เหยื่อหัวใจ (คุณชายลายพราง)
“คุณตามฉันทุกวัน”
หญิงสาวโผล่ออกมาจากที่ซ่อนตัว สายตาจ้องมองบุรษหน้าตาคมคายตรงหน้า ปลายคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างใช้ความคิด
ไม่เคยเห็นหน้า ไม่รู้จัก
!
“ก็ไม่เชิง ก็แค่อยากมาจิบกาแฟดำแถวนี้สักหน่อย”
ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้านวลผ่อง แก้มแดงอมชมพู ยามที่เจ้าตัวหายใจออกทางปากมักมีควันสีขาวลอย ออกมาเสมอ ใบหน้าแต่งแต้ม ตั้งแต่คิ้ว ตา จมูก เอาง่ายๆ ทั้งหัวแม่คุณปลอมหมด แต่ก็นะ สวยดี
!
ข้อนี้เขาไม่ขอเถียง
“งั้นก็เชิญคุณตามสบาย”
เธอหนาวจะตายอยู่แล้ว ถ้าไม่มีเพราะเขาเดินตาม เธอคงไม่ถ่อสังขารตัวเองเดินมาไกลขนาดนี้
“ผมว่าคุณแปลกๆ นะว่ามั้ยสาวน้อย เท่าที่ผมทำงานมา ไม่เคยมีใครรู้การมีตัวตนผมในเวลา...สองวัน” และเป็นสองวันที่เขายังแปลกใจตัวเองว่าเดินตามทำไม ก่ะอีแค่ผู้หญิง มองไปแล้วก็งั้นๆ คนอื่นที่สวยก็มีเยอะแยะ อะไรนักหนาในตัวเจ้าหล่อนดึงดูดเขาให้เขาหา
“หมายความว่าไง”
กวาดสายตามองใบหน้าคมคร้ามตั้งแต่หัวจรดเท้า ทำผิดแล้วยังทำหน้าเฉย “ถ้าคุณตามฉันอีก ฉันจะแจ้งความ”
ไม่หรอก...คาเตอร์อมยิ้ม อะไรบางอย่างบอกเขาว่าเจ้าหล่อนไม่แจ้งแน่ หน้าตาออกเเนวไม่ค่อยปลื้มพวกเครื่องเเบบเท่าไหร่
“คุณปกปิดอะไรผม” แม่สาวผมบรอนด์ อ้อ ไม่สิ หล่อนผมดำ คิดไม่ออกจริงๆ หากไม่ย้อมมันจะสวยขนาดไหนกันเชียว
“อะไรที่ทำให้คุณคิดแบบนั้น มุกจีบสาวของคุณเชยระเบิด” เบ้หน้าใส่ ก่อนเชิดหนีไปเสียดื้อๆ
คนโดนด่าว่าเชยยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ตามร่างเล็กไปจนลับสายตา ยักไหล่ น้อยๆ พึมพำคนเดียวเสียงกลั้วขำ “ปากเหมือนใครวะ...” นึกถึงหน้าภรรยาร่างน้อยของน้องชายขึ้นมาตะหงิดๆ
พูดคุยกันได้ที่นี่นะเจ้าคะ
Guest
