ปลาทองน้อยจอมดำน้ำ,เซียวเจียงยู่

ณ สนามบินที่กรุงปักกิ่ง

            “เฮ่อ……ถึงซะที ”

            “อยากรู้จังว่าพี่ต้าจะเตรียมอะไรมา surprice พวกเราอีก ”

            “พี่หญ้าคิดเหมือนผมป่ะ???”  ……(ต้นไม้)

             “อืม……คงไม่มีอะไรให้พวกเราตกใจได้มากกว่านี้แล้วมั้ง?? ต้น ” 

            “นอกจาก จะเกิดเรื่องแปลกๆในทิปนี้อ่ะ พวกหลงยุค หลงสมัยแบบนิยายอ่ะมั้ง??? 55555+”

            “แต่ก็คงไม่เกิดขึ้นจริงหรอกเน๊อะ เพราะนี้มันโลกแห่งความจริงนิ”……(หญ้า:ทำไมพูดเรื่องหลงยุคแล้วมันขน under stand เคารพเสาธงอย่างพร้อมเพรงกันหว่า……(づ￣ ³￣)づ  )

“ผมอยากให้มันเกิดขึ้นจริงๆจังเลยอ่ะพี่หญ้า ถ้าเกิดขึ้นจริงๆผมจะได้เห็นศิลปะยุคนั้นแบบที่สมบูรณ์ 100 %เชี่ยวน่ะ ”  “นั้นอ่ะเป็นความฝันของเด็กศิลป์ทุกคนเลยน่ะ ที่อยากจะเห็นผลงานศิลป์แบบสมบูรณ์” ……(ต้นไม้) (  ≧▽≦)八(≧∇≦  )

“ถ้าพี่หลงยุคจริงๆเดียวแอบหยิบงานศิลปะชาววังมาฝากน่ะ”

“จริงๆน่ะพี่”  ((O(★・∀・)0))  

“พี่พูดประชดเราเหอะเชอะ…..ถ้าพี่หลงยุคจริงๆน่ะพี่จะลากแกไปด้วย”

“ดีพี่ ผมอยากเห็นงานศิลปะสมบูรณ์ 100 %”    (〇´∀｀〇) 

“……” (ฉันผิดเองที่พูดไปแบบนั้นเฮ่อ……….ลืมไปว่าพวกปกติในกรุ๊ปทัวร์คราวนี้มีแค่สี่คนเอง----ต้นหญ้า)

“งั้นผมจะเป็นคู่บัดดี้พี่หญ้าเองนะ ตลอดทิปเที่ยวในครั้งนี้ กะเกาะติดกับพี่ตลอดเหมือนจิ้งจกเกาะผนังห้องนอนเลย”

“จ๊ะ เชิญตามสบาย” (มีแววทิปนี้งานหงอกละฉันกระซิกๆ…ครายก้อได้เอาจิ้งจกตัวนี้ออกไปจากหนูที) (T^T”)

“ในที่สุด ข้าก็ได้พบเจ้าซะที เหลียนฮวา….ข้ารอเจ้านานเหลือเกิน เจ้าทำได้ดังคำสัญญาที่เคยให้ไว้จริงๆ สุดที่รักของข้า….” (เสียงบุรุษปริศนาลอยมากับสายลม)

“นั้นเสียงใครนะ” o(゜ー゜*o)(o*゜ー゜)o (-----ต้นหญ้า)

“หวังว่าคงไม่ใช่!!!!”

“ผ…ผะ…….ผีนะ!!!!”   (((゜д゜;))) (ไม่น่า……ชาตินี้ทั้งชาติหญ้าผู้ไมเคยแพ้ใครและกลัวอะไร แต่แพ้อยู่สิ่งเดียวคือผีเนี่ยละไปไกลๆเค้าเลยน่ะอ๊ากกก!!!) 

“พี่หญ้าเป็นอะไรหน้าซีดๆ”

“เปล่าๆพี่ไม่ได้เป็นอะไรต้น แค่ปรับตัวกับสถานที่ไม่ทันอ่ะต้น แหะๆ”

“งั้น ไปกันเหอะพี่เค้าแบ่งกลุ่มขึ้นรถใครรถมัน ตามทิปที่ไกด์สามคนได้จัดกันละ”

“อืม…..”

