youtube
Land of the Hunters
(ดินแดนของเหล่านักล่า)
คฤหาสตร์หลังโตและเหล็กกล้าสูงตระง่านเสียดฟ้าในปารีส ปราสาทสิบหกชั้นเป็นที่พักแสนเก่าคร่ำคร่ามานานนับร้อยปี เมื่อเทียบกับภายในปราสาทแห่งนี้เป็นที่พักอาศัยสุดหรู ต่างจากภายนอกคฤหาสตร์อย่างเห็นได้ชัด ชั้นสิบหกบนห้องใต้หลังคามีเหล่าขยะโสโครกและสิ่งปฎิกูล จำพวกหยากไหย่ของปิศาจตัวจิ๋วเกาะติดตามซอกซอนของมุมห้องทั้งสี่มุม เครื่องใช้อันมีค่าถูกวางอย่างไม่เป็นระเบียบพื้นของห้องเต็มไปด้วยคราบโลหิตและเศษแก้วใส หน้าต่างกระจกบานมหึมาสูงจากเพดานจรดพื้นห้อง กระจกเป็นรอยร้าวแตกมากหลายตำแหน่ง ทางน้ำสีเงินของแม่น้ำแซนไหลเอื่อยต่ำไปไกล ในคืนฟ้ามืดมักจะพบเห็นกลุ่มเมฆสีทองประกายหม่นที่ลอยละร่องอยู่เบื้องบน ถึงทิวทัศน์ด้านนอกน่าตื่นตา แต่ชายหนุ่มที่นั่งชมจันซากลับแสดงอาการไม่พอใจ เขาผละสายตาจากศศิธรเหลืองอร่าม ใบหน้าบึ้งตึง คิ้วขมวด ส่งสายตาดุร้ายมายัง ชายร่างเล็ก
“
แปลบทความเซมิติกได้ยังหรือ?
”
เขาถามพร้อมเสยผมสีดำทะมึน
“
บทความนี่คงต้องใช้เวลาอีกนานครับ เพราะภาษานี้สับซ้อนและต้องใช้เวลาในการประมวลเวทย์ของผมยังรับบทความนี้ยังไม่ได้ คงต้องรอไปอีกสักระยะหนึ่ง
”
หนุ่มร่างเล็กที่คุกเข่ากับพื้นเงยหน้าเอ่ยอย่างใจเย็น
“
หงุดหงิดเฟ้ย
!!”
ชายร่างสูงก้าวเท้าเดินอาดๆ รองเท้าบูธสีน้ำตาลกระแทกกับพื้นกระเบื้องอย่างหัวเสีย
“
นี่..ดีสเทนนายก็อย่าเจ้าอารมณ์ไปหน่อยเลย ภาษานี้ต้องใช้เวลาในการไขความถ้านายรีบร้อนแล้วไขรหัสขณะนี้ บทความนั่นคงต้องแปรเปลี่ยนจากสภาพเดิมแน่
”
ชายผมขาวล้วนตีสีหน้าไม่พอใจกับเพื่อนชายที่นั่งจิบไวน์สีแดงอย่างใจร้อน
“
หุบปากเน่าๆนั่นซะ ถ้าพวก ลูเซียน กับฮันน่ารู้รหัสลับนี้ก่อนพวกเราจะแย่
”
เขาแกว่งแก้วราคาแพงใสทรงสูงเบาๆ
“
แล้วไงครับ?รหัสนั่นมันอยู่กับผม
”
ชายร่างเล็กชูกระดาษสีน้ำตาลแก่โบกสะบัด อย่างชัยชนะ
ดีสเทนชายตามองการกระทำที่โสโครกนั่นอย่างสะอิดสะเอียน
“
ตีสีหน้าเหมือนพวกปลาบู่อุ้มน้ำนั่นอีกหรือ..ท่านคิมเบอร์ก็บอกอยู่ว่าอย่าแสดงหน้าแบบนี้ก็ยังแสดงหน้าอย่างนี้อีกนะ
”
ชายร่างสูงสวมหมวกเบเร่ต์สีแดงฉาน ยืนพิงฝาพนังห้องเงยหน้าขึ้นเอ่ยอย่างเวทนา
