Intro…
“
เมื่อไหร่เฮียกูจะมาสักทีวะ เดินจนจะถึงบ้านแล้วนะเว่ยห่าเอ้ย
”
อะไรนักหนาวะเนี่ยรถแม่งก็เลือกวันพังดีจริงๆ โทรศัพท์ยังจะแบตหมดอีกดีนะโทรตามเฮียทันพอดี เพื่อนๆผมก็รีบกลับกันจังตามใครไม่ได้ละ วันนี้ผมเด็กดีครับอยู่โรงเรียนทำความสะอาดห้องกว่าจะเสร็จก็มืดค่ำแล้วกลับบ้านหลังเพื่อนอีก หาคนจะไปส่งก็ไม่มีแล้วครับตอนนี้ ฝนก็เสือกตกหนักเหมือนชาตินี้แม่งจะไม่ตกอีกยังไงอย่างงั้น แม่งซวยชิบหาย
…
“
ลิ่ว ลิ่ว
!!”
ห้ะ มีใครเรียกผมรึเปล่าวะ มีก็เหี้ยล้ะดึกๆฝนตกหนักงี้ใครจะเรียกกูเนี่ย แย่แล้วลิ่วโดนเล่นแล้วมึงอะ โว้ยยยอะไรวะเนี่ย ห้ามขานตอบนะเว่ยเงียบไว้ลิ่วเงียบไว้ ใจผมตอนนี้วิ่งไปถึงบ้านเรียบร้อยแล้วครับ แต่สังขารผมนี่ตรงกันข้ามชิบหายสภาพอเนถอนาถตัวเปียกระดับสิบรีบเดินกึ่งวิ่งจูงบิ๊กไบค์คันใหญ่ๆหนักๆคู่ใจที่ผมโคตรรักแต่ตอนนี้อยากโยนแม่งทิ้งสุดหัวใจ ฝนก็ตกจนจะมองไม่เห็นทางอยู่แล้ว ดีหน่อยที่ยังมีไฟข้างทางกับรถที่นานๆขับผ่านทีพอให้ผมได้ใจชื้นขึ้นมาบ้าง
“
เห้ย ลิ่ว
!!”
“
เห้ยยย ไอ้เหี้ยย
!!”
สิ้นเสียงตะโกนที่ดังกว่าเสียงฟ้าผ่า (?) ของผม ก็ตามด้วยท่อนขายาวๆที่ยกถีบมันไปแบบเต็มๆตีนใครก็ไม่รู้แม่งเอ้ยตกใจชิบหาย คนหรือผีไม่สนแล้วครับกูตกใจเว้ยยย
“
เหี้ยไรวะเนี่ย โดดมาขวางทางกูทำไม หลบครับกูรีบ ไม่เห็นหรอกูเปียกเนี่ยจะรีบกลับบ้านแล้วโว้ยย หลบกูดิวะ
”
ผมพยายามขยับคอรถไล่ชนมันเบาๆให้หลบทางผม คนยิ่งรีบๆหนาวก็หนาว มีเรื่องไรกูขอวันอื่นเถอะครับวันนี้กูไม่ไหวจริงๆ
“
ห่าเอ้ยตีนหนักชิบหาย มึงอะใจเย็นก่อนดิ กูจะบอกว่าที่บ้านมึงไม่มีใครอยู่ครับ อาม่าลื่นล้มเขาไปโรงบาลกันหมดแล้ว เฮียต้ามึงอะฝากมึงกับกูคืนนี้ให้ค้างบ้านกูก่อน เข้าใจกูมั้ยครับ
”
มันพูดพร้อมยกร่มขึ้นมากางให้ผมกับมันครับร่มมันใหญ่ดี แมนจังเลยนะสัส
…
เห้ยยยย ห้ะอะไรนะอาม่าลื่นล้มหรอวะ
!!!!!