…………..

กลุ่มที่ 1 ผู้นำเที่ยวไกด์ต้า (ความชอบของกลุ่มนี้เที่ยวพระราชวังโบราณและชมศิลปะเก่าแก่)

สมาชิกกลุ่มทั้ง 7 คน

1.       กอหญ้า บัณฑิตปริญญาโท จบมามาดๆ

2.       ต้นไม้ นศ.ปี2 เอกศิลปะ

3.       คุณเฉิน นักธุรกิจท่องเที่ยว

4.       คุณแก้วกาน เจ้าของแกลลอรี่งานศิลปะ

5.       คุณสมบัติ อดีตนายตำรวจผู้เก่งกาจ

6.       คุณจอร์ด  สมิทร์ (XXX อาชีพปริศนา)

7.       คุณซาร่า สมิทร์ (XXX อาชีพปริศนา)

แบ่งกลุ่มย่อยคู่บัดดี้

1-1 กอหญ้าและต้นไม้

1-2  คุณเฉินและคุณแก้วกาน

1-3 จอร์ด&ซาร่า สมิทร์ และคุณสมบัติ

กลุ่มที่ 2 ผู้นำเที่ยวผู้ช่วยไกด์หลิง หลิง (ความชอบของกลุ่มนี้เที่ยวล่องเรือชมธรรมชาติ)

สมาชิกกลุ่มทั้ง 7 คน

1.       ลุงเซน อดีตนักกีฬาตกปลา

2.       ป้าสายใจ เจ้าแม่ธุรกิจส่งออกอาหารทะเล

3.       คุณจ้าว (XXX อาชีพปริศนา)

4.       คุณหม่า FBI ที่ลาพักร้อน

5.       น้องมีมี่ อายุ 5 ขวบ

6.       คุณพ่อสิงโต (พ่อของน้องมีมี่)

7.       คุณแม่กระต่าย (แม่ของน้องมีมี่)

แบ่งกลุ่มย่อยคู่บัดดี้

2-1 ลุงเซนและป้าสายใจ

2-2 คุณจ้าวและคุณหม่า

2-3 ครอบครัวน้องมีมี่

กลุ่มที่ 3 ผู้นำเที่ยวผู้ช่วยไกด์จิน ฮวา:ดอกไม้ทองคำ(ความชอบของกลุ่มนี้ชมการแสดงที่มีการแสดงเฉพาะท้องถิ่น และ Shopping)

สมาชิกกลุ่มทั้ง 7 คน

1.       ยูรอส นักมายากลดาวรุ่งดวงใหม่

2.       มายา ดารา ญ หน้าใหม่

3.       คุณเหมย เจ้าแม่อัญมณี (ออกแบบและขายเครื่องประดับ)

4.       ซาฮาฟ  นักกายกรรม

5.       ซาฮาวา  นักยิมนักติก

6.       ยูฟิว  (XXX อาชีพปริศนา)

7.       ฮิโนโกะ นศ แลกเปลี่ยน

แบ่งกลุ่มย่อยคู่บัดดี้

3-1 ยูรอสและมายา

3-2 ยูฟิวและฮิโนโกะ

3-3 คุณเหมยและสองพี่น้องฝาแฝดชื่อซา

…………………….

กลุ่มที่ 1 ผู้นำเที่ยวไกด์ต้า: บนรถบ้านไฮโซ รุ่น ห้าดาว

            “สวัสดีครับลูกทัวร์ทุกท่าน เจอหน้าผมอีกรอบแล้วนะครับ เบื่อหน้าผมกันยัง”

            “ยัง/ยัง……”  (ลูกทัวร์ทั้ง 7 ชีวิตตอบอย่างพร้อมเพรียง)

