

ปากดีนักนักแก

!”

เด็กชายวันโตกว่าวิ่งเข้ามาพร้อมกันก่อนที่เด็กชายตัวเล็กสุดจะออกมายื่นขว้างไว้

“

อย่าทำอะไรพี่คนนี้นะ

!!”

นารูโตะ ตะลึกกับท่าทีซาสึเกะที่ออกมาขว้างพวกเด็กชายตรงหน้าเขาเอาไว้

กลุ่มเด็กชายต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่น เพราะทุกคนต่างรู้ว่าซาสึเกะเป็นลูกชายของตระกูลอุจิฮะ ทำให้ไม่มีใครกล้ามายุ่ง

“

เห้ย

!

โยนเด็กนั่นออกไปไม่ต้องไปสน

”

คนที่เหมือนจะเป็นหัวโจกดึงแขนซาสึเกะออก ก่อนที่เด็กน้อยวัย 5 ขวบจะปลิวไปตามแรงเหวี่ยงจนล้มลง

“

แก

!!”

นารูโตะ ตะโกนลั่นก่อนจะเริ่มชกไปที่คนที่โยนซาสึเกะออกไป

งานตะลุมบอนจึงเกิดขึ้น ด้วยจำนวนที่น้อยกว่า ทำให้นารูโตะล้มลงกับพื้น

ก่

อนที่เท้าบรรดาเด็กชายจะกระหน่ำลงมาที่ลำตัวและใบหน้า

ซาสึเกะ นั่งทรุดเข่ามองหน้านารูโตะที่กำลังมองมาทางเขาด้วยความเจ็บปวด

ดวงตาสีฟ้าเข็มที่เมื่อครู่ยังส่งยิ้มสดใสให้เขา บัดนี้กำลังมองมาด้วยความเจ็บปวด

“

ใครก็ได้ ช่วยด้วย

!!!!!!

ฮือออ

“

เด็กชายซาสึเกะร้องลั่นให้คนช่วย ก่อนที่พี่ชายของตนจะเข้ามา พร้อมกับบิดา

“

หยุดนะ

!!”

บุตรชายคนโตของตระกูลอุจิฮะร้องสั่งอย่างมีอำนาจ

ก่อนที่บิดาของเขา จะเข้าไปอุ้มบุตรชายคนเล็กที่นั่งร้องให้อยู่ขึ้นมา

เด็กชายที่ตะลุมบอนนารูโตะอย่างเมามันส์ เพียงพริบตาก็วิ่งหนีไปอย่างไร้ร่องรอย

เหลือเพียงร่างของเด็กชายผมทองที่นอนเลือดออกอยู่อย่างไร้เรี่ยวแรง

“

เป็นอะไรไหม?

”

บุตรชายคนโตของตระกูลอุจิฮะ รีบวิ่งเข้าไปดูอาการทันที

ก่อนที่จะสั่งให้คุณครูโทรเรียกรถพยาบาล

นารูโตะ รู้สึกตัวขึ้นมาก่อนความเจ็บปวดจะวิ่งไปทั่วร่างกายระบ่มไปทั่วร่าง

ดวงตาสีฟ้ากระพริบตาถี่ๆปรับแสงในห้องจนชัดขึ้น

“

รู้สึกตัวแล้วหรอ?

”

คุณหมอวัยกลางคนยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตร ก่อนที่จะขีดๆเขียนๆอาการเขาลงกระดาษในมือ

“

ก็ไม่เป็นอะไรมากหรอกนะ เกิดแผลฟกช้ำตามร่างกายทั่วร่าง พักสัก 1 อาทิยต์ก็หายแล้วล่ะ

”

คุณหมอหันไปขอเข็มจากพยาบาลที่ยื่นอยู่ข้างๆ

ก่อนที่จะฉีดมาที่แขนของเขา

“

อ่อ คุณหนูซาสึเกะฝากนี่ไว้ให้ด้วย

”

นารูโตะดูการ์ดในมือคุณหมอก่อนที่จะรับมาเปิดอ่าน

‘

หายไวไวนะพี่นารูโตะ จาก...ซาสึเกะ

’

นารูโตะ ยิ้มให้กับลายมือยึกยือที่อ่านไม่ค่อยจะออกจากซาสึเกะ

ก่อนที่จะนึกถึงใบหน้าเด็กชายที่ทำหน้าตาดุดันยามมาขวางเขาไว้เพื่อปกป้องจากกลุ่มคนที่ทำร้าย

ก่อนที่จะเริ่มรู้สึกง่วงแล้วหลับไป

นารูโตะไม่รู้ว่าเวลาที่ล่วงเลยที่อยู่ที่โรงพยาลจะผ่านไปเท่าไหร่

แต่ที่รู้คือหลังจากนั้น เขาไม่เคยเจอกับซาสึเกะอีกเลย นับจากวันนั้น....