บทนำ พบเจอ
กาลครั้งหนึ่ง มีเด็กชายคนหนึ่งเขาเป็นลูกของพระราชาในอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่แห่งหนึ่ง เขาถูกเลี้ยงดั่งไข่ ในเหล็กชีวิตเขาสุขสบายแต่ก็เหมือนถูกโยงเหมือนเส้นด้ายบางๆที่ไม่สามารถมองเห็น ด้วยความคิดที่สับสนเขาจึงสร้างสิ่งที่เรียกว่า
‘Close’
คือพลังที่ถูกสร้างมาผ่านความรู้สึกจากคนที่เรารัก และสืบทอดผ่านทางพันธุกรรม เพราะความรู้สึกจากคนที่เขารัก ขึ้นต้นด้วย คำว่า พ่อ แม่ ไม่เคยมีให้เขาเลยแม้แต่น้อย พลังของเขาจึงเป็น..
‘ Air ’
หลังจากที่เขาสร้างโคสลต่างๆ ที่เป็นธาตุและการเคลื่อนไหว ภายใน 35 ปี เขามีร่างกายดั่งเด็กไว้ 19 ปี เขาได้ถูกยกย่องว่าเป็น
‘the great
professor’
เขาเป็นที่มีหน้าตาหล่อเหลาดั่งเทพบุตร ใครมองก็หลงใหลหลงรักและหมายปอง จนวันหนึ่งเขาได้ไปซื้อของที่ร้านดอกไม้เผื่อขยายพันธุ์ดอกไม้น่าหนาวที่เขาเอามาปลูกที่เขตร้อน
“
ยินดีต้อนรับค่ะ
!
จะรับอะไรดีคะ? ทางร้านเรามีให้เลือกหลายอย่างเลยนะคะ
!”
รอยยิ้มอันเป็นมิตรของเธอทำให้ชายหนุ่มคนนั้นหลงใหล
“
ผม...ต้องการที่ขยายพันธุ์พืชนะครับ
”
พอเขานำที่ปิดปากออกเพื่อพูดกล่าว ก็ทำให้เด็กสาวคนนั้นหลงรักในความหล่อเหลาและการพูกล่าวที่เกือบดูมีความลึกลับของเขา ทำให้ตกหลุมรักทันที
“
แหะๆ เชิญด้านในเลยนะคะ ทางเรามีที่ขยายพันธุ์พืชต่างๆเยอะแยะไปหมดเลยค่ะ
”
คำพูดอันเป็นมิตรของเธอทำชายหนุ่มจดจ้องแต่ความสดใสของเธออย่างเดียว
“
มี..อะไรติดหน้าฉันเหรอคะ?
”
หน้าของชายหนุ่มแดงขึ้นมาทันที
“
ปะ..เปล่าครับ 555..
”
เขาหัวเราะแบบปิดสีหน้าอย่างไม่เนียน
“
คุณชื่ออะไรเหรอคะ?..
”
หญิงสาวสะกิดไหล่ของชายหนุ่มพร้อมสงสัย
“ Micosava red
ครับ..
”
ชายหนุ่มยิ้มอย่างอ่อนน้อมก่อนหยิบของตรงเบื้องหน้า
“
ฉันชื่อ
Manamo yuika
เรียกว่า ยู หรือว่า ยุย ก็ได้นะคะยินดีที่ได้รู้จัก
!”
รอยยิ้มของเธอชั่งหน้าหลงใหลจริงๆ
“
อืม..เช่นกัน..
”
ผ่านมา 45 ปี..
“
ฉันรักเธอ..ยุย
”
เสียงกระซิบน้ำตาที่ไหลหลาก ออกมาพร้อมคนที่ใกล้จะตายตรงหน้า
“
ตลอด40กว่าปีนี้ ดูสิหน้าของคุณยังเด็กอยู่เลย แค่กๆ
!