            “เนื่องจากเราแบ่งการเที่ยวครั้งนี้เป็น สามกลุ่มใหญ่ สามกลุ่มบัดดี้ย่อย ทางผมเลยเอารถบ้านขนาดใหญ่มาใช้ในการเที่ยวเพื่อความสะดวกของกลุ่มพวกคุณ ดังนั้นพวกคุณก็ควรให้ความร่วมมือกับผมด้วยนะครับ เราจะกำหนดเวลาในการเที่ยวแต่ละที่ แต่ถ้าลูกทัวร์คนไหนไม่ชอบที่ผมจะพาไปก็ลองแย้งผมนะครับ ถ้าผมเห็นด้วยก็จะเปลี่ยนให้ ถ้าไม่ก็อดอย่าลืมนะว่าผมยึดหลักชื่อทัวร์ของเราหึหึ”

            “เอาละครับกิจกรรมแรกที่เราจะทำก่อนนั้นระหว่างการเดินทางในครั้งนี้คือกินครับ”

            “เย้ๆ” (ลูกทัวร์ทั้ง 7 ชีวิตตอบอย่างพร้อมเพรียงอีกละ สามัคคีกันจริงๆ)

            “แล้วเราจะกินกันที่ไหนค่ะ”-----คุณแก้วกาน

            “……” ไกด์ต้า

“แหะๆ ผมลืมวางแผนหาที่กินในแต่ละมื้ออะครับขอโทษด้วย”

           （●`-∀-)b (เหล่าลูกทัวร์ทั้ง 7 ชีวิตให้ได้อย่างนี้สิเยี่ยม….ประชด)

            “งั้นผมจะพาไปกินร้านใกล้ๆที่ท่องเที่ยวที่ผมจะพาไปแต่ละที่แทนละกันนะครับ เอาเป็นทัวร์ตะเวนกินด้วยละกันถือว่าเป็นการไถ่โทษของผม”

“อืมๆ”

“งั้นก็ออกเดินทางกันได้เลย”  Let's GO!!ε＝(/*>∀<)/

…………………….

ตัดฉากเลยฉับๆ ขอข้ามการกินมาที่เที่ยวเลยละกัน (หัดแต่งแนวนี้ครั้งแรกไม่ดีงั้ยขอโทษด้วยสำหรับคนที่เคยเที่ยวจีน)

“ หลังจากอิ่มกันแล้ว ที่เที่ยวแรกที่เราจะไปกันก็คือ จตุรัสเทียนอานเหมิน เป็นลานกว้างใหญ่ มีเนื้อที่ถึง 44,0000 ตารางเมตร ตั้งอยู่หน้าพระราชวังโบราณและตั้งอยู่บริเวณตรงใจกลางนครปักกิ่ง แวดล้อมด้วยสิ่งก่อสร้างดังต่อไปนี้ประตูเทียนอาน หรือ เทียนอานเหมิน เดิมทีเป็นประตูหน้าของพระราชวังสร้างเมื่อปี ค.ศ. 1417 มีชื่อเดิมว่า "เฉิงเทียนเหมิน" หลังซ่อมแซมใหม่ในสมัยจักรพรรดิซุ่นจื้อแห่งราชวงศ์ชิง ในปี ค.ศ. 1651ได้เปลี่ยนชื่อเป็นเทียนอานเหมิน จากประตูนี้ เราสามารถเดินทะลุเข้าวังโบราณได้
ลักษณะของประตูวังเก่าแห่งนี้ เป็นกำแพงใหญ่ ชั้นบนสร้างเป็นเก๋งหลังคาสีเหลือง มีเสากลมสีแดง 10 ต้น เพื่อให้เกิดเป็นช่วงระหว่างเสา 9 ช่อง ตามตัวเลขทรงโปรดของจักรพรรดิ ชั้นล่างเป็นช่องประตูทรงเกือกม้า 5 ช่อง มีภาพเหมือนสีน้ำมันขนาดใหญ่ของประธานหมาว เจ๋อ ตง ติดตั้งเหนือประตูกลางสองข้างของภาพนี้มีคำขวัญเขียนว่า "ประชาชนจีนจงเจริญ" และ "ประชากรโลกจงเจริญ" เป็นคำพูดของ ท่านหมาวเมื่อครั้งกล่าวคำปราศรัยบนพลับพลาเทียนอานเหมิน เมื่อวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1949 ซึ่งเป็นวันสถาปนาประเทศจีนใหม่ หรือที่เรียกอย่างเป็นทางการว่า "สาธารณรัฐประชาชนจีน" และได้ถือเอาวันที่ 1 ตุลาคม เป็นวันชาติตลอดมาจวบจนปัจจุบันบริเวณหน้าเทียนอานเหมิน มีสะพานหินที่แกะสลักลวดลายสวยงามเรียงขนานกัน 5 สะพานด้วยกันมีสิงโตหินขนานใหญ่ ยืนเป็นยามรักษาประตูอีก 1 คู่ สำหรับสิงโตคู่ที่วางประดับหน้าตำหนักและอาคารบ้านเรือนทั่วไปจะมีตำแหน่งการจัดวางที่ตายตัว โดยตัวผู้จะถูกวางทางซ้าย ตัวเมียอยู่ทางด้านขวาเสมอ”

