คุณประธานครับ ผม(ก็)รักคุณ

1

ที่นี่คือโรงเรียนชายล้วนที่อุดมไปด้วยเด็กหนุ่ม

99 %

อีก

1 %

เป็นอาจารย์ที่มีอายุเกิน

30

แบ่งตามความแตกแยกจาก

99 %

ประกอบไปด้วย ผู้ชายแค่ร่างกาย(กระเทย)

45 %

เกย์สัก

30 %

ผมนั่งฟังเสียงประกาศตามสายซึ่งมันทำให้ผมรู้สึกว่าผมผ่านจากการกลายพันธุ์ได้ยังไงตั้ง 5

ปี

ผมชื่อ นาย

อภิวัชฌ์  ทุ่งสาลี

ชื่อเล่นว่า เวฟ เป็นเด็กสายวิทย์

-

คณิต ที่ค่อนข้างเกลียดวิชา คณิศาสตร์(เพิ่มเติม)รุนแรง แต่ก็ยังดีที่ยังไม่เคยวิชานี้สักครั้ง ไม่ใช่คนสูงแต่ก็ไม่ได้เตี้ย ไม่ใช่คนพูดมาก พูดเวลาที่ถูกถามหรือเวลาที่ต้องถาม

เสียงออดเลิกเรียนดัง หลังจากที่วิชาฟิสิกส์สองชั่วโมงผ่านไป ผมเก็บของใส่กระเป๋าเรียบก่อนที่อาจารย์จะสั่งปล่อยเสียอีก ผมสะพายกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องเรียน แดดเริ่มคล้อยแล้วสิ เดินไปซื้อของที่ตลาดเลยดีไหมนะ หรือจะกลับบ้านไปเปลี่ยนชุดก่อนดี

“เฮ้ย เวฟจัง จะกลับบ้านแล้วเหรอ”ชินทักผมพร้อมกับเดินมากอดคอผม

“

=  =

อย่าเรียกเวฟจังสิ แล้ววันนี้ชินไม่มีเรียนพิเศษเหรอ”ผมถามพร้อมกับยกแขนของชินออก

“วันนี้อาจารย์ประชุม เค้าก็ประกาศอยู่ เอาหูไปไว้ไหนมา ห๊าาา

!!

”ชินไม่ยอมเลิกกอดคอผมแถมยังดึงหูผมเล่นอีก

“โอ๊ยย  ไอบ้า เจ็บนะ ดึงแบบนี้เดี๋ยวหูยานพอดี”ผมตีมือชินรัวๆ

“วันนี้ฝากท้องบ้านเวฟจัง”ชินกอดคอผมเดินไปตามทาง

“แม่ของชินไม่อยู่อีกแล้วเหรอ”ผมมองหน้าชินในระยะใกล้

“อืม”ชินแววตาสลดลงเมื่อพูดถึงแม่ของเค้า

“แล้ววันนี้จะกินอะไรล่ะ เดี๋ยวจัดให้หนึ่งเมนู”ผมยิ้มแล้วกอดคอชินบ้าง

=  =

แต่เหมือนจะกอดไม่ถึง

ผมกับชินเป็นเพื่อนสนิทกันตอนม.ต้น ชินเป็นคนที่ค่อนข้างฉลาด แต่ไม่เก่งทำงานบ้านอะไรเลยซักอย่าง ผมกับชินรู้จักกันตอนที่ชินพยายามซื้อของที่ตลาด ผมเลยอดจะช่วยไม่ได้ ตอนนั้นเห็นเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน แต่พอมารู้เรื่องของแม่ของชินที่ทำงานหนัก หามรุ่งหามค่ำ ทำโอทีไม่เว้นแต่ละวัน เพื่อเลี้ยงดูชิน ผมก็เลยเสนอให้เค้ามาที่บ้านของผมได้ช่วงที่แม่เค้าไม่ทำอาหารอะไรไว้ให้ จนแล้วจนรอด ชินก็หาโอกาสมากินข้าวบ้านผมตลอด

“เฮ้ยยยยยย~

!!

