#เป็นโปรเจคสั้นๆนะงับ ไม่มีกำหนดอัพตายตัววว โฮะๆๆๆๆ ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะฮะ !! #
ความสัมพันธ์บางครั้งมันก็เปราะบางและก้ำกึ่งเกินกว่าที่เราจะคิดได้
เราไม่สามารถรู้ได้ว่าตอนนี้เราอยู่ในสถานะไหน เพื่อน หรือ มากก
ว่
าเพื่อน....
ถ้าวันนั้นคำบางคำไม่หลุดออกไป วันนี้เราก็ยังคงเหมือนเดิมสินะ......
"ไอ้เจลลลลลลล ตื่นไอ้สัสส!!!"เสียงปลุกพร้อมแรงเขย่าตัวทำให้หญิงสาวที่ฟุบหลับอยู่ค่อยๆลืมตาขึ้นมา ร่างบางของเด็กสาวในชุดม.ปลาย กระโปรงสีดำสนิทค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา ผมหางม้าฟูเล็กน้อยจากการกลั่นแกล้งของ 'เพื่อน' ที่มักจะนั่งอยู่ด้วยกันเสมอ
"สัส เรียกดีๆก็ได้ ปลุกเหมือนแผ่นดินจะไหว!" เสียงหวานปนห้าวแว๊ดกลับไปหาชายหนุ่มร่างสูงในชุดม.ปลาย ปักดาวหนึ่งดวงสำหรับเด็กม. 4 ที่มีชื่อเล่นจริงๆว่า หมี ส่วนยักษ์นั่นเธอตั้งให้มันเองแหละ!
"มึงเสือกหลับตอนใกล้คาบ'จารย์นะโมทำไมละ"
"ก็ปลุกดีๆสิสัส ไอ้ยักษ์!" เสียงทะเลาะของคนสองคนมักจะดึงดูดสายตาเพื่อนร่วมห้องให้มามองได้เสมอ อาจจะเป็นเพราะเพื่อนสองไซส์ที่มักจะกัดกันเป็นประจำจนใครหลายต่างเอือมระอา แม้แต่อาจารย์บางคนอย่างครูนะโมยังไม่อยากเข้ามาห้ามการดวลปากของพวกเขาเลย
"เจล กูขออยู่กลุ่มเดียวกับมึงนะ" เธอหันไปมองคนที่พึ่งตบหัวเธอก่อนจะสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง
"อยู่กับกูเพราะขี้เกียจละสิมึงนะ"พอจะเดินหนีไปหาเพื่อนสาวก็โดนคนตัวใหญ่กว่าดึงหางผมไว้ไม่ให้เดินหนี
"เอาน่า เพื่อนกันๆ"คำอ้อนเดิมๆทำให้เธอพยักหน้ารับอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะเดินไปหาเฟิร์นและเอมที่กำลังนั่งทำการบ้านกันอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง
"เฟิร์น การบ้านวันนี้มีอะไรบ้างเหรอ?"เธอว่าก่อนจะมองหาที่ว่างแล้วค่อยๆนั่งลง
"มีประวัติศาสตร์ กับเลขเพิ่มละ งานเก่าๆมีอะไรบ้างเหรอเจล" ปกติเธอจะเป็นคนจดการบ้านทุกวิชาเอาไว้บนกระดานดำหน้าห้อง แต่ช่วงนี้กลับติดกิจกรรมชมรมจนทำให้ไม่มีเวลาได้เข้าเรียนหรือตามการบ้านสักเท่าไหร่