ขณะที่ไกด์ต้าได้บรรยายสถานที่เที่ยวที่พวกกลุ่มกอหญ้าได้มาเที่ยวกันนั้น กอหญ้าก็ได้มองบรรยากาศรอบๆนั้นด้วย พร้อมกับความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาดใจ

“ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันนะ”----เสียงกระซิบพึมพำของหญ้า

“มีอะไรหรอพี่หญ้าบ่นพึมพัมๆอยู่นั้นอะ”

“กลุ่มอื่นๆเค้าเดินนำหน้าพวกเราไปแล้วนะ”

“ขอโทดทีต้น เผอิญพี่ตื่นเต้นอะ เพราะไม่เคยเห็นสถานที่มีมนต์คลังแบบนี้มาก่อนนะ”

“อืม ใช่พี่ผมว่ามีมนต์คลังจริงๆ รู้เงี่ยชวนอาป๋า อาม่ามาด้วยดีกว่า แต่รายนั้นเค้าว่าไม่กล้ามากลัวโดนทัวร์นี้หลอกเอาลูกทัวร์มาขโมยอวัยวะเพราะชื่อทัวร์แปลกเกินอ่ะ 5555+ ว่าไปนั้น”  (คำพูดนี้คุ้นๆแหะ---ปลาทองน้อยฯ)

“ว่าแต่พวกเรามัวแต่คุยอารายกันเนี่ย รีบเดินไปดีกว่าเดียวหลงกับพวกนั้นพอดี”

            “ครับพี่หญ้า” (แล้วทั้งคู่ก็เดินกึ่งวิ่งไปที่ท้ายของกลุ่มทัวร์)

หลังจากที่กรุ๊ปทัวร์ได้เดินชมบริเวณจัตุรัสแล้ว ก็ได้เดินทะลุเข้ามาในตัวพระราชวังกันเลย พร้อมกับพี่ไกด์ได้บรรยายเกี่ยวกับตัวพระราชวังต่อ

"พระราชวังโบราณ" ที่มี ชื่อในภาษาจีนว่า "กู้กง" และมีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า "จื่อจิ้นเฉิง" ซึ่งแปลว่า "พระราชวังต้องห้าม" ซึ่งเคยเป็นที่ว่าราชการและที่ประทับของจักรพรรดิ์ 24 พระองค์ ในสมัยราชวงศ์หมิงและชิง นำชมโบราณสถาน และสิ่งก่อสร้างที่คงคุณค่าทางประวัติศาสตร์ที่สร้างขึ้นบนพื้นที่ 720,000 ตารางเมตร นำชมหมู่อาคารเครื่องไม้ที่ประกอบด้วยห้องต่างๆถึง 9,999 ห้อง ชมพระตำหนักว่าราชการ พระตำหนักชั้นใน ห้องบรรทมของจักรพรรดิ์ และห้องว่าราชการหลังมู่ลี่ไม้ไผ่ ของพระนางซูสีไทยเฮา พระราชวังโบราณในกรุงปักกิ่งนับเป็น กลุ่มสถาปัตยกรรมโครงสร้างไม้สมัยโบราณที่มีขนาดใหญ่ที่สุด และมีสภาพที่รักษาไว้อย่างสมบูรณ์ที่สุดของ โลกเสมือนอัญมณีเม็ดงามที่ทอประกายสุกสกาวในประวัติ สถาปัตยกรรมประเภทพระราชวังสมัยโบราณของ จีนแห่งหนึ่งด้วยเหตุนี้เอง จึงทำให้พระราชวังในกรุงปักกิ่งได้รับการพิจารณาอนุมัติจากองค์การ ยูเนสโกให้เข้าอยู่ในบัญชีรายชื่อมรดกโลกเมื่อปีค.ศ.1987

