INTEO
“
อึก อ่าห์เจ็บ....
”
ผมนิ่วหน้าเมื่อจู่ๆแกนกายใหญ่ก็กระแทกเข้ามาจนสุดโคนความจุกปนความเจ็บตีรวนกันจนแทบร้องไห้ อยากร้องแต่ก็ร้องไม่ออก
โอโซนครางในลำคอเบาๆ พรางขยับสะโพกถี่รัวจนผมหายใจแทบไม่ทัน ช่องทางตอดรัดแกนกายถี่ๆ ผมจิกกำผ้าปูที่นอนแน่น
“
ฮึ่ม...
”
เสียงครางต่ำในลำคอของมันดังขึ้น เซ็กซี่ชิบ
ผมหลับตาลงเบาๆปล่อยให้มันเล่นกับร่างกายผมให้พอใจแล้วมันคงจากไปเอง แต่ใจผมนี่สิ เมื่อความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นมันก็ไม่อาจลดลงได้เลย
“
ฮึ่ม...แน่นชิบ ซี้ด
”
เสียงครางดังขึ้น ผมกัดฟันแน่นไม่ยอมปล่อยเสียงครางออกมา
“
ครางอออกมา...ให้กูได้ยิน
”
มันกัดฟัน พรางบีบกรามผมแน่น
“
อ๊ะ อ่ะ อ้า อื้ม
”
ผมครางลั่นเมื่อปากถูกเปิดออก มันกระแทกผมแรงมาจนเจ็บช่องทางรักจี๊ดๆ
“
ป ปล่อยกู อ่าห์ อ่ะ อื้ม อ้า
”
ผมร้องไม่เป็นศัพท์ แผ่นหลังของผมเสียดสีกับเตียงจนแสบ
ผมหลับตาแน่น น้ำตาเริ่มไหลออกมาจากหางตา เจ็บกายมันไม่เท่ากับเจ็บใจ มันทำกับผมแบบนี้ทำไม ทั้งที่ไม่ได้คิดอะไรกับผมแต่มันกลับมานอนเอาผม คนที่มันควรเอาไม่ใช่ผมแต่คือแฟนมันที่ชื่อเมเปิ้ลต่างหาก
พอคิดถึงตรงนี้ก็เหมือนมีอะไรบางอย่างมาจุกอยู่ที่หน้าอก อกข้างซ้ายของผมบีบรัดจนแทบหายใจแทบไม่ออก
ไม่มีเสียงอะไรมาจากปากมันแม้แต่น้อย ผมเบือนหน้าหนี ไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว ไม่อยากเห็นแม้แต่หน้ามัน ผมกลัวใจตัวเอง กลัวว่าจะต้องรักมันทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่ได้รักผม ผมมันก็แค่ที่ระบาย
แนะนำตัวละคร
ปาร์ค คังยู (คังยู)
“
อย่าทำแบบนี้กับกูได้ไหมวะ มึงไม่รักก็ปล่อยกูไป กูชักกลัวแล้วนะ.....กลัวใจตัวเอง ...กลัวว่ามันจะรักมึง
”
ประโยคสุดท้ายผมพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่รู้อะไรไหม มันไม่ทันแล้ว ผมชอบมัน ชอบมากมากจนผมไม่อยากเสียมันให้ใคร
“
รักกูแล้วไง....รักกูแล้วมันไม่ดีตรงไห ...
”
“
ตรงที่มึงไม่ได้รักกูไง ตรงที่มึงมีอีกคนที่มึงรักจนหมดหัวใจ ตรงที่กูมีสิทธิเป็นได้เพียงเพื่อน...
”
ผมรีบพูดแทรกขึ้น มึงมันเห็นแก่ตัวไอ้โซนมึงต้องการให้กูเป็นเพียงแค่ที่ระบายโดยที่มึงไม่กล้าทำอะไรคนที่มึงรัก
“
กูจะมีสิทธิมากกว่านั้นไม่ได้เลยใช่ไหมวะ กูเป็นแค่เพื่อนมึงใช่ไหม
”
ผมร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย เจ็บปวดมันจะรู้บ้างไหมว่าที่ระบายของมันก็มีหัวใจ มือทั้งสองข้างของผมยกขึ้นกุมแก้มของมัน
“.........”
มันมองผมนิ่งๆ คงชัดแล้วสินะคำตอบของผม ผมแค่นยิ้มแล้วนอนลงหลับตาปล่อยให้น้ำตารินไหลออกมา
“
อยากทำอะไรก็ทำร่างกายนี้มันไม่ได้มีค่าอะไรอีกแล้ว
”
ผมพูดด้วยน้ำเสียงเลือนลาง เหนื่อย...เหนื่อยเกินกว่าจะรับรู้อะไรอีกแล้ว
อาคาอิ ชินโซ (โอโซน)
ผมเดินเข้ามาภายในห้องพักสีขาวสะอาด สายตากวาดมองไปยังร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียง เขายังนอนหลับอยู่
ผมเดินตรงไปที่เตียงยืนมองใบหน้าหล่อติดหวานนิดๆ ทำไมกันนะ ผมรู้สึกยังไงกับมันกันแน่ ผมเห็นมันเจ็บแต่ผมกลับเจ็บกว่ามันหลายเท่า หัวใจของผมมันเหมือนมีอะไรบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก ผมถึงกับฟิวส์ขาดที่รู้ว่ามันหายไปเพราะต้องมาแต่งงานกับน้องผม ผมไม่รู้ว่าผมเป็นอะไรไปแต่สิ่งที่ผมคิดอยู่ตอนนี้คือ ผมปล่อยมันไปให้ใครไม่ได้......
ลงเรื่องแรกเลยฝากตัวด้วยน้าาาาาาา ติชมได้ไม่ว่ากัน.....
Guest
