rate - 18+
ฟิคเป็นแนวจิตอ่อนๆ? ใครไม่ชอบกด X เลยค่ะ
ใครชื่นชอบฟิคของไรท์ ฝากติดตามผลงานด้วยนะคะ ^^
เรื่องนี้รีอัพใหม่นะคะ
-----------------------------------------------------------------------
คุณจะ
ไม่สามารถทำอะไรได้
หากผมอยู่ตรงนั้น
…….
คุณ
ต้อง
ฟังแค่ผมเพียงคนเดียว
คุณ
ต้อง
รู้สึกเพียงแค่ผมคนเดียวเท่านั้น
คุณคือหนึ่งเดียวสำหรับผม
Only you……..
……………..
‘
ปึก
’
เสียงศรีษะกระทบกับโลหะจนเกิดเสียงดัง ดวงตาคู่สวยปรือขึ้น ก่อนจะเบิกตาโพรงด้วยความตกใจ
นี่เขาอยู่ที่ไหนทำไมมันถึงมืดขนาดนี้
!!
ขยับตัวเพื่อดิ้นหนีจากที่อันอึดอัดนี่แต่ดิ้นเท่าไรก็
ไม่สามารถหนีไปจากที่นี่ได้
….
อ๊ะนี่เขาโดนมัดข้อมือข้อเท้าด้วยเหรอนี่มันบ้าอะไรกัน
!
เขาอยู่ที่ไหน???
…………..
The First Number
‘
ตื่นแล้วเหรอครับซึง
’
ร่างบางกระพริบตาถี่ๆ ก่อนจะหันมองตามเสียงเรียก
อา
..
นั่นมันดูจุนอานี่ไม่ทำงานหรอกเหรอทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ละ
‘
ดูจุนฉัน
..’
กลีบปากบางเอ่ยปากจะพูดบางอย่างกับร่างสูงที่นั่งบีบข้อมือเขาแน่นด้วยความเป็นห่วง
แต่กลับกลืนคำพูดที่จะพูดเข้าไปเสียหมด
‘
ไม่เราจะบอกเรื่องนี้กับดูจุนไม่ได้ ถ้าไอ้นั่นรู้ขึ้นมาละก็ดูจุนต้องแย่แน่
..’
หยดน้ำตาใสไหลออกจากดวงตาคู่สวยเพื่อระบายความรู้สึกต่างๆของร่างบางแทนคำพูดใดๆทั้งหมด
‘
ยังตกใจอยู่เหรอคนดี ฉันกำลังสืบหาตัวคนที่ทำร้ายนายอยู่ไม่ต้องกลัวนะ นายจะปลอดภัย
’
มือหยาบเอื้อมไปลูบผมนิ่มของคนรักอย่างที่ทำเป็นประจำเวลาที่ฮยอนซึงเครียดรึกังวลใจ ตั้งแต่เขาเป็นตำรวจมาก็ไม่เคยเจอคดีอะไรที่ชวนปวดหัวขนาดนี้
หลายเดือนแล้วที่ฮยอนซึงน่าจะถูกพวกแฟนบอยที่บ้าคลั่งระดับเทพตามรังควาญไปทุกที่ จนร่างบางเกิดความเครียดและความหวาดระแวง ถึงฮยอนซึงไม่พูดออกมาดูจุนก็รับรู้มันได้อย่างดี
ฮยอนซึงหลับตาอย่างเหนื่อยล้า ความทรงจำบางอย่างแวปเข้ามาในหัวของเขา
เขาจำได้ไม่ถนัดนักว่ามันเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับอะไร
เขาไม่สามารถประติดประต่อเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่แรก
สิ่งแรกสิ่งเดียวที่รับรู้ เขาอยากตาย ตายๆไปซะจะได้ไม่ต้องรับรู้เรื่องราวอัปยศพวกนั้นอีก
หรือไม่เขาก็หนี ไปที่ไหนก็ได้ที่ไอ้เลวคนนั้นไม่สามารถตามเขาไปได้
หึ แต่มันก็แค่ความคิดทั้งนั้นแหละ
หลังจากที่ดูจุนทานข้าวกับฮยอนซึงเสร็จ เขาก็ตื้อที่จะนอนกับฮยอนซึงให้ได้ด้วยความเป็นห่วงแต่ร่างบางก็เอาแต่ปฎิเสทด้วยความหนักแน่น ว่าไม่เป็นไร ดูจุนจึงยอมแพ้และกลับไปในที่สุด
เมื่อดูจุนกลับไปแล้วฮยอนซึงจึงเดินอย่างหมดแรงเพื่อไปอาบน้ำชำระร่างกาย เขาไม่มีเรื่ยวแรงใดๆที่จะมีชีวิตอยู่ ถ้าไม่ใช่เพราะดูจุนป่านนี้ฮยอนซึงคงฆ่าตัวตายไปแล้ว
มือบางถอดเสื้อผ้าวางกองไว้กับพื้น เดินไปยืนมองตัวเองหน้ากระจกบานใหญ่ นัยต์ตาคู่สวยว่างเปล่า
เขาเหนื่อยเหลือเกินอยากหยุดเรื่องทั้งหมดนี่
….