"เดี๋ยวเราจดไว้บนกระดานให้นะ" เพื่อนสาวพยักหน้ารับแล้วก้มหน้าทำการบ้านต่อไป เจลเหลือบมองเพื่อนในห้องที่ตั้งวงเป็นกลุ่มไป กลุ่มหนึ่งก็เล่นไพ่ กลุ่มหนึ่งก็เล่นเกม กลุ่มหนึ่งก็นั่งพูดคุยกันไป เธอมองหาที่ว่างแล้วเนียนไปนั่งเพื่อที่จะหาที่นอนหลับ
"เธอ นั่นที่เรา"เสียงเอื่อยบวกหลอนๆของตี๋ หรือ 'ภูมิ' เพื่อนร่วมห้องที่ไม่ค่อยพูดหรือยุ่งกับใครเอ่ยบอกเธอ
"เราขอนอนหน่อยนะตี๋ ตรงนี้ลมมันแรงดีจัง ฮ่าๆ" ก็จริง เพราะอยู่ใกล้กับหน้าต่างเลยทำให้มีลมโกรกเข้ามาเรื่อยๆ หนังตาเริ่มหย่อนลงมา เจลฟุบหน้าหลับลงไปบนแขนที่ยกขึ้นมากั้นไว้ แม้ได้ยินเสียงบ่นเบาๆของตี๋ก็ไม่ได้ทำให้อยากจะลุกด้วยซ้ำ วินาทีแต่แม้ครูก็ห้ามเธอไม่ได้หรอก
"ตื่นได้แล้ว ไอ้เจล!"รู้สึกเหมือนพึ่งหลับไปด้วยซ้ำ เมื่อคืนลากเอางานที่ชมรมกลับบ้านไปทำต่อ ทำให้เสียเวลานอนไปเกือบหกชั่วโมง กว่าจะได้หลับก็ตีสี่ใกล้จะตีห้าแล้ว ซ้ำเช้ามาก็โดนครูลากให้ไปช่วยงานที่ห้องแนะแนวทั้งคาบเช้าจนล้าไปหมด พึ่งมาได้งีบหลับเล็กน้อยก็ตอนคาบพักก่อนครูนะโมนั่นแหละ
"อือ กูง่วง"
"กลับบ้านได้แล้ว เลิกเรียนละ"เธอรีบลุกเมื่อนึกขึ้นได้ว่ามีเรียกประชุมชมรมและต้องเอางานไปส่ง แต่เพราะลุกเร็วเกินไปทำให้เกิดอาการหน้ามืดและเซไปมาจนหมีต้องเข้ามาช่วยประคอง
"ขอบใจนะมึง"
"เออ ไม่เป็นไรหรอก กลับบ้านยังไง?"
"กูต้องไปชมรมก่อนวะ อาจจะกลับสองแถว"คนตัวใหญ่กว่าแย่งกระเป๋านักเรียนของเธอไปถือ
"มึงก็บ้าแต่ชมรม ไม่ต้องไปหรอกวันนี้ กลับบ้านไปนอนไป้"
"กูไม่ตลก เอากระเป๋ากูคืนมาไอ้ยักษ์ กูรีบ!"เจลเอื้อมมือกะจะไปแย่งกระเป๋าคืนแต่คนตัวใหญ่กว่าก็รู้ทันเลยยกมือขึ้นสุดแขนทำให้เธอไม่สามารถหยิบได้ รู้สึกน้อยใจโชคชะตาทำไมให้เธอเกิดมาแคระแบบนี้กินนมเกือบตายสูงได้แค่ 150 กว่าๆ ส่วนเพื่อนตรงหน้าไอ้บ้าที่ตะกละและกินไม่เลือกแบบนี้มันกลับสูงตั้ง 184 ซม.! แค่ยืนเฉยๆก็ดูเหมือนเสาไฟฟ้ายักษ์แล้วยิ่งชูแขนแบบนี้เธอจะหยิบได้ยังไง!
"กลับบ้านๆ ชมรมอะไรนั่นไม่ต้องไปหรอก"ว่าแล้วมันก็ลากคอเธอลงมาจากห้องเรียน จนมาเกือบถึงหน้าประตูโรงเรียน
"เจล!!" เสียงเรียกทำให้เธอหยุดเท้าและหันกลับมามอง พอเพื่อนสนิทของตัวเองในชมรมที่วิ่งหอบจนหน้าแดงอาบเหงื่อมาหาเธอ
"ว่าไงข้าว?"
"ไม่เข้าชมรมเหรอ วันนี้พี่โรจน์มานะ" ชื่อรุ่นพี่ผู้ทรงอิทธิพลในชมรมทำเอาใจเธอหล่นตุบลงที่พื้น
"ขะ เข้าดิ เดี๋ยวเร...."