“
เห้ยมึงอำกูเล่นมั้ย ม่ากูลื่นล้มจริงหรอวะ มึงพากูไปโรงบาลได้มั้ย กูอยากไปหาม่า ฮืออ
”
ผมไม่ใช่คนขี้แงอะไรเลยนะครับ แต่ผมรักอาม่าผมมาก เวลาอยากได้ไรม่าจะตามใจผมตลอดม่าเขาเข้าใจผมที่สุดในบ้านแล้ว ไม่รู้มันพูดจริงมั้ยตอนนี้ผมร้องไห้แล้วครับ ดีที่มีหมวกกันน็อคบังหน้าผมไว้อยู่ มันคงมองไม่ออกว่าผมกำลังร้องไห้ ฮืออ อาม่าาาา
“
พูดจริงดิวะ มึงไปไหนไม่ได้หรอกเฮียต้าเขาฝากมึงไว้กับกูแล้ว พรุ่งนี้มึงไปโรงเรียนอีกไม่รู้ว่าอาม่าจะกลับบ้านได้วันไหน เฮียบอกว่าไม่ต้องห่วงอาม่าลื่นล้มธรรมดาไม่เป็นอะไรมาก แต่ต้องรอดูอาการอีกไงเข้าใจที่กูพูดมั้ยครับ
”
ผมไม่ได้ยินเสียงมันแล้วครับ ตอนนี้หมวกกันน็อคที่ผมใส่ถูกถอดออกแล้ว รถผมก็หายไปแล้ว รู้ตัวอีกทีก็เดินเข้ามาในบ้านแล้วครับบ้านใครก็ไม่รู้
…
“
ลิ่ว ลิ่ว ได้ยินกูปะวะ มึงไม่ต้องเหม่อแล้วครับมานี่ตามกูมา
”
มันพูดจบก็ตามด้วยแรงดึงที่ข้อมือผมครับ มันลากผมขึ้นบันได บ้านหลังโคตรใหญ่ ทุกอย่างในบ้านบ่งบอกว่าผู้อาศัยเป็นคนมีอันจะกินแน่ๆ
“
เดี๋ยวๆมึงเบาๆหน่อยดิ้ มึงใครวะเนี่ยจะพากูไปไหน ปล่อยกูปล่อยดิวะ
”
ผมโวยวายเสียงดังรีบสะบัดมือมันออกแรงๆมองหน้ามันชัดๆ โคตรไม่คุ้นเลยครับ เฮียฝากกูไว้กับใครสุ่มสี่สุ่มห้าวะเนี่ย โว้ยย
ผมรีบวิ่งลงบันไดออกมาจากบ้านมันทันที เสียงตะโกนเรียกไล่ตามหลังผมมาก็ไม่สนใจแม่งแล้วครับ อย่ามายุ่งกับกูเว้ยย ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้นถนนก็ทำให้รู้ว่าเท้าผมแม่งไร้ซึ่งสิ่งห่อหุ้มใดๆ
…
รองเท้ากูไปไหนอีกโอ้ยยย น้ำพวกนี้มาจากไหนเยอะแยะวะสูงเกินข้อเท้าผมแล้วครับไหลเเรงชิบหาย ฝนก็ยังไม่หยุดตกเลย ฮืออ จะไปหาอาม่า แท็กซี่อยู่ไหนครับผ่านมาสักคันหน่อยได้มั้ย ผมทำไรไม่ได้นอกจากต้องตากฝนเดินวนไปวนมาอยู่หน้าบ้านมัน
..
กูจะไปไหนต่อดี
“
ลิ่ว
!!!!!”
“
ปริ๊นนนน ปริ๊นนนนนน
!!!!!!!!!!!!”
“
เห้ยยยย
!!!!”
เห่นโหล้วว เอฟรี่บาเด้55555555555555555555555+ เรื่องนี้จะตั้งใจเเต่งมากๆนะครัช รู้สึกอินกับตัวละครเป็นพิเศษ(?) ยังไงก็ฝากเมนท์ให้ด้วยเนอะคือแบบอยากรู้อ้ะะ ว่ามีใครสนใจเรามั่ง ถถถถถถถถ แบบภาษาอาจจจะยังไม่สวยเท่าไหร่เน้อะเเต่ผู้เเต่งจะพยายามพัฒนาปรับปรุงเรื่อยๆนะครัชสัญญาาาา รักทุ้กค้ลลล จุ้บบบบ
#Your comment is morale for me.
Thanks a lot.
Guest
