ทวง

"เจ้าพี่!.... เจ้าพี่จะยึดกุลินไปจากวดาไม่ได้นะเจ้าคะ เจ้าพี่ไม่มีสิทธิมาเอาของของวดาไปอย่างนี้" ลูกแก้วเป็นสิ่งเดียวที่พึ่งพาได้ในยามนี้ นอกจากปีกเค้าทองที่เขาเพิ่งจะฉวยมันไปโดยไม่สนใจความเจ็บปวดทรมานของหล่อน บัดนี้ลูกแก้ววิเศษถูกริบตามไปเสียแล้ว วดารีห์กรีดร้องอย่างบ้าคลั่งแต่ก็ขยับตัวมากนักไม่ได้ ร่างกายของหล่อนระบมร้าวไปจนหมด

"สิทธิของพี่มีอยู่ในตัวเจ้าทั้งหมดวดา ...กระทั่งเมื่อครู่สิทธิของพี่ก็ยังนำพาให้เจ้ามาร่ายรำอยู่บนตัวโดยไม่ผิดศีลธรรมใด ผัวเมียนั้นคือคนคนเดียวกัน ของเจ้าก็คือของพี่...อย่าพยายามเลยวดารีห์...หนีพี่ไปงั้นหรือ ฆ่าพีให้ตายเสียเถิดเจ้าจึงจะพ้นไปจากอกพี่ได้" แววตาคมที่เคยทอดมองอย่างอบอุ่นบัดนี้เย็นชา คำพูดนั้นไร้ความเอ็นดูอย่างเคยเหลือทิ้งไว้เพียงความเด็ดเดี่ยวและหนักแน่น

วดารีห์นึกหมดหนทางก็คราวนี้ เวคินทราชรู้ตั้งแต่แรกว่าหล่อนจะมาไม้ไหนและเขาก็เจ้าเล่ห์พอที่จะหักมุมหล่อนด้วยการใช้วาจาออดอ้อนเอาใจเมื่อครู่เหนี่ยวรั้งตนเอาไว้

ลำคอขาวผ่องถูกฟอนเฟ้นด้วยเคราหนวดอ่อนๆ ที่เพิ่งเริ่มจะขึ้นตามคางแหลมได้รูป มันขูดจนขึ้นรอยแดง เวคินทราชไม่สนใจเสียงหวีดร้องและการขัดขืนของหล่อนสักนิด ร่างเล็กที่ใช้ผ้าห่มผืนพริ้วสวยพันลวกๆ เริ่มอยู่ในสภาพกึ่งเปลือยอีกครั้งเมื่อมันหลุดรุ่ยลงตามแรงกอดรั้งจากด้านหลัง ครานี้หล่อนรู้ซึ้งแล้วว่าต่อให้ไม่มีนกตัวแสบคอยร้องเตือนเขายามหล่อนคิดหนี เวคินทราชก็รู้ตัวอยู่ดีเพราะขนาดคราวนี้ไร้ซึ่งร่างของเจ้านกงี่เง่าตัวนั้นเขายังตื่นมาทันคว้าตัวหล่อนเอาไว้ได้เร็วจนหล่อนยังไม่ทันก้าวขาลงจากเตียงนอนเลยด้วยซ้ำ!

"เหนื่อยแล้ว พอแล้วนะ...วดาเจ็บไปหมดทั้งตัวแล้วนะเจ้าคะ" ลิ้นร้อนๆ นั้นซอกซอนเลาะเล็มใบหูเล็กจนขนลุกขนพอง ช่องท้องเริ่มวูบวาบหวามไหวตามอารมณ์ที่เขาพัดพาไปอีกครั้ง แต่ร่างกายหล่อนเหนื่อยจากการหลอกล่อเขาตั้งแต่คราวแรก หมดแรงจะสู้ยกต่อไปแล้วเต็มที

"อืม... หวานหอมน่ากินไปทั้งตัว หมดปีนี้ก็ไม่รู้จะห่างเจ้าได้สักคืนไหม โทษฐานที่พยายามจะกบฏพี่ตลอดเวลา เจ้าต้องชดใช้วดารีห์น้องรัก... ให้พี่กลืนกินเจ้าอีกครั้งแล้วจะให้พัก" เขาพูดงึมงำอยู่ซอกคอให้จั๊กจี้ ความมักมากของเขามันทำให้คนตัวหวานเล็กจ้อยในอ้อมกอดนึกอยากเอาเชิงเทียนมาฟาดเขาให้สลบไปซะ

"สองยก ...ฐานที่คิดประทุษร้ายผัว" วดารีห์ตาเหลือกหันขวันไปมองร่างเข้มด้านหลัง หล่อนแน่ใจว่าไม่ได้พูดออกเสียง!

"หน้าเจ้าฟ้องว่าอยากฆ่าพี่ให้ตายนัก... แต่วดารีห์เอ๋ยเจ้าลืมหรือไง กินเด็กเขาว่าเป็นอมตะ แล้วพี่เป็นนาคโอปปาติกะ จากที่อายุเป็นนิรันดร์อยู่แล้วผสมกับการหลับนอนกับเจ้าทุกคืนเยี่ยงนี้ย่อมเรียกได้ว่า โครตอมตะ!"