"ข้าว วันนี้ช่วยลาชมรมให้ไอ้เตี้ยนี่หน่อยดิ มันไม่สบายแถมไม่ยอมนอนจนตัวรุ่มๆแบบนี้" หมีแทรกขึ้นมาอย่างไม่มีมารยาทแต่ก็ทำให้ข้าวชะงักแล้วอังมือลงบนหน้าผากของเธอ
"ตัวอุ่นๆจริงด้วย! กลับไปนอนพักเหอะ เดี๋ยวบอกรุ่นพี่ให้"
"แต่ว่าเราต้องเอางานไปส่งนะ" เธอแย้งขึ้นมา
"กลับบ้านๆ ค่อยส่ง!"ไอ้หมีลากคอเธอออกมาจากโรงเรียนมายังโรงรถที่อยู่หน้าโรงเรียน มือใหญ่ชอบดึงหัวและขยี้หัวเธอเล่นจนบางครั้งผมยุ่งจนหวีไม่ได้!
"ไม่ต้องมาเล่นหัวกูเลย!"
"ค่อยมาส่งพรุ่งนี้ก็ได้ มึงก็เพลาๆเรื่องกิจกรรมลงบ้างเถอะ"มันบ่นระหว่างที่กำลังแวะซื้อน้ำปั่นที่ร้านหน้าโรงรถ
"ถ้าเลือกได้กูก็ไม่อยากทำนักหรอก"เธอรับแก้วนมปั่นจากแม่ค้าแล้วยื่นเงินให้ กลิ่นนมหวานๆกับน้ำแข็งที่ปั่นรวมกันทำให้เธออมยิ้มออกมาอย่างสุขใจเพราะความอร่อย
"ทำหน้าเหมือนตุ๊ดไปได้ ไหนเอามากินดิ"ว่าแล้วมันก็แย่งแก้วน้ำเธอไป และเธอก็แย่งไก่ย่างมันมากินเหมือนกัน
"มึง ไปส่งกูที่สองแถวก็พอ เดี๋ยวกูกลับเอง"
"ไม่ต้อง เดี๋ยวกูไปส่งที่บ้าน เกิดมึงเป็นลมตายบนรถขึ้นมาจะลำบากคนอื่น"
"ปากหมา! ก็เอาหมวกกันน็อคมาดิ"
"วันนี้ลืมหยิบมา"คนตัวใหญ่กว่ายิ้มยีใส่หน้าเธออย่างกวนโอ๊ย
"พ่องง กูไม่ไปกับมึงละ เดี๋ยวตำรวจจับอีก!" จริง คราวก่อนเธอไปกับมึงโดยที่ไม่ได้ใส่หมวกทำให้โดนจับและต้องจ่ายค่าปรับไปห้าร้อยกว่าบาท!
"เรื่องมากจริงมึงนี่! เดี๋ยวกูบังให้ หลบดีๆละกัน" สุดท้ายเ
ธอก็ขึ้นนั่งบนรถที่อีกคนขับ ไม่ลืมที่จะรวบกระโปรงไว้กันหวอเปิด
"จับแน่นๆ กูจะพาแว้น" มือเจลจับชายเสื้อนักเรียนที่หลุดออกมาแทนการเกาะเอว เพราะไม่อยากให้มันมาด่าว่าเธอไปลวมลามมันนะสิ! ตอนเลิกเรียนที่หน้าโรงเรียนมักจะมีการตั้งด่านอยู่เสมอ และอาจเพราะโรงเรียนอยู่ติดกับสถานีตำรวจด้วยแล้วก็คงไม่ต้องบอกว่าเด็กนักเรียนจะโดนจับเยอะแค่ไหน
"โอ๊ยยยย ลมเย็นชิบหายย ไอ้ยักษ์ขับเร็วอีกก"ลมที่ปะทะกับใบหน้าทำให้เธอยกยิ้มกว้างจนตายีมือทั้งสองยกชูขึ้นสูง
"มึงนั่งดีๆดิ เดี๋ยวก็ตกหรอก"
เพียะ!
