มั่นคงรัก

บทนำ มั่นคงรัก

"ขอโทษนะคะคุณ ช่วยขยับหน่อยได้ไหมคะ ฉันจะหยิบแป้งขนมปังค่ะ" อริญาพูดขอทางกับชายหนุ่มที่ยืนหันหลังให้เธอแถมยังยืนบังชั้นวางแป้งขนมปังเธออีก บอกให้ขยับมา3รอบแล้วเขาก็ยังยืนเฉยไม่ยอมขยับให้สักที

"คุณคะ ช่วยขยับนิดนึงค่ะ...คุณคะ" เงียบไร้เสียงตอบรับ

"นี่คุณคะ ฉะ..." คำพูดหายไป พร้อมกับลมหายใจของหญิงสาว อริญาพูดอะไรไม่ออกเมื่อเธอได้พบผู้ชายตรงหน้า ตลอด 5 ปี   ที่ไม่เคยพบหน้าเขา 5 ปี ที่ขาดการติดต่อ 5 ปี ที่ความสัมพันธ์ของเธอและเขาจบลงตั้งแต่วันที่เขาจากไป หมายความว่าไงกัน จะมาก็มา จะไปก็ไปใช่ไหม เธอเป็นคนนะ ไม่ใช่หนูแฮมเตอร์   ที่เขาจะมาเล่นกับความรู้สึกเธอเช่นนี้

คัท

"คุณต้องการแบบนี้ใช่ไหม สมใจคุณแล้วนี่ ผมต้องการลูกผมคืน แล้วเราค่อยคุยกันอีกทีตอนขึ้นศาลแล้วกันนะครับ     คุณ...อริญาเตรียมทนายไว้ให้เรียบร้อยแล้วกัน" เมื่อเขาพูดจบก็หันหลังเดินกลับไปพร้อมลูกน้องคนสนิท โดยไม่มีท่าทีที่จะสนใจฝ่ายหญิงเลยสักนิด

"เอ่อ ป้างแกคิดว่ามันไม่มากไปเหรอวะ" นนท์ เอ่ยถามเจ้านาย

"ถ้านายไม่อยากลาพักร้อน ตลอดห้าปีก็หุบปากไปซะนนท์" เขานึกว่าเจ้านายพูดเพียงแค่ขู่หญิงสาวเท่านั้น แต่ไม่คิดว่าในใจของ อิศรานั้นจะคิดจริงจังขนาดนี้

คัท

"ว้าวว บ้านป่าป๊าหลังใหญ่จังครับ โครมไฟก็สวย วู้วววขนมเค้ก" เด็กชายตัวน้อย ตื่นเต้นที่ได้เห็นบ้านหลังโตอย่างกับคฤหาสน์

"เซียน เซียน ครับป่าป๊ายังมีของขวัญให้เซียน เซียน อีกน้าา"

"จริงเหรอครับ ป่าป๊า เซียนอยากเห็น"

"ถ้าเซียน เซียน อยากเห็นต้องหลับตาก่อนนะ เดี๋ยวป่าป๊าพาขึ้นไปดู ป่ะ"

สองพ่อลูก พากันเดินขึ้นชั้นบนของคฤหาสน์หลังใหญ่ ที่คุณพ่อของอิศราเตรียมไว้ให้เป็นของขวัญลูกชายที่ย้ายมาเป็นผู้อำนวยการอีกสาขานึงในประเทศไทย ไม่คิดว่ามันจะเป็นของขวัญให้กับหลานชายตัวน้อยของเขาไปด้วย

"เซียน เซียน คนเก่งลืมตาได้แล้วลูก" อิศราอุ้มลูกน้อยมายืนหยุดหน้าประตูบานใหญ่ ซึ่งหลังประตูนั่นมีอะไรรอคอยอยู่ข้างในหรือเปล่า ก็ไม่มีใครรู้

คัท