“แต่เดียวพวกเราจะเยี่ยมชมจากด้านนอกก่อนแล้วค่อยเดินเข้าไปชมที่ในตัววังต่อนะครับ เริ่มจากปล่อยให้พวกคุณเดินชมสวนของวังที่นี่ก่อนครึ่งชม แล้วเดียวมาเจอกันที่จุดนี้นะครับ”

“พี่หญ้าเราไปถ่ายรูปที่ทางนั้นเหอะ”

“อืม”

“พี่หญ้าเป็นอะไรอะ ผมสังเกตอยู่นานแล้วตั้งแต่มาถึงที่นี้ ดูพี่หญ้าไม่ค่อยสนุกสนานเท่าที่ควรเลยอ่ะ”

“พี่………แค่รู้สึกสับสนอะไรนิดหน่อยนะ”

“พี่กลัวว่ามาเที่ยวคราวนี้ จะได้อยู่ที่นี้ไปอีกนานเลยกำหนดกลับยังงั้ยไม่รู้”

“พี่หญ้ากลัวว่าจะเป็นอย่างที่พวกเราพูดกันตอนที่มาถึงที่สนามบินหรอ???”

“55555+ เป็นไปไม่ได้หรอกพี่หญ้า นี้มันชีวิตจริงนะไม่ใช่นิยาย ถึงที่เที่ยวพวกนี้บ้างครั้งอาจมีอาถรรพ์บ้างก็เหอะ แต่เชื่อผมเหอะไม่เกิดเรื่องอย่างนั้นแน่ๆ”

“แล้วถ้ามันเกิดขึ้นจริงๆง่ะต้น”

“ผมบอกพี่แล้วงั้ย ว่าผมจะไม่ทิ้งพี่ ผมก็จะไปกับพี่ด้วยงั้ย”

(เมื่อต้นไม้พูดจบยัยหญ้าของเราได้ยินแบบนั้น แทบร้องไห้ น้ำตาซึม ด้วยความรู้สึกดีใจ หรือเสียใจหว่า เดาเอาเองนะท่านผู้อ่าน)

…………………………….

“เป็นงั้ยบ้างครับ ลูกทัวร์ทุกคนสวนที่ไปถ่ายรูปกันนั้นสวยตามที่จินตนาการไหมครับ แล้วถ่ายกันมาได้เยอะไหมแบ่งให้ผมดูมั้งได้ไหม???”

“เอาละต่อไปเราจะเยี่ยมชมข้างในตัวพระราชวังกันครับ”

“โดยจะไล่ลำดับการชมดังนี้ ห้องท้องพระโรง ห้องทรงอักษร ห้องบรรทม ………….ปิดท้ายรายการวันนี้ก็คือการแสดงโชว์ของที่นี้ที่กลางลานงานแสดงครับ”

.

.

.

“และแล้วเราก็เดินดูมาถึงอีกห้องหนึ่งที่ผู้คนส่วนใหญ่ชื่นชอบและอยากรู้ว่าจักรพรรดิจีนในสมัยนั้นทรงมีบรรทมแบบไหน”

“ทรงมีอะไรบ้างในห้องบรรทม” 

“เมื่อเดินเข้ามาห้องนี้จะมีการแบ่งห้องเป็นห้องย่อยๆอีกทีครับโดยห้องแรกที่เราเห็นกันนี้เป็นห้องโถง สำหรับให้จักรพรรดิได้พักผ่อน ห้องถัดไปเป็นห้องบรรทมในนั้นจะมีเตียงไม้ โต๊ะ เก้าอี้ กระจก ทั้งหมดเป็นของส่วนตัวของจักรพรรดิ @#$%^&*()_)(*&^%$#…………..ครับ”

“ตอนนี้มีใครสงสัยอะไรไหมครับ”

“พี่ไกด์ค่ะ แล้วห้องน้ำของจัก กะ พัด เป็นแบบไหนค่ะ”-----นู๋มีมี่

“น้องมีมี่เคยดูหนังจีนไหมครับ ? ”

“เคยคร้า…..”

