#เมื่อเหยี่ยวกินเหยื่อ
ฟักข้าว
:
“
เห้ยพี่
!
ก็บอกว่าไม่ไปไงโว้ย
!!!”
ผมร้องตะโกนบอกร่างสูงชะลูดจนคอแทบแตก แต่ไอ้พี่บ้านี่ไม่สนใจเลยซักนิด
และมือใหญ่ๆของมันก็กำลังกำข้อมือผมจนมิดจนเจ็บไปหมด
นี่คนหรือควายแรงเยอะชิบ
!
“
อย่าดื้อได้มั้ย ทำเหมือนฉันอยากจะแตะตัวนายนักแหละ
”
มันพูดแล้วมองหน้าผมนิ่งๆ ผมอยากจะอยู่นิ่งๆเป็นเด็กเรียบร้อยให้นะ ถ้าไม่ติดว่ามันกำลังส่งสายตาดูถูกมาที่ผมอยู่
!
“
ไม่อยากจับก็อย่าจับสิโว้ย
!
กูไปขอร้องให้มึงมาวุ่นวายกับกูตั้งแต่เมื่อไหร่? ปล่อย
!!”
วินาทีนั้น
..
มันก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งๆชิดกับปลายจมูกของผม ส่งสายตาแปลกประหลาดมาให้
สายตาที่ผมเห็นทีไรต้องอ่อนระทวยทุกที ให้ตายสิ
!
“
หึ
..
ก็คุณแม่ขอร้องไง
”
ฟาลคอน
:
ผมมองไอ้เด็กน่ารำคาญนี่โวยวายไม่หยุดด้วยสายตาเอือมระอา ให้ตายเถอะ คุณป้านะคุณป้า
ทำไมต้องให้ผมมายุ่งวุ่นวายด้วยตลอดเลยเนี่ย
!!
“
กลับบ้าน
”
“
ไม่กลับ
!!”
เจ้าเด็กอวดดีพองขนใส่ผมอย่างหยิ่งผยอง ไวกว่าความคิด ผมเห็นมันรีบก้าวเท้าหมายจะวิ่งหนีผม
แต่ไม่ทันซะล่ะ
!
“
เห้ย
!
แม่พี่ไม่เคยสอนเหรอว่าอย่ามาหิ้วคอเสื้อคนอื่นแบบนี้น่ะ
!!”
ผมใช้เพียงสองนิ้วเกี่ยวคอเสื้อนักเรียนของมันไว้จากด้านหลัง แค่นั้นก็ไปไหนไม่ได้แล้ว
…
เด็กจริงๆ
“
แล้วแม่ไม่เคยสอนเหรอว่าให้หัดพูดดีๆกับผู้ใหญ่น่ะ
”
พอเจอผมย้อนเข้าไป ใบหน้ากลมๆก็บูดบึ้งแถมทำแก้มป่องและพ่นลมออกมาอย่างคนโมโหสุดขีด
“
งั้นผมขอตัวรับเด็กผมกลับก่อนนะครับอาจารย์
”
ใครจะรู้ว่าจริงๆแล้วผมกับมันยืนเถียงกันอยู่หน้าโรงเรียน
ก็เข้าใจนะว่าหล่อ แต่ไม่ต้องมองจนตาหวานเยิ้มขนาดนั้นก็ได้ครับอาจารย์
…
J
สวัสดีค่า รีดเดอร์ที่นั่ลล๊คทุกคน เบื่อหน้ากันยัง?
โชว์คนเดิมเพิ่มเติมคือความออกทะเลลลล
ฝากน้องฟักข้าวกับพี่ฟาลคอนไว้ในอ้อมกอดด้วยค่ะ
อ่านเรื่อง
Love Yourself
แล้วเบื่อๆ แวะมาเรื่องนี้บ้างน้า
คิดเห็นยังไงคอมเมนต์ได้ค่ะ
จิ้มๆแล้วแวะไปทักทายกันบ้างนะ จุ๊บบบ <3
v
v
v
โชว์ห่วย C H o H U a Y
Guest
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ 
อ่านนิยายของโชว์ 