เวฟจังงงงงง~”เสียงชินดังลั่นพร้อมกับแรงเขย่าแทบจะทำให้กระเพาะกับไส้ผมกองรวมกัน

“อ่ะ....เอ่ออ หยุดเขย่า

!!

”ผมจับแขนชินที่เขย่าตัวผมอย่างบ้าคลั่ง

“ฉันถามว่าจะกลับไปเปลี่ยนชุดก่อนรึเปล่า”ชินมองหน้าผมพร้อมกับคำถาม

“กลับบ้านก่อนดีกว่า”ผมตอบ

“งั้นเจอกัน เดี๋ยวฉันกลับไปเปลี่ยนชุดแล้วมารอหน้าบ้านเวฟจังนะ”ชินโบกมือยิ้มหน้าระรื่นมาให้ผม

“บอกว่าอย่าเรียก เวฟจัง

!!!!

-*- ไอบ้าชิน

!!!

”ผมตะโกนตามหลังชินไปไม่รู้เค้าจะได้ยินผมไหม ก่อนจะเดินเข้าบ้าน ซึ่งไม่เคยจะใครอยู่ เพราะทั้งพ่อและแม่แยกกันอยู่และต่างคนต่างมีครอบครัวใหม่ผมเลยแยกมาอยู่คนเดียว

~

เป็นครั้งแรกที่ มันรักใครไปโดยไม่ต้องคิด เป็นครั้งแรกที่ ไม่สนว่ามันจะถูกหรือผิด

~

เสียงเพลงรอสายดังจากมือถือผม ขึ้นเบอร์ไม่รู้จัก ใครล่ะนั่น

= =

ผมลังเลเล็กน้อยก่อนจะกดรับสาย

“ฮัลโหลครับ ใครครับ”ผมกดรับแล้วพูดกับปลายสาย

(“.......”)ปลายสายเงียบสนิทไม่ตอบ

“ใครครับ”ผมถามซ้ำ

(“.........”)ก็ยังไม่ตอบ

ผมตัดสินใจกดวางสายไป แล้วเดินขึ้นไปอาบน้ำและแต่งตัวเตรียมไปซื้อของที่ตลาด

ติ๊งต่อง

ชินคงจะมาแล้ว  รีบไปไหนของมัน ผมรีบใส่เสื้อคว้ากระเป๋าตังแล้วรีบลงไป

ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง

เสียงกดเร่งดังตามกันมาติดๆ

“ครับๆ”ผมลงไปเปิดประตูออกไปแทนที่จะเป็นชินที่กดออดหน้าบ้านกลับเป็นใครไม่รู้แต่เครื่องแบบโรงเรียนเดียวกับผม

= =

คือว่า เค้าคือใครครับ

“ม.5 ห้อง 2 นาย อภิวัชฌ์  ทุ่งสาลี  ชื่อเล่นเวฟสิ นะ”ผู้ชายแปลกหน้ามองหน้าผมด้วยสายตา -  -+

“ค่ะ..ครับ

!!

”ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาของเค้าที่มองมา น่ะ..น่ากลัวอ่ะ

“เปิดประตู”เค้าสั่ง

“ค่ะ..ครับ

!

เย้ย

!!

แล้วคุณใครล่ะเนี่ย”ผมที่เกือบเผลอตามน้ำเปิดประตูให้ก็ชะงักและคิดขึ้นมาได้ ง่า ไม่รู้จัก

!!

“ไม่รู้จักผม

?

”เค้าเอียงคอมองผมสายตาสื่อความงง

“รู้จักผมคงไม่ถาม

= =

”

