กำเนิดลูซิเฟอร์นั้นบุคคลิกตัวเอกจะหลงตัวเอง เย่อหยิ่ง เนื่องในความฉลาดเก่งกาจเหนือใครและยังรูปลักษณ์ที่สง่างามดั่งเทพบุตรจนหญิงงามต่างยอมพลีกายให้ทั่วทั้งแผ่นดิน แผ่นฟ้า ไม่อาจหาผู้ใดเทียบเคียงได้จนทำไปสู่จิตวิญญาณด้านมืดในที่สุด
-ลูซิเฟอร์-
-----------------------------------------------------------------------
กรี๊ง กริ๊ง เสียงมันช่างน่ารำคาญเสียจริง ชายหนุ่มคว้านาฬิกาปลุกรูปทรงกลมเพื่อกดปิดทันที นำมันวางกลับไปที่ข้างหัวเตียงดังเดิม
แล้วลุกขึ้นจากเตียงช้าๆ เดิน ซะเงาะซะเเงะ ไปยังประตูไม้บานสีเทาซอมซ่อ โดยไม่ทันสังเกตว่าประตูมันแปลกไปจากเดิม ทันที
เปิดเข้าไปเพื่อที่จะเเปรงฟัน ล้างหน้าเพื่อเตรียมตัวไปเป็นมนุษย์เงินเหมือนเช่นทุกวัน ทันทีที่ประตูปิดลง ปั้ง! สายตาอันพร่ามัว
ความรู้สึกงัวเงียจากการที่เพิ่งตื่นนอนกลายเป็นกระจ่างสดใสขึ้นทันที สายลมเย็นสบายที่พัดผ่านนำกลิ่นหอมของมวลดอกไม้
โฉยมาทำให้รู้สึกสดชื่นไม่ใช่น้อย ที่ไหนเนี่ยหรือนี่คือความฟัน ทันทีที่ชายหนุ่มมองอย่างพินิจรอบๆตัวเขานั้นเต็มไปด้วยทุ่ง
ดอกไม้ที่แปลกตา ปุยเมฆขาวลอยอยู่ทั่วไปดังหมอกฤดูหนาว มองลงไปไม่ไกลมีลำธารเล็กๆ มีท่าน้ำที่สร้างจากไม้ไผ่ บรรยากาศรอบข้างชวนให้ผ่อนคลายจริงๆ
เจ้าชายลูซิเฟอร์ จักรพรรดิ์เรียกหาท่าน ไปโปรดตามกระหม่อมไปยังวิหารอามอน เร ทันที พะยะคะ! >ชายชราใบหน้าเหี่ยว
ย่น หนวดเครายาวสีขาว สวมชุดผ้าคลุมสีดำ มือถือไม้เท้าที่ดูเหมือนจะผุพังเพียงสัมผัสเบาๆ พูดขึ้นอย่างเร่งรีบพร้อมก้มหัวลง
อย่างเคารพกับเด็กชายอายุราว 15 ที่อยู่ตรงหน้า
เด็กชายหันซ้าย หันขวา เพื่อมองรอบข้างกลับไม่เห็นใครมีเพียงชายชราที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น
ท่านพูดกับฉัน? >เด็กหนุ่มพูดขึ้นด้วยท่าทีตกใจปนสงสัย (ตาแก่นี่ใคร ทำไม เเต่งชุดประหลาด แล้วใครคือเจ้าชาย)คำถาม
มากมายเกิดขึ้นในสมองเด็กหนุ่ม
เจ้าชายแกล้งกระหน่อมแล้ว โปรดรีบไปเถอะพะยะคะ จักรพรรดิ์จะทรงรอนาน โปรดตามกระหน่อมกลับด้วยพะยะคะ>ชาย
ชราหันหลังเดินไปอย่างช้าๆ เด็กชายเมื่อปะติดปะต่อคำพูดกับสิ่งแวดล้อมรอบๆตัว ก็เดินตามอย่างตื่นเต้น ผ่านทุ่งดอกไม้ขึ้นไป
บนเนินหญ้าอย่างช้าๆ
นี่เป็นความฝันที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนตลอดชีวิต แต่มันก็น่าตื่นเต้น ใช่มั้ยละ
Guest