"บ่นมากนะมึง"เธอตบไปที่ต้นคอขาวของคนขับด้วยความหมั่นไส้ จนไอ้หมีแกล้งเบรครถกะทันหันทำให้หน้าเธอชนกับหลังกว้างอย่างแรง จนเจ็บที่จมูกและแก้ม
"ฮ่าๆ สมน้ำหน้า ไอควายยยยย"
"ไอ้หมี!!! ถ้าดั้งกูยุบลงไปนะ กูจะฆ่ามึง!!"
"ถ้าทำได้นะ"ว่าแล้วมันก็เบรคอีกรอบเมื่อถึงหน้าบ้าน เธอรีบกระโดดลงจากรถมอเตอร์ไซค์ที่มาส่ง
"ขอบใจเว้ย"เธอตบไหล่มันแรงๆเพื่อเอาคืนก่อนจะแลบลิ้นแล้วรีบวิ่งเข้าบ้านไป
"ป๊ะ กลับมาแล้ววววว"เจลแหกปากเสียงดังเหมือนกลับเข้ามาในบ้าน
"เงียบๆหน่อย มาทียังกับป่าช้าแตก"พ่อหันมายิ้มให้เธอแล้วกลับไปสนใจเครื่องของรถจักรยานยนต์ต่อ บ้านเธอเปิดธุรกิจส่วนตัวคือ ร้านซ่อมมอเตอร์ไซต์ขนาดกลาง ทำทุกอย่างตั้งแต่ล้างเครื่องยันประกอบรถ
"บังไปไหนแล้วอ่า?"สายตาสีน้ำตาลสดใสส่องหาพี่ชายของตัวเองที่มักจะขลุกตัวอยู่กับพ่อที่หน้าร้าน
"ไปมหาลัย ไปเปลี่ยนชุดได้แล้ว"เธอพยักหน้าแล้วเดินผ่านหน้าร้านเข้าไปยังตัวบ้าน เมื่อมาถึงห้องนอนก็โยนกระเป๋านักเรียนลงพื้นแล้วล้มตัวนอนบนเตียงไม่ลืมที่จะคว้า MP3 และหูฟังมาใส่
'เพื่อนไม่รัก แต่แอบรักเพื่อน
ห้ามไม่ฟังก็ยิ่งเลอะเลือน
เมื่อเธอไม่เคยคิด ก็ยังไปแอบคิด
มันสมควรเจ็บ.....
เพื่อนไม่รักแต่แอบรักเพื่อน
ใกล้เท่าไหร่อีกอ้างว้าง
ถูกสายตาเธอย้ำเตือน
เพื่อนเท่านั้นแค่นี่ที่เธอต้องการให้เป็น.....'
(เพื่อนไม่รัก -มิณทร์)
ใช่ เธอแอบชอบเพื่อนตัวเอง ชอบมาได้สักพักแล้วด้วย มันเริ่มขึ้นก็ตอนที่เธอสนิทกับพวกมั่นคงที่เคยเรียนทีเดียวกันตอน ม.ต้น และไอ้หมีที่เป็นเพื่อนใหม่ก็ตกกระไดพลอยโจรเข้าไปอยู่ในก๊วนนี่ด่วย ตั้งแต่วันนั้นพวกเราก็กลายเป็นคู่กัดกันจนบางครั้งจะโดนล้อว่าเป็นคู่รักกันก็เถอะ หมีมันเป็นผู้ชายตัวใหญ่คล้ายพวกลูกครึ่ง ตามันก็สีอ่อนกว่าคนทั่วไป ถ้าดูผ่านๆก็นึกว่ามันคงจะเป็นลูกฝรั่งแน่ๆ นิสัยมันก็เป็นคนง่ายๆ กินเยอะแถมยังขี้เซากว่าเธออีก แต่มันก็เป็นสุภาพบุรุษกว่าที่เห็น ถึงจะชอบตบ ตี หรือแกล้งเธอก็เถอะ
ไลน์~
หมีควาย
�
: กูถึงบ้านละนะ
�
J.J. : ทำไมถึงเร็วจังวะ?
หมีควาย
�
: กูแว้น!
