ก๊อกๆ
“ลูน่า ออกมาหาน้าหน่อย”
เสียงน้ามูนเรียกฉันจากหน้าห้อง ทำให้ฉันหยุดทำภารกิจต่างๆ ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตู
“ตามน้ามา” น้ามูนพูดน้อยๆ ตามสไตล์ ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องนั่งเล่นด้านล่าง
“น้ามูน... มีธุระอะไรเหรอคะ”
ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก
“ลูน่า... เธอก็รู้ใช่มั้ยว่าตอนนี้ฐานะทางบ้านเราย่ำแย่มาก” น้ามูนเริ่มต้นบทสนทนา
“คะ... ค่ะ”
“น้าเองก็ต้องเดินทางไปทำงานนอกบ้านทุกวัน อีกอย่างเงินค่าเช่าก็มีไม่เพียงพอที่จะให้เราได้อยู่จนถึงเดือนหน้า ดังนั้น...”
น้ามูนหลบตาต่ำ พลางขมวดคิ้วเป็นปม เฮ้ย
!
เรื่องมันชักแหม่งๆ แล้วนะเนี่ย
“น้าจำเป็นต้องย้ายโรงเรียนให้เธอ แล้วก็ย้ายมาอยู่กับน้า...”
“น้ามูนว่าอะไรนะคะ
!
”
“น้าจำเป็นจริงๆ หวังว่าลูน่าจะไม่ปฏิเสธ”
“ทำไมน้ามูนทำแบบนี้ล่ะคะ ทำไมน้ามูนไม่ปรึกษาลูน่าก่อน...”
“ลูน่า... ฟังน้าอธิบายก่อนได้มั้ย”
“น้ามูน...” ฉันส่ายหัวไปมองเบาๆ ไม่เข้าใจ... ทำไมน้ามูนต้องทำแบบนี้กะอีแค่เรื่องค่าใช้จ่ายนิดๆ หน่อยๆ แค่นั้นเองนี่นา
“ลูน่า... ลืมเรื่องนั้นไปแล้วเหรอ...”
กึก
!
คำพูดของน้ามูนทำเอาฉันยืนนิ่งอยู่กับที่
“พ่อกับแม่ของลูน่าบอกให้น้าดูแลเธอให้ดี น้าไม่ยอมปล่อยให้เธอต้องเป็นอะไรเด็ดขาด”
“แต่... น้ามูนคะ...” เรื่องแค่นั้นเองนี่นา...
“ไม่มีแต่ลูน่า...”
“...”
“คุณอามิเขาก็เต็มใจจะรับเธอไปอยู่ที่บ้าน ถ้าปฏิเสธมันจะเสียมารยาทเอานะ...”
เมื่อเห็นว่าไม่เป็นผลน้ามูนก็เลยอ้างชื่อของคุณอามิขึ้นมา ฉันไม่รู้หรอกว่าคุณอามิเป็นใคร รู้แค่ว่าเป็นเจ้านายที่น้าทำงานให้แค่นั้นเอง
“จะให้น้าขอร้องก็ได้...” น้ามูนคุกเข่าลงตรงหน้าฉัน “ไปกับน้าเถอะนะ”
แม้ว่าฉันจะโมโหมากเท่าไหร่ที่น้าคิดจะทำอะไรโดยไม่บอกฉัน ถึงแม้ฉันจะไม่พอใจเท่าไหร่ แต่ถ้าให้น้าต้องมาคุกเข่าขอร้องฉันล่ะก็...
“น้ามูนคะ... เข้าใจแล้วค่ะ ลุกเถอะค่ะมันไม่ดีนะคะ” ฉันพยุงน้ามูนให้ยืนขึ้น
“ลูน่า... เธอเข้าใจน้าใช่มั้ย”
“ค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้น ลูน่าก็เตรียมตัวเก็บของ เดี๋ยวน้าจะโทร.ไปหาคุณอามิก่อน”
“ค่ะ”
ฉันเดินขึ้นไปเก็บของบนห้องอย่างว่าง่าย... ฉันไม่ได้อยากไปเลยสักนิด จริงๆนะ แต่ไม่นานนักรถแท็กซี่ก็พาฉันกับน้ามูนออกไปยังบ้านใหม่ทันที...
อืม... แนะนำตัวก่อนก็แล้วกัน สวัสดีค่ะฉันชื่อ ลูน่า อายุ 16 ปี ฉันอาศัยอยู่ในบ้านเช่ากับน้ามูนแค่สองคนตั้งแต่เด็กๆ ส่วนคุณพ่อกับคุณแม่ของฉันท่านเสียไปแล้วล่ะค่ะ ด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ เอ่อ... อย่าพูดถึงมันเลยดีกว่า
เอี้ยด
!
เสียงรถแท็กซี่เบรกลงข้างทาง เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าได้มาถึงที่หมายแล้ว คุณน้าหยิบเงินจำนวนหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้กับคนขับ
“ถึงแล้ว ไป
!
ลูน่า ตามน้ามา” คุณน้าเปิดประตูรถแล้วทำให้ฉันถึงกับตกตะลึงจนพูดไม่ออก
คฤหาสน์หลังสีขาวบริสุทธิ์ ตกแต่งข้างนอกสไตล์ยุโรปรายล้อมไปด้วยต้นไผ่และต้นไม้สีเขียวที่ดูแล้วให้ความสดชื่นทางสายตาและอากาศ ทางเข้าประตูบ้านปูด้วยอิฐสีแดงเป็นทางยาว ตรงกลางมีน้ำพุเล็กๆ ตั้งตระหง่านอยู่ด้วย ส่วนสองข้างทางของน้ำพุก็มีดอกลาเวนเดอร์ หลากสีปลูกเรียงราย
อะ... อะไรกันที่นี่มัน
!
บ้านใหม่ของฉันเหรอออ
!!!
O()O
Guest
