แนะนำตัวละคร
พระเอก
:
นายบูรพา โรจจรัส
:
โฟโต้
1
ใน
4
ของแก๊งบิสเนส มี ภูเหนือ ชานนท์ เมฆา และ โฟโต้
นางเอก
: Miss. Burintorn Josean
(บุรินทร์ธร โจเซ้นส์)
:
ไอรา ลูกครึ่งไทย
–
อเมริกา
เพื่อนนางเอก
:
กะทิ หงส์หยก เมเปิ้ล(เจ้านางน้อยพิงค์ลานนา)
ตัวร้าย
:
พี่อาร์เลย์
บทนำ
ณ ห้องคอมพิวเตอร์เทคโนโลยีสารสนเทศ
“
บุริรินทร์ธร เธอสอบตกวิชาคอมพิวเตอร์กราฟิก อีกแล้วนะ มันยากมากเลยหรอ
??”
อาจารย์สมโภช ดุ หญิงสาวหน้าน่ารัก ปล่อยผม ผมลอนสีน้ำตาลบลอนด์ทอง จมูกเล็กโด่งๆ นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้ม คิ้วเข้ากับรูปหน้าได้เป็นอย่างดี ดูแล้วเป็นลูกครึ่ง
“
ฮือๆๆ ทำไมอาจารย์ต้องดุ ไอรา ด้วยฮือๆๆๆ
TT”
“
ไม่ดุก็ต้องดุแล้ว สอบตกวิชาคอมตลอด วิชาอื่นๆอาจารย์เห็นเธอทำได้ดีตลอดแต่ วิชาคอม เธอกลับไม่ได้เรื่อง
!!”
อาจารย์ดุใส่ฉันอีกแล้ว
TT TT
“
ฮือๆ ก็มันยากนิคะ มีอะไรเยอะแยะเต็มไปหมด เดี๋ยวต้องกดอันนั้น เดี๋ยวก็อันนี้ อาจารย์หนูทำคอมของโรงเรียนพังมาหลายเครื่องแล้วอาจารย์ก็รู้
T T”
“
มันก็ถูกของเธอ แต่เธอน่าจะมีความพยายามมากกว่านี้ เธอเป็นคนเรียนรู้ได้เร็ว เดี๋ยวอาจารย์จะติดต่อพี่คนหนึ่งให้ เธอออไปก่อน
”
“
คะ ฮือๆๆๆ
TT”
ฉันเดินออกจากห้องพร้อมน้ำตา
“
เป็นอะไรรึเปล่า ไอรา
?”?
ถามด้วยความเป็นห่วง
“
ตกวิชาคอมอีกแล้วใช่มั้ย
??”
เมเปิ้ลรู้ดีเหลือเกิน
“
ก็ใช่นะสิ ฮือๆๆๆๆๆ
T T”
“
ใจเย็นนะ ไอรา
”
หงส์หยกปลอมใจ
“
พี่มีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง มันเก่งเรื่องคอมพิวเตอร์มาก พี่จะลองติดต่อให้มันมันช่วยน้องดูนะ
”
พี่เมฆาให้ความช่วยเหลือ อิจฉาคู่นี้จริงๆ อยู่ติดกันอย่างกับปลาท่องโก๋
“
คะ ขอบคุณคะ
”
ฉันซับน้ำตา
ผ่านไปสักพัก มีผู้ชายคนหนึ่งเดินมา ดูใกล้แล้วน่ารักดีนะ ผมสีดำสไลด์ยุ่งนิดๆ จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วเข้ากับรูปหน้า ปากอวบอิ่ม ดูๆแล้วหล่อชะมัด
“
มีอะไรหรอกวะ ไอ้เมฆา
??”
“
มีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อยวะ
”
“
อ่าๆ รีบๆพูดมา อาจารย์สมโภชเรียกฉันไปหา ได้ยินมาว่าให้ฉันไปช่วยสอนทำโปรแกรมรุ่นน้องคนหนึ่งอะ ทำโปรแกรมง่ายนิดเดียว ตกได้ไงก็ไม่รู้
”
“
พี่โฟโต้ คนเรามีอะไรหลายๆอย่างที่ไม่ถนัดเหมือนกันนะคะ
”
เมเปิ้ลตอบกลับ
“
ฮ่าๆ ใช่ คนเรามีความถนัดไม่เหมือนกัน เหมือนที่เมเปิ้ลหงส์ให้เป็นเป็ดไงฮ่าๆๆ
^^”
พี่เมฆาแซวเมเปิ้ล
“
นี้แหนะ
”
เมเปิ้ลดึงหูพี่เมฆา วินาทีนั้นฉันกลั้นน้ำตาไว้ไปอยู่
“
หนูเองคะ หนูสอบตกวิชาคอมเอง ฮือๆๆๆๆ
TT TT”
ฉันตอบพี่โฟโต้ไป
“
น้องเองหรอ
??”
พี่โฟโต้ถาม
“
ฮือๆๆ หนูเองคะ ฮือๆๆๆ
T T”
ฉันเริ่มร้องไห้ดังขึ้นเรื่อยๆ
“
หยุดร้องไห้ได้แล้ว
”
พี่โฟโต้ขอให้ฉันหยุดร้อง
“
ฮือๆๆๆๆๆ
”
แต่ฉันยังร้องไม่หยุด น้ำตามาไหลมาเองนิ
“
เงียบนะ เงียบก่อนค่อยๆคุยกัน
”
“
ฮือๆๆๆๆ
TT”
“
เงียบนะ ไม่งั้นพี่จูบ
”
ฉันรีบเอามือปิดปากของตัวเอง แล้วซับน้ำตา
“I'm not good computer to do it.”
(หนูไม่เก่งวิชาคอมพิวเตอร์ จะให้ทำยังไง)
“I'll teach her teacher taught her to me.”
(พี่จะสอนเธอเอง อาจารย์ให้พี่มาสอนเธอ)
“really??”
(จริงหรอ)
“real”
(จริงสิ)
“Thank You”
Guest