�
J.J. : ควาย! หาเรื่องรถล้มนะมึง กูจะนอนแล้ว
หมีควาย
�
: ฝันดีมึง นอนนะเว้ย ไม่ใช่ทำงานต่อ!!!!
J.J. : ค่ะ พ่อ!!!!!!!!!!
เธอวางโทรศัพท์ลงบนหัวเตียงและลุกขึ้นถอดชุดนักเรียนแล้วใส่เสื้อยืดกางเกงผ้าสำหรับนอนแทน ถามว่าทำไมไม่อาบน้ำ เพราะเธอขี้เกียจ!!! เจลนอนลงบนที่นอนไม่ลืมที่จะยกผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกาย ตาสีน้ำตาลเข้มเหม่อมองไปบนเพดานห้องและค่อยๆหลับไป
++++++++++++++++++++++++
"น้องค่ะ ชมรมเทคนิคการเชียร์ยินดีต้อนรับค้า"
"เข้าวันนี้แถมฟรีอยู่ต่อถึงม.5เลยนะ"
"แถมยังได้อภิสิทธิ์ต่างๆด้วยยยยยย" เสียงโวยวายของนักเรียนชั้นม.5 เรียกน้องใหม่ที่พึ่งเข้ามาศึกษาให้แวะดูกิจกรรมของชมรม เจลยืนหาวมองเพื่อนๆที่กำลังแจกใบปลิว ส่วนเธอก็ยกรูปตัวอย่างงานให้น้องๆที่สนใจดู จากเด็กม.สี่ เติบโตกลายเป็นพี่ม.ห้า งานกิจกรรมชมรมที่ผลัดมือจากรุ่นพี่ถูกส่งต่อมาให้ ประธานชมรมคนล่าสุดอย่างจอร์เจียก็แบ่งงานให้เพื่อนๆแต่ละคนซะอ่วมจนอยากจะร้องไห้ ยิ่งช่วงเปิดเทอมนี่แหละ สามารถหลอกล่อเด็กเข้าชมรมได้ดีนักแล!
"เจล! ไปพักได้แล้วละ พวกรอบบ่ายมาเปลี่ยนเวรแล้ว"เธอพยักหน้ารับรู้ก่อนจะวางภาพไว้บนโต๊ะโดยไม่ลืมวางที่ทับหนังสือไว้แล้วเดินออกจากห้องผลงาน ไปยังโรงอาหารที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของอาคาร
"พี่ๆ พี่อยู่เทคนิคใช่ป่าว?"ใครบางคนสะกิดไหล่เธอจนต้องหันกลับไปมอง
"อือ มีอะไรเหรอ" เธอมองเด็กชายในชุดม.ปลาย ปักดาวหนึ่งดวง ผิวขาวเหลือง ผมรองทรงสั้นและยิ้มกว้างให้
"คือผมอยากจะเข้าชมรมนะครับ ต้องไปสมัครตรงไหนเหรอครับ" ว่าแล้วเธอก็ชี้ไปทางอาคาร 6 ที่เธอพึ่งเดินมา เด็กผู้ชายพยักหน้าอย่างเข้าใจ
"พี่! ผมชื่อ เพิ่ม นะ ยินดีที่ได้รู้จัก!"พูดจบเด็กคนนั้นก็ตบไหล่เธอเบาๆแล้ววิ่งสวนกันไป
"ไม่ได้อยากรู้จักเลยสักนิด"เจลเปรยขึ้นมาแล้วรีบวิ่งไปที่โรงอาหารเมื่อคนที่โดนสั่งให้ซื้อข้าวไว้ให้กำลังจะกินข้าวเสร็จเริ่มโทรมาจิก
"โทดทีวะยักษ์"เธอเอามือลูบผมที่ฟูหลังจากวิ่งมา ผมหยักศกที่มัดเป็นหางม้าเริ่มหลุดออกมาจนเธอต้องแกะมันออก
"เดี๋ยวกูมัดให้"มันแย่งยางในมือเธอไปแล้วค่อยๆรวบผมที่ฟูให้เรียบแล้วมัดจนเรียบร้อย
"ขอบใจ ว่าแต่พวกนี้กินข้าวกันเสร็จแล้วเหรอ"
"เสร็จสักพักแล้ว พวกนั่นบอกมึงมาช้า ขี้เกียจรอ" เธอมองข้าวมันไก่ทอดที่มันซื้อให้พร้อมราดซีอิ้วดำอย่างเสร็จสรรพ จึงหยิบช้อนขึ้นมาตักกิน
"ความจริงมึงไม่ต้องรอกูก็ได้ แต่ก็ขอบใจนะเว้ย"
"กูไมได้รอมึง กูจะแย่งข้าวมึงกินอีกรอบ"แล้วมันก็แย่งช้อนในมือเธอไปตักข้าวกินเฉยๆ หลังจากนั้นก็เหมือนเดิมตรงที่เธอกับมันก็ทะเลาะกันตลอด.....
