บทนำ
สวัสดีฉันชื่อ มัทนา เดือนเพ็ญ ชื่อเล่น มัท อายุ
18
ปี มัทเป็นเด็กเรียนดีส่วนฐานะปานกลาง มัทไม่มีพ่อแม่ค่ะ มัทไม่เคยเจอพวกท่านและไม่คิดจะอยากเจอด้วย มัทมีทุกวันนี้ได้ก็เพราะยาย ที่ไม่ใช่ยายแท้ๆ เราอาศัยอยู่ที่บ้านไม้ของยาย ท่านไม่มีครอบครัวที่ไหนเพราะสามียายได้เสียชีวิตไปตั้งแต่ท่านยังสาวๆ ยายเลยเลี้ยงมัทมาท่านไม่เคยบอกว่าเก็บมัทมาหรือไปขอที่สถานเลี้ยงเด็ก พอมัทถามก็จะเปลี่ยนเรื่องไปเรื่อยจนมัทถอดใจเลยไม่ถามยายอีกเลย ตอนนี้มัทได้ทุนเข้ามหาลัยคณะบริหารธุรกิจ ที่อยู่ในตัวเมืองไกลออกจากบ้านไปมาก แต่เป็นมหาลัยเอกชนที่มีชื่อเสียง เลยตัดความไกลออกไปเพราะถ้าจบมาแล้วจะได้มีงานรอรับอยู่เลยไม่ต้องไปสมัครอยู่ให้เสียเวลาและผลตอบแทนที่ได้ก็คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม แนะนำตัวมานานแล้วแฮะ ไว้ค่อยเจอกันนะ บาย
“
มัทลูก มัท
”
เสียงยายเรียกนี่น่า
“
ค่ะ มีอะไรค่ะยาย
”
ฉันถามยายออกไป
“
หนูไปจ่ายตลาดให้ยายหน่อยนะ วันนี้ไม่ไปไหนใช่ไหม
”
ยายบอกพร้อมถามฉันไปในตัว
“
จ๊ะยาย แล้วให้มัทไปซื้ออะไรบ้างค่ะ
”
ฉันรับคำและถามยายออกไป
“
เอาลูก ซื้อตามนี้นะ อย่าเถลไถลไปที่อื่นล่ะ
”
ยายยื่นกระดาษพร้อมพูดหยอกล้อฉัน
“
จ้ายาย หนูจะไปไกลๆเลย ฮ่าๆๆๆ
”
ฉันพูดแล้วกอดยายไว้แน่
“
ไปๆ ลูกเดี๋ยวตลาดวายกันพอดี
”
ยายผละฉันออกแล้วส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ แล้วฉันก็เดินไปเอารถคันโปรดเป็นรถ เอ็มสลาสสีเหลืองดำ
“
ไม่ลูกไม่เอารถนั้นไปนะรถมันเยอะที่ตลาดอันตราย เอาอีกคันไป
”
ยายพูดดักคอฉัน
“
ยายค่ะ ก็ได้ๆค่ะ
”
ฉันพูดทำหน้าหงอยๆ ก่อนจะเห็นหน้ายายที่มองมาอย่างคาดโทษเลยตกลงไป และ ขับฟีโน่ออกมา
เรื่องที่สองของเค้าเอง เค้าไม่ทำเรื่องแรกแล้วรู้สึกไม่ค่อยโอเท่าไหร่เลยมาทำเรื่องนี้แทนถ้าไม่สนุกก็กด
X
นะไม่ต้องติหรือด่า เพราะ มันเป็นจินตนาการของเค้า แต่ถ้าชอบก็อ่านต่อได้ ไม่ขอให้เม้นหรือโหวตให้เพราะมันยุ่งยาก
555
อ่านอย่างเดียวพอ จบปิ้ง
Guest
