
บทนำ
“
ผมอยากรู้ว่าตัวของคุณมีค่าเท่าไหร่
”
ราวกับทุกสิ่งทุกอย่างหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ทันทีที่ประโยคนั้นหลุดออกจากปากของเขา หญิงสาวก็เจ็บปวดรวดร้าวราวร่างจะแตกละเอียดออกเป็นเสี่ยง เธอไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะพูดแบบนี้ออกมา อะไรไปดลใจเขาอย่างนั้นหรือ ราวกับเทพบุตรกลายร่างเป็นซาตานในชั่วพริบตา
“
คุณเลิกทำงานนี้ซะ แล้วไปอยู่กับผม ผมจะให้เงินคุณใช้เอง เดือนละแสนเป็นไง
”
เขาเอ่ยออกมาอย่างราบเรียบ ทว่า มันทำร้ายคนที่ได้ยินแสนสาหัส
คำพูดของเขาทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองด้อยค่าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน อย่างกับเธอไม่ใช่คน อย่างกับเธอเป็นสิ่งของที่เขาคิดจะใช้เงินหว่านซื้อได้ เธอไม่เข้าใจ
หญิงสาวจ้องเขา
“
ฉันผิดหวังที่เคยมองคุณว่าเป็นคนดี ที่แท้คุณก็ไม่ต่างอะไรไปจากคนอื่น
”
ในน้ำเสียงคล้ายสะอื้น มีร่องรอยแห่งความเจ็บช้ำเจือปนอยู่ในกระแสเสียง
“
ถ้าเดือนละแสนน้อยไป ผมให้คุณเดือนละสองแสนก็ได้
”
เขาพูดอย่างเย้ยหยัน แววตาของเขาดูถูกเธอเหลือเกิน
เธอจ้องหน้าเขาด้วยความโกรธ เม้มปากแน่นและจิกเล็บเข้ากับฝ่ามือ
วินาทีนั้น...
เธอสัญญากับตัวเองว่าจะเกลียดเขาไปจนตาย
////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////
อ่านแล้วช่วยคอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะครับ
"พิมอักษรา"
พิมอักษรา