ฉันก็ไม่ได้มีอำนาจพลังโคสลยิ่งใหญ่ขนาดนั้น..คงต้องหมดอายุลงเพียงแต่นี้สินะคะ 55..
”
หญิงสาวยังฝืนยิ้มเพื่อให้อีกคนสบายใจ พร้อมกับลูบใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน
“
ทนได้ไหมยุย เธอทนได้ไหม? ขอร้อง..
”
แปะ.. มือที่ลูบหน้าของเขาได้หล่นลงพร้อมกับดวงตาที่ปิดสนิท..
“
ยุย
!!
ฮือ..เธออย่าทิ้งฉันไปโปรด...ได้โปรอยู่กับฉันฮึก..อีกสักนิด..ยุยขอร้อง..ลืมตาเถอะ..ได้โปรด..
!!
ยุยที่รักของฉัน..
”
น้ำใสๆจากดวงตาคู่หนึ่งได้ตกหล่นลงมา...
“
อย่า...เสียใจไป.....เธอได้ทิ้งสิ่งๆหนึ่งที่สำคัญไว้กับ..แค่กๆ..ลูกมานะ..
”
แม่ของยุยอุ้มลูกชายตัวน้อยๆไว้ 2 ปีท่าทางอ้อแอ้มา.. ถึงเธอจะจากไป..เธอก็ทิ้งสิ่งที่ล้ำค่ามากไว้.. ลูกรักที่สำคัญ..
แต่
!
เขาก็ไม่สามารถเลี้ยงดูเด็กน้อยคนนั้นได้หรอกนะ เขาจึงนำไปฝากเลี้ยงกับเพื่อนที่เขาแสนสนิทไว้
“
นัทมิสึ ฝากดูเด็กคนนี้ให้หน่อยสิ..
”
เรดยิ้มอย่างจริงจัง
“
จะบ้าเรอะ
!!
นี้ลูกนายนะเว้ยยย
!”
นัทมิสึดูท่าทางตกใจมาก
“
เพราะเป็นลูกยังไงล่ะ ถึงไม่กล้าเลี้ยงน่ะ เพราะฉันต้องไปหาสิ่งที่อยากหาอีกเยอะเลยนะมัทซ์
”
มัทซ์ถอนหายใจครั้งหนึ่งพร้อมบอกว่า
“
ก็ได้ไม่ว่ากัน..แต่นายต้องสัญญาว่าจะมาหาเด็กนี้ทุกๆ4ปี..สัญญาได้ไหมล่ะ?
”
เป็นคำสัญญาที่ดูดีนะ..
“
ก็ได้ฉันรับข้อเสนอ...
”
เขายิ้มอย่างพอใจ
“
เด็กนี้ชื่ออะไรล่ะหะ?
”
มัทซ์ถามพร้อมมองหน้าเรด
“
ยัง...ไม่ได้คิด..
”
เรดมองมัทซ์อย่างขอโทษ
“
อื้อหื้อ พ่อภา...
”
พูดไม่ทันพอเด็กชายอยู่ในมือของนัทมิสึ เรดก็หายไปเลย
“
ไม่เชื่อเขาเลย..
”
ผ่านมานับหลายปี..
“comedian pairo
นายน่าจะตั้งใจเรียนกว่านี้
!”
นัทมิสึกำลังสั่งสอนเด็กชายวัย 12 ปีอย่างโมโห
“
โห่..ลุงครับ..แก้ใหม่ปีหน้าก็ได้นิ แหะๆ555+
”
เปียยังหน้าใสๆไม่ซื่อ
“
นายพูดแบบนี้มากี่ปีแล้วเปีย?..หือออ...??
!”
นัทมิสึยิ้มแห้งๆพร้อมมองเปีย
“
แหะๆ... 4 ปี..555+
”
เปียยิ้มอย่างกลัว ๆ
“
ไปเรียนเดี๋ยวนี้
!!!!!!!!!!!!!!!!!”