"เฮ้อออออออ ทำการบ้านมันเยอะแบบนี้วะ" เสียงหวานห้าวบ่นกระปอดกระแปดระหว่างทางเดินไปโรงจอดรถกับเพื่อนซี้ต่างไซส์
"นั่นดิ พึ่งเปิดเทอมวันแรกก็โยนงานชิ้นเท่าควายมาให้ละ ฮ้าววว"
"กูละอยากจะลาออกไปเลี้ยงมึงจริงๆไอ้ยักษ์"
"เลี้ยงกู?"
"ก็ลาออกไปเลี้ยง 'ควายยยยยยยยยย' ไง ฮ่าๆๆ" พูดจบแล้วเธอก็แย่งกุญแจรถมันก่อนจะรีบสับเกียร์หมาไปที่โรงจอดรถเพื่อหนีเท้าใหญ่ๆของอีกคน หมีมองร่างบางที่วิ่งนำไปอย่างเหนื่อยใจ สดใสแบบนี้ไปเรื่อยๆละกัน เขาไม่อยากเห็นเธอต้องมานั่งไม่สบายเพราะงานหนักที่ครูหรือเพื่อนหลายๆคนโยนไว้ให้ ตัวเท่าลูกหมาแต่ทำงานหนักยิ่งกว่าตั้งสิบกว่าเท่า ใบหน้าสดใสมักจะแอบซ่อนความเหนื่อยล้าไว้ตลอดเวลา เธอคงคิดว่าเขาไม่ได้สังเกตหรือสนใจอะไรทั้งๆทีเขามักจะเป็นคนแรกที่มองหาเธออยู่เสมอ บ่อยครั้งที่เธอหลุดแสดงความอ่อนแอออกมาจนเขาอยากจะร้องขอให้เธอหยุดทำพวกกิจกรรมบ้าๆนั่นแล้วหันมาดูแลตัวเองบ้าง ใบหน้าใสเริ่มมีรอยสิวเม็ดแดงเห่อเต็มไปทั่วแก้มและหน้าผาก ผิวขาวเริ่มคล้ำเพราะกิจกรรมช่วงกีฬาจังหวัด ไหนจะขอบตาก็ช้ำและดำจนคล้ายแพนด้าเข้าทุกวัน จะไม่ให้ห่วงได้ไงก็เธอเคยไม่ดูแลตัวเองขนาดนี้ที่ไหนกัน
"ไอ้ยักษ์ เดินเร็วๆดิ ร้อนเว้ยยยยยยยยยยยย" เขารีบก้าวเท้าไปตามเสียงเรียก
"เออ รู้แล้วเว้ยย"
"วันนี้อยากกินไอติมอ่ะ เลี้ยงกูหน่อยดิ *0*"
"ไม่ วันนี้มึงต้องกลับไปนอน ตามึงดำยิ่งกว่าแพนด้าอีก"
"เลี้ยงกูก่อนนนน นะ กูอดยากปากแห้งมากๆๆ"
"เออๆ แค่ถ้วยเดียวนะเว้ย เปลืองตังกูจริงๆ"สุดท้ายเขาก็ใจอ่อนกับเธอเหมือนเดิม หมีขับรถพาหญิงสาวไปยังร้านไอติมประจำที่มักจะมากินด้วยกันบ่อยๆ
'ลุงดำ ไอติมกะทิสด'
เขาจอดรถไว้หน้าร้านมองร่างบางที่กระโดดกระดากไปอ้อนลุงดำเจ้าของร้านเหมือนทุกที ชายวัยกลางคนยิ้มให้เด็กสาวแรกรุ่นยกถ้วยใส่ไอติมขนาดกลางแล้วตักไอติมกะทิกับวนิลาวางไว้อย่างละสองลูก หมีเดินเข้าไปสวัสดีชายเจ้าของร้านแล้วรับเอาถาดท็อปปิ้งที่อีกคนไมาได้สนใจจะหยิบตามไปที่โต๊ะ