“แล้วเคยเห็นฉากอาบน้ำไหมครับ???”

“ไม่คร้า…โดนมาม่าปิดตาตลอด”     (ノ＞＜)ノ   (ตาไกด์บ้ามาถามฉากอาบน้ำกับลูกฉานนนนทำไมกันย่ะ บัดสีที่สุด----แม่ชองน้องมีมี่) (ผมลืมคิดอะ โทดฮาบบบบ----T^T)

“งั้น เดียวพี่พาไปดูของจริงนะครับ” (อย่าคิดลึกแค่ห้องน้ำจริงๆ)

ตอนนี้กอหญ้าได้เดินแตกกลุ่มออกมา โดยได้เดินมาที่ห้องบรรทมของฮ่องเต้ในอดีต ซึงบรรยากาศนั้นไม่ต่างจากฉากห้องบรรทมในหนังจีนกำลังภายในที่เคยเห็นผ่านตาเลยจริง ภายในห้องนั้นประกอบด้วยโต๊ะกลม และเก้าอี๊ทรงกลมฝั่งมุกศิลปะแบบจีนแบบไม่มีพนักพิงสองตัวตั้งใกล้ๆโต๊ะ บนโต๊ะมีกาน้ำชากับแก้วชาจีนแบบจำลองของเก่าวางไว้ มองเลยไปจากโต๊ะนั้นจะเห็นเตียงไม้ขนาดกลางที่นอนได้สองคน โดยเตียงไม้ที่ว่านั้นมีผ้าสีขาวปูวางไว้และมีหมอนหนุนหนึ่งอันที่ปักผ้าแบบลายโบราณเป็นปลอกหมอน ระหว่างเตียงสองข้างจะมีผ้าสีเหลืองทองปักลายมักกรเก้านิ้วถูกผูกไว้อยู่

แต่ท่าทางห้องนี้จะเป็นห้องที่ฮองเฮาในอดีตได้ใช้ร่วมด้วย เพราะเมื่อกอหญ้าหันไปอีกด้านหนึ่งก็พบกับโต๊ะเครื่องแป้ง และกระจกโบราณขนาดใหญ่ที่สามารถส่องดูได้ทั้งตัว คาดว่าน่าจะมีอายุมากกว่า 500 ปี แต่เอ๊ะ!!! แล้วทำไมเค้าเอาของจริงมาไว้ที่นี้ไม่กลัวหายบ้างหรอ-----กอหญ้า เมื่อคิดได้ดังนั้นกอหญ้าเลยลองเดินไปดูใกล้ๆเพื่อให้แน่ใจว่าเป็นของเก่าจริงไหม

ตัดมาอีกด้านน้องต้นไม้ของเราเริ่มรู้ตัวว่าบัดดี้ตัวเองหายจึงได้รีบตามหาคู่บัดดี้ตัวเอง ทันใดนั้นก้อเห็นหลังไวๆของยัยหญ้าหายวับไปที่อีกห้องหนึ่งจึงเดินตามไป (ตามไปที่ห้องบรรทมห้องเดียวกับที่หญ้าอยู่ในขณะนี้) 

“พี่หญ้าทิ้งบัดดี้สุดหล่อและหน้ารักอย่างผมไปได้ยังงั้ยอ่ะ”

“อุตสาห์ตัดใจจากกลุ่มน้องหลิง หลิง มากลุ่มนี้แล้วนะเพื่อเป็นบัดดี้กับพี่ง่ะ”

“โทดดีต้น อยู่ดีๆพี่ก็เดินเรื่อยเปื่อยมาห้องนี้เองอ่ะ”