นัทมิสึเหวี่ยงเปียอย่างไม่กลัวว่าจะเจ็บหรือเปล่า..
“
โอ๊ย
!!
เจ็บ...
ลุงที่บ่นชะมัดยาก..
”
ณ ที่โรงเรียน..
“Close
คือ
พลังที่ถูกสร้างมาผ่านความรู้สึกจากคนที่เรารัก และสืบทอดผ่านทางพันธุกรรม สร้างมาจาก
นักศาสดาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ เขาไม่อยากเอ่ยนาม ซึ่งตารางโคสลที่เขาสร้างขึ้นมา..
Close
Ability
Advantages
cons
happen
Air
ความสามารถของอากาศคือ อากาศสามารถควบคุมทุกสิ่งทุกอย่าง คนที่ได้
โคสลอากาศถือว่าโชคดีเพราะว่าสามารถควบคุมได้ทุกโคสล
สามารถควบคุมได้ทุกภาค ทุกอณู
หากโกรธขึ้นมาสามารถเปลี่ยนอากาศให้พิษจนคนรอบข้าง อัมพาตหรือ ตายได้
ถ่ายทอดทางพันธุ์กรรมและความว่างเปล่า
sound
ความสามารถของเสียงคือ สามารถควบคุมน้ำได้ และทำให้ฝ่ายต่อสู้ไม่ได้ยินรอบข้างเพราะหูรับเสียงเกินขนาด
ไม่สามารถทำให้ผู้ควบคุมหูแตกที่แก้วกูบาดเจ็บ
อาจจะเป็นคนพูดเบากว่าปกติ
พลังที่ถูกสร้างมาผ่านความรู้สึกจากคนที่เรารัก และสืบทอดผ่านทางพันธุกรรม
soil
ความสามารถรับกลิ่นต่างๆได้ดี และมีความฉลาดและความรอบคอบ
จมูกได้รับกลิ่นดีกว่าคนอื่นๆ
อาจจะเป็นคนที่เกลียดสัตว์
พลังที่ถูกสร้างมาผ่านความรู้สึกจากคนที่เรารัก และสืบทอดผ่านทางพันธุกรรม
water
ความสามารถของน้ำคือ สามารถเปลี่ยนเป็นของแข็งได้เวลาภายใน 0.5 วิ
มีทักษะในการลงเรือและการว่ายน้ำดีเยี่ยม
อาจจะเป็นคนที่เกลียดความแห้งแล้งได้
พลังที่ถูกสร้างมาผ่านความรู้สึกจากคนที่เรารัก และสืบทอดผ่านทางพันธุกรรม
light
ความสามารถของแสง คือ ควบคุมอุณหภูมิต่างๆได้
เปลี่ยนอุณหภูมิจะได้ตามใจชอบ
ผิวอาจจะซีดง่ายกว่าปกติ
พลังที่ถูกสร้างมาผ่านความรู้สึกจากคนที่เรารัก และสืบทอดผ่านทางพันธุกรรม
fire
ความสามารถของไฟคือการ เผาไหม้สิ่งของต่างๆ
พ่นไฟได้อย่างตามใจชอบไม่จำกัด
เวลาร้อนไฟอาจไหม้สิ่งที่เป็นไฟก็ได้
พลังที่ถูกสร้างมาผ่านความรู้สึกจากคนที่เรารัก และสืบทอดผ่านทางพันธุกรรม
ให้ทุกคนจดตางรางนี้ลงไปด้วยนะครับนักเรียน..
”
นักเรียนนี้ต้องจดด้วยเหรอ.. ฟังอย่างเดียวไม่ได้เหรอ... ความคิดของเปียโร่ผุดออกมาก่อนจะหันสนใจสิ่งอื่น
“
นี้เธอ รู้ไหมเด็กใหม่นะที่ห้องคลาส
F
น่ารักสุดๆเลยล่ะ
”
สาวๆคุยเรื่องเหล่ผู้ชาย เด็กสมัยนี้ก้าวหน้าเร็วจังนะ
“
แกๆ ที่เขาว่านายนั้นเป็นนักเลงนิ?
