รวบรัดรักแม่นัก(หัด)สืบ

รวบรัดรักแม่นักหัดสืบ

โดย

ลิขิตนางฟ้า

น้ำจิ้ม

จอร์แดนก้มหน้าทำงานบนโต๊ะต่อ พยายามเคลียร์งานให้เร็วที่สุด รู้สึกไม่อยากอยู่เมืองไทยต่ออีกแล้วและพยายามไม่มองตามผู้ช่วยเลขาที่เข้ามาในห้องแถมปากดีขมุบขมิบนินทาเจ้านาย

…

แบบนี้เสมอช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน เมื่อก่อนเขามองว่าน่ารักที่เธอช่างกล้ากับเขา คนที่ไม่เคยมีใครกล้าล้อเล่น แต่ตอนนี้มันตรงกันข้าม

…

เขาอยากจับปากช่างพูดช่างบ่น ติดสก็อตเทปเหลือเกิน

ครู่ต่อมา กาแฟหอมกรุ่นวางตรงหน้า จอร์แดนไม่มองหน้าคนมาเสิร์ฟ แต่เมื่อยกขึ้นดื่มใบหน้าหล่อเหลาเหยเก

อ๊ะ

!

พรวด

!

ร่างสูงลุกขึ้นหาถังบ้วนกาแฟในปากทิ้ง “ทำไม มันเค็มอย่างนี้ลินซี่ นี่คุณกล้าแกล้งผมหรือ”

พลินตกใจ งงงวย “มันจะเค็มได้ยังไงฉันใส่อย่างที่คุณทานนะ กาแฟน้ำตาลเท่านั้น อย่ามาแกล้งกันนะ”

เขาคงอยากแกล้งให้เธอออกจากที่นี่ละสิ พลินโกรธไม่แพ้กัน คิดในแง่ร้ายไว้ก่อน

ไม่ใช่เวลามาอัศจรรย์ใจ ปลื้มใจที่เธอจำรสกาแฟที่เขาดื่มได้ “กล้าทำแล้วกล้ารับหน่อยสิ อย่างนี้ไม่ใช่คุณเลยนะ แต่เอ

…

ผมลืมไปเมื่อก่อนอาจเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ”

“บอกว่าเปล่าใส่อย่างอื่น เกลือ น้ำปลาไม่มีนะ” พลินยืนยันเสียงอ่อยเมื่อเขาแสดงออกว่ามีความผิดปกติที่กาแฟจริงๆ

ไม่น่าชะล่าใจเลย น่าจะรู้ว่าผู้หญิงตรงหน้าแสบใช่ย่อย จอร์แดนเดินไปดื่มน้ำซึ่งวางอยู่บนโต๊ะแต่แล้วก็เกิดเปลี่ยนใจ สู้เอาความกับคนปากแข็งแบบสนุกๆ ไม่ดีกว่าหรือ

“หน้าตายมาก แต่เดี๋ยวจะได้รู้ว่าคุณทำหรือเปล่าหรือปากผมมันเค็มอยู่ก่อนแล้ว มา มาชิมรสชาติกัน”

“เอาเป็นว่าเดี๋ยวฉันจะไปชงใหม่มาให้ใหม่” พลินรีบเปลี่ยนน้ำเสียงให้นุ่มนวลที่สุดเห็นหน้าตาไม่น่าไว้วางใจ หญิงสาวหมุนตัวกลับ

“ยังไม่ใช่ตอนนี้ลินซี่” จอร์แดนวางแก้วน้ำไว้บนโต๊ะเหมือนเดิม สืบเท้าเดินช้าๆ เข้าขวางไว้ พลินถอยหนี “จะทำอะไรของคุณ”

“ให้คุณชิมรสชาติที่ชงมาจากปากผมไง จะได้รู้ซะทีอันไหนน้ำตาลอันไหนเกลือ” ใบหน้าหล่อเหลาแววตาดุก้มลงใกล้

“อึย ไม่นะ ไม่เอา”พลินเอี้ยวหน้าหลบ จอร์แดนรวดเร็วคว้าเอวคอดมาชิดใกล้ สองร่างแนบสนิทชิดใกล้แทบเป็นคนเดียวกัน พลินขาแขนอ่อนเปลี้ยเพียงร่างสูงเบียดแนบชิด แต่ถึงเป็นแบบนั้นเธอไม่ยอมง่ายๆ แน่เรื่องชิมกาแฟที่เขาว่า

“อีกแล้วนะ ปล่อย คนฉวยโอกาส

!!

”

“ลินซี่คุณสร้างโอกาสนั้นขึ้นมาให้ผมเองช่วยไม่ได้” จอร์แดนอารมณ์ดีลืมตัวหัวเราะออกมา “มาลินซี่น้อยฉันจะมอบกาแฟรสไตวายเฉียบพลันให้นะ”

“ปล่อย” พลินหาทางหนี คิดว่าเสียงอ้อนอาจจะช่วยได้จึงพูดขึ้นว่า “คราวนี้สัญญาจะไม่เค็มอีกแล้ว ปล่อยเถอะนะ”

อีกอย่างเธออาจหยิบน้ำตาลเป็นเกลือจริงๆ

!

“ไม่เอามันแล้ว” เธอทำให้เขาหายง่วง

ไม้อ่อนใช้ไม่ได้ผล พลินยกเข่ากระทุ้งร่างสูงเจาะจงตรงของรักของหวง แต่เหมือนจอร์แดนจะรู้แกวหลบได้หวุดหวิด เรียวปากเธอจึงโดนจูบหมับ

…

เพียงเขาสัมผัสรสเค็มปี๋ที่ส่งผ่านเรียวลิ้นดุดันทำให้พลินต้องวอนขอให้เขาถอนริมฝีปากด้วยสายตา

ไม่มีทาง จอร์แดนยักคิ้ว บดจูบสุดติ่งกระดิ่งแมว

ฝากเพจไรต์ด้วยนะคะ

https://www.facebook.com/fungfea.writerpage/?ref=aymt_homepage_panel