“ปากดีกว่าที่คิดอีกนะ”เค้าแสยะยิ้มมองผม

“อ่ะ....เอ่ออ..ขอโทษครับ”สยองเลย

“เปิดประตู”เค้าแสยะยิ้มมุมปากแล้วก็สั่งผมอีกครั้ง

“งื่มม...ขอชื่อด้วยครับ”ผมยืนมอง

“นี่ ใบขออนุญาต อ่านเนื้อหาเอาเอง เปิดซะที”สั่งเสียงเข้ม

เนื้อหาในใบคือ เป็นการทดสอบ ความเป็นอยู่ของนักเรียนม. 4 – 5 ที่ไม่ได้อยู่กับครอบครัว หรืออยู่คนเดียว โดยคณะกรรมการนักเรียนเป็นผู้ทดสอบเป็นเวลา 1 เดือน 2 สัปดาห์ โดยจะมีตัวแทน 1 คน ย้ายเข้าไปเพื่อสังเกตพฤติกรรมเสี่ยงต่อการเรียนไม่จบ ลงชื่อ ผู้อำนวยการ แล้วก็ชื่อประธานนักเรียน นาย ศิลปะ  เกียรติซื่อสัตย์   ม.6 ห้อง 1

=  =

ทำไม คนมาประเมินผม กับประธานคนเดียวกัน

=[]=

โอ้ โน้ววว

!

“เวฟจังง~

รอนานไหม”เสียงชินดังมาถึงก่อนจะถึงตัวซะอีก

“อ้าว ดีครับประธาน”ชินโบกมือทักทายประธานงงๆ

“ -   - มีแต่แก ไม่รู้จักผม”ประธานมองผมหน้าแสดงถึงความเหนื่อยหน่าย

“ประธานมาทำไมครับ หรือประธานมาเพราะโครงการที่ผอ.ประการเมื่อเช้า”ชินถาม

“อืม”ประธานพยักหน้า

“เข้าไปรอในบ้านครับ”ผมเปิดประตูยื่นกุญแจบ้านให้ประธาน “ผมจะออกไปจ่ายตลาด”

“เฮ้ย เวฟจัง ซื้อยาคุมกำเนิดกลับด้วยดิ่วะ”ชินอยู่ๆก็พูดขึ้นเมื่อเดินผ่านร้านขายยา

“ซื้อไปทำไม”ผมขมวดคิ้วถาม ชินที่มีสีหน้ายิ้มแปลกๆ

“เอ้า ประธานเค้าต้องนอนบ้านเวฟจังนี่ เผื่อประธานหน้ามืด ปล้ำเวฟจังขึ้นมาจะได้ไม่ต้องเดือดร้อนออกมาซื้อตอนดึกๆไง”ชินบอก

“

=  =

ใจเย็นนะเพื่อน แล้วฟังชัดๆนะ ไม่ใช่ผู้หญิงโว้ยยยย

!!!!

แล้วก็ท้องไม่ได้ด้วย

!!

”ผมกอดคอชินแล้วตะโกนอัดหูมันดังๆ

-   -

ถึงผมจะหน้าหวานก็เถอะ แต่ไม่ใช่ผู้หญิงอยู่ดี แล้วก็ไม่ใช่เกย์ด้วย

#

มั้ง

“เวฟจัง หูวิ้งเลย”ชินเอามือปิดหูข้างที่ผมตะโกนใส่

“สมน้ำหน้า”ผมชกไหล่มันไปก่อนจะวิ่งไปที่ตลาด

หลังจากนั้นผมก็เดินเลือกซื้อของอบ่างสบายใจโดยที่ชินตามหาผมไม่เจอ

= w =

พอผมซื้อเสร็จก็เดินออกจากตลาดชินก็นั่งดื่มน้ำรอข้างหน้า

“หลบซะ หาไม่เจอเลย”ชินบ่นคว้าของในมือผมไป แล้วยัดแก้วน้ำใส่มือผมแทน

ผมหัวเราะเบาๆก่อนจะยกน้ำขึ้นมาดูด ไม่รู้ว่ามันหาผมไม่เจอจริงๆหรือแกล้งให้ผมหลบไปอย่างงั้น ผมมองสำรวจของที่ชินถือหวังว่าผมคงไม่ลืมอะไร เพราะมัวแต่รีบมาเปิดประตูกับตกใจประธานหน้านิ่งคนนั้น เลยลืมหยิบรายการวัตถุดิบที่ต้องซื้อมา

“ไม่น่าลืมอะไรหรอดก”ชินแหวกถุงดูก่อนจะบอกผม

“ถ้าลืมจะใช้ชินไปซื้อ”ผมบอกก่อนจะเดินนำกลับบ้าน