“ไหนๆเราก็มาเจอที่ห้องนี้แล้ว มาดูกระจกนี้เป็นเพื่อนพี่หน่อยดิ”

“ทำไมหรอพี่หญ้า”

“พี่อยากรู้ว่าเป็นของเก่าจริงไหมอ่ะ”

“อืม …….เก่าจริงพี่” Σ(・ω・´ノ）ノ 

“ไม่ใช่ของเลียนแบบ แต่ได้รับการซ่อมแซมมาแล้วอย่างต่ำไม่น้อยกว่า 10 ครั้ง”

“แต่ว่าทำไมเค้ากล้านำมาแสดงที่นี้ ไม่กลัวหายหรอ???”\

“ใช่ไหมละ คิดเหมือนพี่เลย”

“เฮ้ย!!!” Σ(・ω・´ノ）ノ 

“เป็นอะไรอ่ะ พี่หญ้า”

“พะ…..พี่เห็นคนเดินได้ในกระจก!!!”

“คนเดินได้ในกระจก??? งั้นหรอ???”     (・・;)

“ลักษณะที่ว่าเป็นแบบไหนอ่ะ ผมว่าพี่ตาฝาด ไม่ก้ออาถรรพ์ของเก่าเล่นงาน ไม่แน่อาจมีวิญญาณผีสิงกระจกโบราณนี้แน่ๆ ”

“ผีงั้นหรอ??? พี่กลัวผีอะต้นงั้นรีบออกจากห้องนี้เหอะ”

“ครับพี่”

แต่ทันใดนั้นยัยหญ้าของเราที่ยังไม่ทันจะได้ก้าวเท้าออกมานั้น ก็โดนแรงดูดมหาศาลที่ออกมาจากกระจกโบราณนั้นดูดเข้าไปในกระจกทันที

“เฮ้ย!!!” Σ(・ω・´ノ）ノ 

“ช่วยด้วย ต้น ช่วยพี่ด้วย พี่โดนกระจกดูดแง้……..”

“เฮ้ย!!!” Σ(・ω・´ノ）ノ 

“พี่หญ้าจับมือผมด่วนเลย!!!”

“แง้……โดนดึงไปครึ่งตัวแล้วง่ะ”

“อึ๊บๆ หน่อยแนะไอ้กระจกบ้า!! รู้ฤทธิ์อดีตแชมป์นักกีฬาชักกะเย่อร์สมัยอนุบาลน้อยไปหน่อยแล้ว” (นานไปหน่อยมั้ยค่ะคุณน้องต้น----กอหญ้า/ปลาทองน้อยฯ)

และแล้วก็เกิดการแข่งขันระหว่าง กระจกโบราณ Vs น้องต้นไม้

“รีบๆดึงพี่ออกไปที พี่ไม่อยากหลงไปเมืองผี เหมือนในหนังผีที่เคยโดนเพื่อนหลอกไปดูนะ”

“ผมก้อพยายามดึงอยู่นี้งั้ย แฮ่กๆ”

“พี่ก้อพยายามดันตัวเองออกมาด้วยสิ”

“ทำไม่ได้อ่ะ ฝั่งที่ดึงพี่รู้สึกไม่มีพื้นให้ยืนเหยียบด้วยซ้ำอ่ะ”\

“งั้นตะโกนเรียกให้คนอื่นมาช่วย เด่ะ!!! ไอ้ต้น”

“ง่ะ ผมมัวแต่ตกใจเลยลืม”

“แต่เราส่งเสียงดังขนาดนี้ทำไมยังไม่มีใครวิ่งมาที่ห้องนี้อีกอ่ะ แฮ่กๆ ”

“ไม่ไหวแล้วพี่ ผมเริ่มหมดแรงแล้ว…”

“เฮ้ย!!!! อย่าพึ่งมาหมดแรงตอนนี้ซิ ต้น”

            และแล้วผลสุดท้ายที่ออกมาคือ กระจกโบราณชนะครับโผ่ม……ยกมือให้แก่กระจกโบราณทีฮิ้วๆๆๆ สรุปโดนดูดเข้าไปในกระจกทั้งคู่จบข่าว