“
กล้ามากที่เรียกท่านแม่ของฉันว่าคิมเบอร์สั้นๆแบบนั้น
”
ดีสเทนวางแก้วทรงสูงบนโต๊ะไม้ผุๆ
และกระแทกแก้วอย่างโทสะ
“
โว้วๆเจ้าพ่ออารมณ์เสีย
”
ชายสวมหมวกเบเร่ต์ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
ขณะนั้นลมด้านนอกโผกระหน่ำอย่างแรง ทำให้บานพับสีเขียวสดกระเพื่อมออกจากกัน
แล้วปรากฏร่างของชายหนุ่มสวมเสื้อยีนต์ ผมสีทองหม่นพลิ้วไหวตามทิศของลม
ร่างสูงผมทองสีหม่นเงยใบหน้าหล่อๆขึ้นมาก่อนจะตีสีหน้าไม่พอใจ
“
โตจนป่านนี้แล้วยังไม่เลิกทะเลาะกันอีกนะพวกนาย
”
ร่างสูงสะบัดหน้ามองค้อนไปทางเพื่อนชายที่กำลังจะโต้วาทีอีกครั้ง
“
ทำไงได้เล่า เลโอนาโด้หาเรื่องฉันก่อน
”
ชายผมดำพร้อมกับกอดอกแสดงสีหน้าไม่พอใจ
“
พวกนายรบกวนเวลาพักผ่อนอันแสนสุขสบายของฉันสะได้
”
หนุ่มร่างสูงก้าวเดินอาดๆมาอย่างงัวเงีย เขาหยีเส้นผมสีเหลืองอ่อนจนยุ่งเหยิง นัยน์ตาสีทับทิมเปี่ยมไปด้วยความอ่อนล้าจากการหลับไม่เต็มตื่น
“
นึกว่าจะอยู่แต่ในโรงศพ
”
ชายสวมหมวกเอ่ยก่อนจะจัดหมวกสุดหล่อของเขาไปทางด้านขวา
“
หึ อยู่แต่ในโรงพวกนายก็พาฉันไปฝังฉันเลยสิท่า
“
คงจะราวๆนั้น
”
เลโอนาโด้ยักไหล่ ก่อนจะถอดเสื้อแจ็คเก๊ตออก ถึงแจ็คเก๊ตตัวเก่งจะเจาะรู
ไว้แต่เสื้อก็ยังรัดเม็ดกระดุมเม็ดกระจ่อยร้อย เขาจึงตัดสินใจใช้เวทย์แกะมันออก
“
อะบลาคาดาบลา จงแกะเม็ดกระดุมอันเลอค่านี่ด้วย
”
ชายร่างสูงเอ่ยคาถา เมื่อเอ่ยจบกระดุมก็หลุดออกอย่างง่ายดาย เขาจึงใช้มืออันสาบๆสองข้างแกะมันอย่างบรรจง
“
ถ้ามันจะยากขนาดนั้นก็เอาไปเผาซะ
”
ดีสเทนชายตามองเลโอนาโด้อย่างหงุดหงิด
“
ไม่ เสื้อนี้ออกจะแพงเผาไปก็เสียดายแย่
”
“
งั้นก็ให้ฉันช่วยปลดกระดุมให้ก็สิ้นเรื่อง?
”
ดีสเทนเอ่ย
“
ไม่...ฉันกลัวนายจะทำอะไรไม่ดีกับฉันตอนเผลออย่างจับไปทำอะไรงี้
”
ชายร่างสูงทำท่าแปลกๆใส่ดีสเทน ทำให้เขาบันดาโทสะขึ้นมา
“
ไปตายสะ
”
ดีสเทนเอ่ยพร้อมกับชูไม้กะทาขึ้นมาเหนือหัว
ชายร่างสูงที่นั่งบนขอบระเบียงดีดตัวขึ้น พร้อมกับก้าวยาวๆมาอย่างช้าๆ
“
นี่พวกนายได้ยินอะไรไหม?
”
ชายหนุ่มผมสีบลอนด์เงิน เงียบพักหนึ่งก่อนจะวางตัวบนโต๊ะแล้วครุ่นคิด
“
ใช่เสียงงานเลี้ยงไหมครับ?
”
ชายร่างเล็กเอ่ยอย่างดีใจ
Guest