ทำไม เรื่องทั้งหมดนี่ต้องมาเกิดกับเขา ทำไม
หยดน้ำตาไหลรินจากดวงตาเรียวสวย ร้องไห้รอบที่เท่าไรของวันก็ไม่รู้เขารู้แค่ว่ามันเป็นเพียงสิ่งเดียวที่คนอย่างเขาจะทำมันได้ มือเรียวบางลูบไปตามลำตัวบอบบางน่าถนุถนอมของตัวเองก่อนจะสะดุ้งสุดตัว เมื่อมือเรียวแตะกับบางสิ่งที่ไหล่บางข้างขวา
นี่เราไปกระแทกอะไรมานะ ทำไมถึงแสบจัง
ใบหน้าสวยขมวดคิ้วจนยุ่งเป็นปม คิดเท่าไรก็คิดไม่ตกหลงจากที่เขาทำการแสดงพลาดตกเวทีหัวกระแทกพื้นความทรงจำของคนสวยก็ดูไม่ค่อยจะชัดเจนเท่าไร
ร่างบางเอียงไหล่เล็กน้อยเพื่อดูต้นเหตุของอาการแสบบริเวณช่วงไหล่ด้านขวา เงาสะท้อนของกระจกเงาก็ทำให้ฮยอนซึงงงมากกว่าเดิม
‘IX’
“
หือ ฉันไปสักมาตอนไหนนะ ล่าสุดก่อนออกอัลบั้มใหม่ก็แค่สักที่แขนนี่
”
ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว เขาไม่อยากจะคิดอะไรแล้ว
RRRRRRRRRRR………
เสียงเรียกเข้าของสมาทโฟนเครื่องสวยของฮยอนซึงดังขึ้นร่างบางรีบเดินออกจากห้องน้ำหลังจากอาบน้ำเสร็จ
0165xxxxxx
เบอร์นี้อีกแล้ว ไม่นะ มันต้องการอะไร ฮยอนซึงกำสมาทโฟนในมือแน่นกดตัดสายทิ้งอย่างเร่งรีบ
มันมาแล้วมันมาอีกแล้ว
ทำไงดี เขาจะทำยังไงดี
‘
ทำไมนายไม่รับโทรศัพท์ ฉันคิดถึงนายมากนะรู้มั้ย หึหึ
’
‘
เพิ่งอาบน้ำเสร็จเหรอ คิดถึงกลิ่นตัวของนายจัง
’
‘
ทำไมทำหน้าแบบนั้นละ เดี๋ยวคืนนี้ไปหานะ
’
แจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นมารัวๆ ข้อความเป็นร้อยๆเมสเสจเด้งขึ้นมาอย่างไม่กลัวว่าโทรศัพท์ของผู้รับจะค้างเลยแม้แต่น้อย
ฮยอนซึงไม่กล้าแม้แต่จะกดเปิดอ่าน
มันมีไลน์ฉันด้วยเหรอ
มันคือใคร
อึดอัด เกลียด
น่าขยะแขยง
นี่คือความรู้สึกทั้งหมดของฮยอนซึงตอนนี้ พอเจอเหตุการณ์แบบนี้ซ้ำๆหลายๆครั้งทำให้ฮยอนซึงที่เคยร่าเริงกลับกลายเป็นคนซึมเศร้าจนต้องพบจิตแพทย์บ่อยครั้ง
‘
ร้องไห้ออกมาซิ ฉันชอบเสียงร้องไห้ของนาย
’
เมสเสจจากบุคคลลึกลับยังคงถูกส่งเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย
เขากำลังจะสติแตก
เกลียดมันเขาเกลียดมัน
ใคร มันคือใคร
!!!!!!!!!
…………………..
…………………………….
………………………………………..
#รอยสักจุนฮยอง
Guest
