นางบำเรอซาตาน
โดย เฌอริน เฌอลลินล์
บทนำ
“
เลือกมาซิ จะยอมรับข้อเสนอของฉันหรือเปล่าหรือจะเสียตัวฟรีๆให้ฉันก็ไม่ว่าอะไร อ่อมันเป็นครั้งแรกเสียด้วยสินะ หึฉันจะจำมันขึ้นใจเลยละ ว่ามันทำให้ฉันสุขสมแค่ไหน
”
เสียงทุ้มดุดันพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยยัน มองณัฐณิชาด้วยสายตาดูแคลน คนตัวเล็กที่นั่งคุลมตัวเองใต้ผ้าห่มขาวอยู่บนเตียงนั่งน้ำตาไหลอาบแก้มอย่างหน้าสังเวช
“
ทำไมฮึก ฉันไปทำอะไรให้คุณ ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้ค่ะ
”
เสียงสะอื้นตัดพ้อด้วยความเศร้า
“
แค่มาเป็นนางบำเรอฉันสักปีมันไม่ยากอะไรหรอก สำหรับผู้หญิงหิวเงินอย่างเธอ อ่อ ฉันลืมบอกไปรีบโทรกลับไปหาโรงพยาบาลด้วยละ เห็นเขาโทรมาหลายรอบคงจะเป็นเรื่องด่วน วันนี้ฉันมีธุระ นี้นามบัตรถ้าตัดสินใจได้แล้วโทรมาบอกฉันด้วยนะ
”
เขาวางมันไว้บนโต๊ะข้างเตียงขายาวเดินเข้ามาใกล้ ณัฐณิชา ขย้ำผ้าห่มที่คลุมร่างเปลือยเปล่าของเธอไว้แน่น ใบหน้าหล่อเหลากระตุกยิ้มอย่างพอใจค่อยๆก้มลงไปหอมแก้มขาวเนียนที่นองน้ำตาเบาๆ ณัฐณิชายกมือบางถูแก้มตัวเองด้วยความขยะแขยงจนเป็นรอยแดง
“
หึหึ
”
เสียงมัจจุราชค่อยๆลับหายไปจนเสียงประตูปิดดังสนั่นความอดกลั้นที่มีพลั้งพลูทะลักออกมาจากตาคู่สวยไหลออกมาเป็นสายเสียงสะอึกสะอื้นดังราวกับจะขาดใจ แม้อยากจะให้เรื่องราวทุกอย่างเป็นเพียงแค่ความฝัน แต่ร่างบอบบางที่เต็มไปด้วยรอยรักเป็นหลักฐานแน่นชัดว่าทุกอย่างมันคือความจริง
เมื่อนึกถึงคำพูดทิ้งท้ายเอาไว้ มือเรียวค่อยๆเช็ดน้ำตาตัวเองออกแล้วคว้านโทรศัพท์มือถือ เธอรีบโทรเข้าไปหาเบอร์โรงพยาบาลด้วยมือสั่นเทา
“
ฮะ
….
โหล
”
ณัฐณิชาบังคับเสียงไม่ให้สั่น
“
คุณณัฐณิชาใช่ไหมค่ะ ตอนนี้อาการคุณยายดอกแก้ว แย่แล้วค่ะ ต้องได้รับการผ่าตัดโดยเร็วค่ะไม่ทราบว่าคุณณัฐณิชาสะดวกมาคุยรายละเอียดกับคุณหมอไหมค่ะ
”
เสียงพยาบาลสาวกล่าวรายงาน
“
คือ ค่าผ่าตัดประมาณสักเท่าไหร่ค่ะ
”
“
คือเคสของคุณยายค่อนข้างเป็นเคสพิเศษค่ะ ค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูงเลยทีเดียว เอ่อประมาณ สองล้านค่ะ
”
เสียงใสกล่าวกลับมา
“
สะ
..
สองล้านเหรอค่ะ เดี๋ยวฉันจะเข้าไปคุยกับคุณหมอค่ะ
”
สายถูกวางไปแล้ว ร่างนวลกอดมือถือแน่น น้ำตาที่หยุดไหลกลับมานองแก้มใสอีกครั้ง มันเคราะห์กรรมอะไรของเธอ ทั้งที่พยายามทำงานทุกอย่างจนสายตัวแทบขาดแต่ยังไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยวค่ารักษาของคุณยายผู้เลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก ขนตาแพเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาเลือบมองเห็นนามบัตรใบเล็กที่คนใจร้ายวางเอาไว้ มือเล็กๆค่อยๆหยิบมันขึ้นมาแม่จะพยายามไม่ให้มันสั่นแต่ก็ทำไม่ได้ ณัฐณิชากำมันไว้แน่นจนอยากให้มันละลายไปเป็นผุยผง มือสั่นๆค่อยๆกดตัวเลขตามอย่างชั่งใจ
“
ฮัลโหล
”
เสียงที่ไม่อยากได้ยิน ดังขึ้นมา ณัฐณิชากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด
“
ไม่ทราบว่าใครครับ
”
เสียงเขาดูหงุดหงิดขึ้นมาทันที คนตัวเล็กจิกมือบางเพื่อเรียกสติตัวเอง
“
ฮะ
..
โหล ฉันณัฐณิชาค่ะ
”
เธอตัดสินใจกรอกเสียงกลับไป
“
หึ ว่าไงฉันกำลังนับนาทีที่เธอจะโทรเข้ามาเลยนะนี้ยังไม่ถึงกำหนดเวลาที่ฉันคิดเอาไว้ซะด้วยซ้ำ ฉันประเมินเธอสูงไปจริงๆ
”
วาจาเชือดเฉือนยังคงบาดลงลึงไปใจใจเธอเหมือนเดิม
“
ฉันตกลงจะรับข้อเสนอค่ะ ฉันต้องการสองล้านบาท ตอนนี้
”
เธอบอกจุดประสงค์ออกไป
“
ฉันให้เธอสิบล้านเลยละ เวลาของเธอคือเป็นนางบำเรอฉัน
1
ปี คืนนี้ก็เริ่มกันเลยแล้วกันส่วนเงินเอาร่างกายเธอมาแลกซิ ว่ามันจะเร้าใจสมเงินสิบล้านที่ฉันให้หรือเปล่า พอดีเมื่อคืนฉันเมาไปหน่อยเลยจำอะไรไม่ค่อยได้
”
เธอแทบอยากขว้างโทรศัพท์ทิ้งหากว่ามันไม่ใช่น้ำพักน้ำแรงที่เธอเพียรหามาอย่างยากลำบาก ณัฐณิชาล้มตัวนอนลงบนเตียงที่เต็มไปด้วยรอยราคี ที่เขาฝากทิ้งเอาไว้
……………………………
ฝากติดตามด้วยน๊าาาา
Guest
