“
น้ามิลาครับ ผมสงสัยว่าทำไมน้าถึงไม่มีแฟนล่ะฮะ
”
ทินทัตถามผู้เป็นพี่เลี้ยงที่คอยดูแลเขาแทนคนที่ลาออกไป แม้จะอยู่ด้วยกันนานแล้ว เขาก็อยากรู้จักพี่เลี้ยงคนนี้ให้มากขึ้น
“
น้าว่าอยู่เป็นโสดแบบนี้ดีกว่า ถ้าน้ามีแฟนน้าอาจจะไม่ได้อยู่กับทามที่นี่ก็ได้นะครับ
”
“
แล้วน้าชอบคุณพ่อของผมมั้ย
”
คำถามนี้ทำเอาเธอนึกถึงคนจะร้ายที่บุกเข้ามาในห้องเมื่อคืนนี้
“
อะ..เอ่อ จะชอบได้ยังไงล่ะ พ่อน้องทามเป็นเจ้านายของน้ามิลานะ
”
มินรญารีบเปลี่ยนเรื่องทันที ไม่งั้นเธอเองต้องหลุดแน่ว่าเมื่อคืนผู้เป็นพ่อของหนุ่มน้อยคนนี้ทำอะไรไป
“
การบ้านข้อนี้นานแล้วนะคะ วันนี้จะเสร็จมั้ยเนี่ย
”
“
เสร็จครับๆ
”
ทินทัตนี่งจดจ่ออยู่กับการบ้านโดยมีมินรญาคอยเป็นครูพิเศษให้ คอยสอนการบ้านเขาให้เข้าใจมากขึ้น เมื่อทำเสร็จก็เก็บของเตรียมเข้าบ้านเพราะอากาศด้านนอกพอมืดแล้วจะค่อนข้างเย็น
“
มินรญา
”
เสียงทรงอำนาจของผู้เป็นเจ้าของบ้านเรียกเธอให้หันมาทางเขา มินรญารีบปั้นหน้านิ่งไว้ แต่ไม่หันไปหาเขา
“
มีอะไรคะ ฉันกำลังจะพาน้องทามเข้าบ้าน
”
“
มีอะไรหรอครับน้ามิน
”
มินรญาส่ายหน้าให้เด็กหนุ่มแต่ชายหนุ่มคนโตก็พูดในสิ่งที่เขาอยากจะพูดกับเธอ
“
ฉันอยากจะขอโทษที่เมื่อคืนฉันจูบ..
”
มินรญารีบวิ่งไปปิดปากเขาทันทีไม่ให้พูดต่อเพราะไม่อยากให้ลูกชายของเขาได้ยินในสิ่งที่ไม่เหมาะไม่ควร ก่อนจะเอ็ดใส่ชายหนุ่มเบาๆ
“
จะพูดขึ้นมาทำไมฮะ
”
มินรญาจึงหันไปหาทินทัตและไปกระซิบข้างเด็กหนุ่มเบาๆ
“
น้องทามขึ้นไปนะคะ น้ามิลามีเรื่องจะคุยกับคุณพ่อ
”
“
ค้าบ
”
ทินทัตสะพายกระเป๋าเดินเข้าไปในตัวบ้าน มินรญาถูกภูบดินทร์ดึงไปทางสวนดอกไม้ข้างทางและพยายามปรับความเข้าใจกับเธออีกครั้ง
สวัสดีรีดเดอร์ทุกคนนนนน
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่สองของไรท์แล้วนะ
เรื่องแรกกระเสมันดีมากกก
(
รึเปล่า
?)
แต่มันจะยังไงก็ตาม จะดีหรือไม่
ไรท์ก็จะแต่ง
55555555
ฝากกดถูกใจเรื่องนี้ด้วยนะคะ
รักรีดเดอร์ทุกคนค่ะ
อัพเดทนิดหน่อยน้าาาาาา
ไรท์จะลบตอนทั้งหมด แล้วจะลงใหม่ รีดเดอร์จะได้อ่านกันแบบไม่ขาดตอนเนอะ *-*
Guest
