ฉันรู้ว่าพวกเขากำลังทำอะไร และฉันอยากหยุดพวกเขา
“
ชาน
”
ฉันเดินเข้าไปหยุดอยู่ข้างๆเตียง พลางเอื้อมมือไปจับที่แขนของเขา ชานหยุดการกระทำหากทว่าก็ไม่ได้หันมาให้ความสนใจฉันเช่นกัน
ถึงจะรู้ว่าทั้งคู่เหลือแต่เรือนร่าง แต่กระนั้นสายตาของฉันก็มิได้ให้ความสนใจไปกว่าดวงตาของชานยอล
เขาหยุดทำแต่เขาไม่ตอบฉัน
สักพักเขาก็สะบัดแขนจนหลุด ก่อนที่เขาจะเริ่มขยับร่างกายอีกครั้งโดยไม่สนใจว่าฉันกำลังยืนดุอยู่
หัวใจฉันเหมือนถูกอะไรบ้างทิ่งแทงเข้ากลางใจ มันหน่วงๆ จนฉันต้องยกมือขึ้นมาทาบไว้
“
พี่
…”
“
ออกไป
!”
ในขณะที่ฉันเริ่มพูดกับเขาอีกครั้ง นั่นก็เป็นขังหว่ะเดี๋ยวที่เขาออกคำสั่งกับฉันโดยที่ไม่ได้หันมามองหน้าฉันด้วยซ้ำ ฉันเจ็บ ใช่ฉันรู้สึกอยากจะร้องไห้ขึ้นมาดื้อๆ เขาเมินเฉย และเขาไม่เคยทำแบบนี้กับฉันเลย
ผมไม่สามารถทนมองหน้าเธอได้นานมากกว่านี้
เพราะผมกลัว...
ใจตัวเอง
นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นตามจิตนาการของผู้เขียนเท่านั้น และขอสงวนลิขสิทธิ์ไว้แต่เพียงผู้เดียว
ห้ามลอกเลียนแบบ หรือนำเนื้อหาไปดัดแปลง!!
ป.ล ภาพใช้เป็นส่วนประกอบของนิยายเท่านั้น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรทั้งสิ้น
Guest