เห็นว่าต่อยกับพี่ม.6 แล้วชนะเลยนะแก คิดดูสิ เอ๊ะๆ.. เป็น
Close fire
ด้วยนะแก เป็นเด็กม.1รู้ โคสลของตัวเองสุดยอดสุดเลยนะแก
”
เด็กม.1ที่รู้โคสลตัวเองไม่ใช่เล่นๆเลยนะ
“
ฉันว่าอย่าไปยุ่งกับเขาเถอะแก
”
สาวๆกระซิบคุยกันเป็นกลุ่ม
“
ทำงานได้แล้วน่า คุยแต่เรื่องผู้ชายหนวกหูน่ารำคาญจริงเป็นเด็กห้องคลาสA แท้ๆ
”
เปียพูดด้วยความรำคาญอย่างมาก พวกเราพึ่ง13-14ปีเองนะคุยอะไรกันแบบนี้เหมาะสะที่ไหน
“
จะ..จ้ะ แหะๆ..
”
สาวๆกลุ่มนั้นเผลอยิ้มออกมาอย่างอายๆ
ติ๊ง....ต๊อง....
“
ในขณะนี้เวลา 11.30 เป็นเวลาพักของมัธยมต้น..
”
ติ๊ง...ต๊อง..
“
วะ..หว่ายะ..ยังจดไม่เสร็จเลยแหะ
!!”
เปียเอาแต่เหม่อลอยจนลืมจนสิ่งที่คิดว่า ครูต้องออกสอบแน่ๆ
“
ฉันให้ยืม..
” mikoka sava “
ซาวา ขอบคุณมากนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันคืนนะ
”
รอยยิ้มหวานๆของเปียเผลอออกมา ขนาดซาวาเป็นผู้ชายยังหน้าแดงได้ขนาดนี้..
“
อะ..เอ่องั้นเหรอไม่เป็นไร..ฉะ..ฉันไปก่อนนะ
”
ซาวาลุกลี้ลุกลน หน้าแดงเกือบจะเป็นมะเขือเทศ พร้อมเดินออกไปจากห้อง
“
เป็นอะไรของเขาแหะ.. ชั่งมันเถอะ 555+
”
เปียเดินออกจากห้องและมุ่งตรงที่โรงอาหารทันที
“
วันนี้ทานซุปมันและกะ..เหวอ
!”
โครม
!!!! “…
กลิ่นซุป..
”
เปียอุทานเสียงดังก่อนเงยไปมองฝ่ายตรงข้าม
“
ความฉิบหายบังเกิด..
”
พอเงยมองไปปรากฏ คนๆนั้นคือ เด็กใหม่ที่สาวๆกลุ่มนั้นเม้าท์กันนี้เอง
! “
...นาย?...
”
เด็กหนุ่มคนนั้นลุกพร้อมมองเปีย..
“
ขอโทษนะครับ
!
คือผมไม่ได้ตั้งใจหรือเจตนา ผมแต่ลื่นล้มนิดหน่อย พอดีถือกับข้ามาแล้วมันตกใส่คุณพอดีก็ขอโทษด้วยนะครับผะ..ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ..
”
เด็กหนุ่มคนนั้นง้างมือทำท่าจะต่อยแต่...
“
มะเขือเทศติดหน้านายล่ะ..
”
ก่อนที่จะลูบหน้าของเปียแล้วนำมะเขือเทศออกไป..
“
เอ๊ะ...
”
หน้าของเปียแดงจัดก่อนที่เด็กหนุ่มคนนั้นจะเดินออกไปทันที
“
อะไรกัน..เกือบโดนต่อยสะแล้ว..
”
Guest