"กินช้าๆก็ได้ ไม่มีใครแย่งมึงกินหรอกนอกจากกู"เขาบ่นใส่ก่อนจะหยิบช้อนอีกคันมาตักไอติมในถ้วยเดียวกัน
"ไปสั่งใหม่ดิ -^-"
"ตังค์กู"เขาลอยหน้าลอยตาตักไอติมคำใหญ่ใส่ปากอย่างยียวน ป็อก! เจลยกช้อนไอติมที่กินฟาดไปที่จมูกเขาแล้วหัวเราะดังลั่น
"หน้ามึง ฮ่าๆ แม่งเลอะไอติมด้วย ไอควายยย"
"มึงเป็นคนทำ ไอสัส" เขาหยิบทิชชู่ขึ้นมาเช็ดพวกคราบที่เลอะออกแล้วเนียนเลื่อนถ้วยไอติมให้เข้ามาใกล้ฝั่งเขามากกว่าเดิม
"มาเอานี่ มันของกู"เธอเลื่อนถ้วยกลับไปที่เดิม
"แต่กูจ่ายตังค์ กูต้องได้มากกว่าดิ"เขาดึงมา
"ไอ้ยักษ์!!!! แง่มมมมมมม"ใบหน้าหญิงสาวเริ่มแยกเขี้ยวใส่เขาก่อนจะก้มหน้าลงใกล้ถ้วยไอติมแล้วยัดเข้าปาก
"ไอเจล กินดีๆดิวะ แม่งเดี๋ยวติดคอตายหรอก"
"ไม่ คะ แค่กๆๆๆๆ"เขารีบจับหน้าเพื่อนให้เงยขึ้น ทำให้ซากข้าวเหนียวหวานที่อีกคนเคี้ยวอยู่กระเด็นมาใส่หน้าเขาเต็มๆ.......
"ฮ่าๆ คะ แค่กๆ ฮะ นะ หน้ามึง"
"ไอ้สัสเตี้ย ข้าวเหนียวมึง โอ๊ยย หน้ากูววว!!!!!" เขารีบคว้านหาทิชชู่อีกรอบเพื่อมาเช็ดหน้า แต่ปรากฏว่าแผ่นสุดท้ายนั่นเขาพึ่งใช้มันไปกับการเช็ดคราบไอติมเมื่อสักครู่
"เดี๋ยวกูเอาออกให้ ฮ่าๆ"มือเล็กขยับมาปัดซากข้าวเหนียวที่ทำไว้ออกจากหน้าเขาด้วยความอ่อนโยนปนยียวน เขาเผลอมองตาสีน้ำตาลเข้มที่จับจ้องพวกเศษอยู่บนหน้าเขา ผมสีน้ำตาลมักจะส่งกลิ่นหอมเสมอยามที่อยู่ใกล้กัน ไม่แปลกถ้าเขาจะชอบเล่นหัวเพราะเขาชอบกลิ่นยาสระของเพื่อนคนนี้เหลือเกิน
"ไอ้ยักษ์ เหม่อบ้าอะไรวะ กูจะกินหมดแล้วเนี่ย" เขาตกใจเมื่อเธอยื่นช้อนที่มีไอติมมาตรงปาก ทำให้เขาต้องอ้าปากรับมันอย่างเสียไม่ได้
"ป่าว กูเผลอคิดอะไรนิดหน่อย อิ่มยัง?"
"ม๊ากกกกกกกกก ขยับตัวไม่ได้แล้วเนี่ยยย"เจลซุบหน้าไถไปมาบนโต๊ะ
-------------------15%-------------------
Guest
